Guest editorial: Πετάνε τα social media;

Αυτή τη φορά παραδίδω τη σπηλιά -για λίγο- στο Γρηγόρη σε συνέχεια μιας κουβέντας που είχαμε. Δε συμμερίζομαι απόλυτα την άποψή του αλλά έχει ένα point και νομίζω ότι είναι καλό να ακουστεί (χώρια που έχω και κάτι επιπλέον τρεχάματα τελευταία –ξέρετε εσείς και αν δεν ξέρετε θα μάθετε!)…

Κατ’ αρχάς, ευχαριστώ τον Περικλή για το βήμα/σπηλιά∙ όπως ξέρει και ο ίδιος, έχω κι εγώ μια ιδιαίτερη συμπάθεια στους δράκους οπότε μια ευκαιρία να βρεθώ στο περιβάλλον τους δεν μπορεί παρά να με συγκινήσει. Αυτό που δε με συγκινεί, και ειδικά τον τελευταίο καιρό, είναι η απώλεια μέτρου ειδικά από την Ιντερνετική πιάτσα και ειδικά σε ένα θέμα για το οποίο έχω πολύ συγκεκριμένη προσωπική άποψη –και δεν είμαι ο μόνος.

Αναφέρομαι στη φλυαρία που έχει γεμίσει τα δίκτυα τους τελευταίους μήνες σχετικά με την καταπληκτική χρήση των SNS από τη Lufthansa (και τις αεροπορικές εταιρείες γενικότερα, απλώς η Lufthansa είναι το συνηθέστερο παράδειγμα). Και παρότι αναγνωρίζω την ανάγκη των ειδικών social media (εντός και εκτός εισαγωγικών) να βρουν case studies και να τα χρησιμοποιήσουν για να πείσουν τους πελάτες τους, θεωρώ ότι η υπερβολική χρήση ειδικά του παραδείγματος των αεροπορικών εταιρειών είναι… υπερβολική. Και αυτό για δύο λόγους, έναν εταιρικό και έναν προσωπικό.

Κατ’ αρχάς ο εταιρικός: λόγω της φύσης τους, οι αεροπορικές εταιρείες (και δη μεγέθους Lufthansa) είναι από τους πιο μεγάλους και σύνθετους οργανισμούς που υπάρχουν και τα μεγέθη που διαχειρίζονται δεν έχουν καμία σχέση με αυτά σχεδόν κανενός άλλου κλάδου –ο μόνος που μπορώ να σκεφτώ εκτός αμυντικής βιομηχανίας, είναι αυτός του εφοπλισμού. Συνεπώς το να έχει μια τέτοια εταιρεία ένα καλά οργανωμένο τμήμα social media είναι γεγονός απολύτως αναμενόμενο αλλά που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με τα αντίστοιχα εταιρειών άλλων κλάδων –όταν μια εταιρεία έχει ένα στόλο 300 αεροπλάνων αξίας 50 εκατομμυρίων ευρώ το καθένα με άλλα 80 σε παραγγελία, προφανώς μπορεί να πληρώσει π.χ. 50 άτομα για social media (με μέσο όρο 2000 ευρώ μισθό το καθένα, ένα τέτοιο απίθανα μεγάλο τμήμα θα χρειαστεί περίπου μισό αιώνα για να φτάσει το κόστος ενός αεροπλάνου).

Και πάμε και στον προσωπικό λόγο. Αν και λόγω της ιδιότυπης σχέσης που έχω με την Ιαπωνία πετάω τακτικά και οι πτήσεις μου είναι –αναγκαστικά- πολύωρες, είμαι το poster boy γι αυτό που λένε «bad flyer». Και δεν είμαι ο μόνος∙ σε όλα μου τα ταξίδια, σε όλα τα αεροδρόμια βλέπω τα ίδια συμπτώματα στα πρόσωπα εκατοντάδων ανθρώπων και ξέρω ότι το μόνο που σκέφτονται είναι αυτό που σκέφτομαι κι εγώ: να καταφέρει το αεροπλάνο να μείνει στον αέρα όση ώρα διαρκεί η πτήση. Αν μια εταιρεία, η Lufthansa ή όποια άλλη, μου προσφέρει –στατιστικά- αυτή τη διαβεβαίωση, θα συνεχίσω να τη χρησιμοποιώ, ακόμα και αν η παρουσία της στα SNS είναι μηδενική (και ας είμαι Ιντερνετάς επί μια 20ετία!)

Προτείνω λοιπόν σε όσους θέλουν να χρησιμοποιούν τη Lufthansa σαν case study στις παρουσιάσεις τους, να μην ξεχνούν αυτή τη «λεπτομέρεια»: η στρατηγική της στα social media λειτουργεί αφενός επειδή μπορεί να διαθέσει περισσότερα λεφτά από όσα έχει ο μέσος πελάτης και αφετέρου επειδή είναι από τις ασφαλέστερες εταιρείες που υπάρχουν –αν τα αεροπλάνα της έπεφταν σαν τις μύγες, δε θα την έσωζε ούτε το Facebook, ούτε το Twitter.

Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης

Advertisements


Categories: Internet Life

Tags: , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: