Τζίτζιταλ, να πούμε

Διαβάζοντας τα μαντάτα περί κλεισιμάτων κάποιων μεγάλων χάρτινων τίτλων (όπως αυτό για το Newsweek και το άλλο το περί Financial Times Deutschland που έγραφε τις προάλλες ο Grec στο TAF), περί μεταφοράς κάποιων άλλων στο digital και περί αναδιανομής της διαφημιστικής πίτας από το χαρτί στο Δίκτυο παθαίνω κάτι εντυπωσιακά flash-back και πάω πίσω σ’ αυτή που μερικοί θέλουν να αποκαλούν «χρυσή εποχή» του ελληνικού Internet και της ελληνικής οικονομίας γενικότερα: τότε που τα μεγάλα εκδοτικά μαγαζιά αγόραζαν web houses ή έστηναν τμήματα digital για να προσθέσουν σελίδες στα ενημερωτικά τους δελτία για τη Σοφοκλέους (για τους νεότερους, εκεί ήταν το Χρηματιστήριο) και που σχεδόν άπαντες οι της αγοράς δεν πρόφταιναν να απαντάνε σε τηλεφωνικές προσφορές για τις υπηρεσίες τους.

Και μέσα από όλη αυτή τη θολούρα των εκατομμυρίων (ήμασταν ακόμα στις δραχμές αλλά μερικά από τα ποσά συνέχισαν να είναι μεγάλα και επί ευρώ), ξεπροβάλλει σαν το φτερό του καρχαρία το ίδιο πάντα ερώτημα: πόσα κιλά πωστολένε ήταν τελικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι που άφησαν να περάσει από τα χέρια τους μια από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες των τελευταίων πενήντα χρόνων; Τότες, με τα λεφτά να μοιράζονται με τις σέσουλες και τους κουβάδες και με εκατοντάδες κόσμο έτοιμο να φτιάξει περιεχόμενο, να στήσει εφαρμογές και site με services γιατί κανένας δε σκέφτηκε να στείλει κόσμο έξω (ή να φέρει κόσμο μέσα), να ακουστούν ιδέες και οι ιδέες αυτές να γίνουν πράξη, να βάλει μπροστά μια πιο λογική διανομή της πίτας και να πάρει καλύτερο positioning σ’ αυτό που όλοι ξέραμε ότι θα ‘ρθει; (Ναι, τα είχαμε ακούσει τα τέλια και πριν τα tablet και τα smartphones)

Και βλέπεις τώρα τις κατά συρροή καρατομήσεις όπως αυτές τις τελευταίες στο ΔΟΛ (που τα μισά ονόματα ήταν από το πολιτιστικο ρεπορτάζ) και στο Φάληρο, καρατομήσεις που κρύβονται πίσω από την «κρίση» και όλοι σφυρίζουν αδιάφορα σχετικά με την εσωτερική κρίση μιας αγοράς που είχε φουσκώσει πιο πολύ κι από τον Mr Creosote στο «Νόημα της Ζωής» των αθάνατων.

Και θυμάσαι ότι κάποτε το in.gr ήταν η ναυαρχίδα του ελληνικού Internet και ότι η Καθημερινή έχει ένα από τα πλουσιότερα αρχεία που υπάρχουν και λες «μα είναι δυνατόν;» Και η απάντηση είναι «Βεβαίως!» Γιατί κανείς δεν πίστεψε πραγματικά το digital και γιατί βασικά ο καυγάς ήταν να γίνει όσο πιο μεγάλο μπαμ στη Σοφοκλέους (για τους νεότερους, εκεί ήταν το Χρηματιστήριο) για να γίνουν τα λεφτά ακόμα πιο πολλά και για να γίνει ακόμα πιο μεγάλο μπαμ στη Σοφοκλέους (για τους νεότερους κ.λπ. –τα είπαμε αυτά).

Και παρά την αισιοδοξία από αυτά που γίνονται, μα από τους μεγαλύτερους που έβαλαν μυαλό, μα απ τους νεώτερους που δεν έζησαν το rollercoaster εκείνης της εποχής, δεν μπορεί παρά να σε πιάσει θλίψη όταν σκέφτεσαι ότι εδώ, περισσότερο από πολλές άλλες χώρες, υπήρχαν όλες οι δυνατότητες να γίνει ένα από τα πιο ομαλά περάσματα στο digital. Αλλά μήπως είναι και η μόνη δυνατότητα που πήγε χαμένη; Εδώ δεν ξέρουν να διαχειριστούν την Ακρόπολη που την έχουν δυόμισι χιλιάδες χρόνια, στο digital θα τα κατάφερναν;

ΥΓ1. Και ο δικός μου εδώ έχει εξαιρετική αναφορά – προσέγγιση για το μέλλον – αλλά κουβέντα για παραπάνω. Γατάκι…

ΥΓ2. Καιρό είχα να παίξω τραγουδάκι. Θα βάλω μία Knaan το Mecca. Για πολλούς λόγους. Να δω και τι θα πει η φίλη μου η Κατερίνα…

ΥΓ3. Και μιας και είπα για Ακρόπολη, για το Acropolis.gr έχω γράψει από το 2007, αλλά σιγά να μην έκαναν κάτι

Advertisements


Categories: Porfavor..

Tags: ,

5 replies

  1. Για την προαγωγή της συζήτησης μοιράζομαι προβληματισμό Έλληνα (πρώην) μεγαλοεκδότη πριν αρκετά (πλέον) χρόνια που έλεγε πως δε γίνεται να γίνει ομαλά η μετάβαση στο digital γιατί μεταξύ των (τότε) εντύπων και των (τότε, μπορεί και των τώρα) digital εκδόσεων υπάρχει μεγάλη διαφορά τόσο στα κόστη, όσο και πολύ περισσότερο στα έσοδα.

    Προσωπική μου άποψη πάντως είναι πως αν δεν υπήρχε η κρίση, ακόμη δε θα είχε γίνει η προσπάθεια της μετάβασης…

  2. Εγώ θυμάμαι στο RAM αφιέρωμα όταν “έχτιζαν” το in.gr και παρουσίαζαν την τεράστια υποδομή τους, για την οποία μάλιστα αν θυμάμαι καλά είχαν επιδοτηθεί μια χαρά.
    Και έπειτα τα top rolling 468×60 banners τους αλλά και τα μικρότερα, που τα έδιναν με κάτι εκατομμύρια δραχμές…

  3. Δεν ξέρω γιατί αλλά το Mecca ως άκουσμα ταυτόχρονα μ’ αρέσει και δεν μ΄αρέσει. Περίεργο πράγμα. Όσο περίεργο είναι και το ότι το print ταυτόχρονα μ’αρέσει και δεν μ’αρέσει.

    Τα πιλάφια που είναι βουνά στο digital, τα γάλατα και τα μέλια που τρέχουν ποτάμια και τα σαράντα πέπλα των ουρί της Online διαφήμισης, θα τα αφήσω στη θέση τους προς το παρόν γιατί είναι και αρχή της χρονιάς. :)

    Τα σέβη μου και τις ευχές μου στη σπηλιά και το δράκο της

  4. Φίλε… με αυτά καταπιάνεσαι ακόμα…;;; Θα σε φάει το παράπονο… :-) Βλέπεις ότι ακόμα και σήμερα τα ίδια ισχύουν. Παρουσιάζεις στρατηγικές που θα έχουν δομημένο και μακροχρόνιο αποτέλεσμα με μετατρέψιμες αξίες και σου ζητάνε ένα fb-app γιατί εκεί είναι η καούρα τους! Τύφλα νάχουν τα converged POE media … :-P

  5. Με χαρά σας βλέπω καλοί μου άνθρωποι

    @gritzalas Συμφωνώ. Αλλά αν το πω δυνατά θα νομίζει ο κόσμος ότι είμαι ευχαριστημένος με την κρίση :-)

    @Dimitris Siskopoulos Α ναι! Κι εγώ τα θυμάμαι αυτά

    @katmitchell. Εμένα και τ ο Mecca και τα περιοδικά μου αρέσουν :-) Αλλά ότι το έσκισαν το πράγμα είναι αλήθεια. Επίσης δεν ξέρω για Ουρί αλλά πιλάφια έχουμε σίγουρα και στο Digital…

    @panoskazanelis. Δεν με τρώει τίποτα φίλε. Αλλά φούσκωσα με τα μελομακάρονα και κάπου έπρεπε να βγάλω το άχτι μου. Και βρήκα εύκολο στόχο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: