Αποξ-e-νωση

«Ποτέ οι στέγες των ανθρώπων δε βρίσκονταν τόσο κοντά και οι καρδιές τους τόσο μακριά» έγραφε πριν από εκατό χρόνια περίπου, το θέμα για μια έκθεση (νομίζω πανελλαδικών εξετάσεων) μνημονεύοντας τον Αντώνη Σαμαράκη, τον κολοφώνα της κουλτούρας για το υπουργείο παιδείας τότε (ομολογώ ότι δεν τολμώ να σκεφτώ τι θεωρεί σήμερα κολοφώνα κουλτούρας το ίδιο υπουργείο. Αλλά ξεφεύγω). Και το ίδιο μας λέει (περίπου) ένας από τους αρθρογράφους μεγάλης κυριακάτικης της προηγούμενης εβδομάδας, αναφερόμενος όχι στις μεγαλουπόλεις του 21ου αιώνα, αλλά στη μεγαλύτερη εικονική μεγαλούπολη της ίδιας εποχής, δηλαδή στο Facebook.

Φυσικά δεν αρνούμαι ότι η υπέρ-αστικοποίηση της ζωής έχει όντως οδηγήσει σε αποξένωση, ιδιαίτερα αν συγκρίνει κανείς με την πολύ πιο κοινωνική ζωή της επαρχίας. Και φυσικά δεν αρνούμαι ότι η κοινωνικότητα του Facebook μπορεί όντως να συγκαλύπτει κενές σχέσεις μεταξύ αγνώστων (άσε που είμαι από τους πρώτους που έχουν καρφώσει το Facebook για διάφορα θέματα, μιλώντας τόσο από τη θέση του χρήστη, όσο και από τη θέση του επαγγελματία). Όμως από αυτό το σημείο, ως το σημείο της ψεύτο-λογοτεχνικής (στην περίπτωση του συντάκτη της εφημερίδας γιατί ο Σαμαράκης ήταν όντως λογοτέχνης) θλίψης για την απώλεια των ουσιαστικών σχέσεων, η απόσταση είναι πιο μεγάλη κι απ’ το φαράγγι της Σαμαριάς και εκνευρίζομαι όταν βλέπω κάποιους να τη δρασκελίζουν με τόση ευκολία.

Η κοινωνικότητα, τον επικήδειο της οποίας γράφουν τόσο κοινότοπα κάθε λίγο και λιγάκι διάφοροι «ψαγμένοι» ήταν (και είναι, καθώς υπάρχει ακόμα) σε μεγάλο βαθμό η πλήρης έλλειψη ιδιωτικού χώρου και η παρέμβαση διαφόρων φίλων, γνωστών και συγγενών σε ό,τι έκανες και δεν έκανες. Τα ηλεκτρονικά μέσα σου δίνουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσεις πραγματικά όποτε θέλεις και με όποιον θέλεις με τους όρους που θέλεις -αν θέλεις να αποφύγεις τους διάφορους που μοιράζονται μαζί σου τις φωτογραφίες του βλασταριού τους, το κάνεις πολύ εύκολα, εξίσου εύκολα με την πραγματική ζωή. Και όσο και αν μπορεί να ακουστεί δύσκολο για κάποιους που έχουν συνηθίσει να γράφουν χωρίς αντίλογο, στα ηλεκτρονικά μέσα υπάρχει όντως επικοινωνία και δη άμεση: θα μπορούσαν να το σκεφτούν σαν την κλασσική αλληλογραφία με την ταχύτητα όμως που μπορείς να πετύχεις όταν δε χρειάζεται να περιμένεις τον ταχυδρόμο.

Θα μπορούσα να λήξω το θέμα αναφερόμενος και μόνο σε περιπτώσεις ανθρώπων που μέσω της ηλεκτρονικής επικοινωνίας κατάφεραν να αποκτήσουν κοινωνικότητα ενώ πριν δεν είχαν καθόλου (εννοώ ανθρώπους με διαφόρων τύπων ψυχολογικά προβλήματα που όσο περνάει ο καιρός γίνονται και περισσότεροι). Ή αναφερόμενος στην ευκολία αυτής της επικοινωνίας σε μια εποχή που όλο και περισσότεροι καθόμαστε ένα μεγάλο μέρος της μέρας μας μπροστά σε έναν υπολογιστή. Όμως η ουσία δεν είναι αυτή. Είναι ότι η πραγματική κοινωνικότητα είναι, όπως και η ομορφιά, in the eye of the beholder: αν είσαι κοινωνικός, είσαι –είτε είσαι online, είτε offline.

Advertisements


Categories: Internet Life, Porfavor.., Social Media

8 replies

  1. Συμφωνώ απολύτως! Συμφωνώ για την καταστρατήγηση του ιδιωτικού σου χώρου κ τον έλεγχο της ζωής σου από “συγγενείς” κ “φίλους” στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης κοινωνικότητας κ ενδιαφέροντος. Συμφωνώ κ στα οφέλη της διαδικτυακής επικοινωνιακής έκρηξης. Να μη ξεχνάμε κιόλας την περίπτωση των κωφών, που γι αυτούς η ηλεκτρονική επικοινωνία άνοιξε πραγματικά νέους ορίζοντες εκεί που δεν υπήρχαν!

  2. 1. Το skill σαν skill της κοινονικότητας δεν χάνεται αλλά μειώνεται. Στην πραγματική ζωή είναι πιο δύσκολο να κάνεις unfriend, block και report επειδή ο από πάνω αποφάσισε να κάνει πατίνια στο πάτωμα. Το σκέφτεσαι το αναλύεις πρώτα και μετά περνάς στο action.
    2. Μειώνεται και το ενδιαφέρον του κουτσομπολιού και της παρατήρησης. Όταν όλη μέρα βλέπεις 500+ posts και tweets που δεν σε ενδιαφέρουν πώς να ασχοληθείς με το καινούργιο αυτοκίνητο που πήρε ο απέναντι – που δεν τον ξέρεις όμως.
    3. Άποψη για όλα και ενδιαφέροντα κοινά. Σεξ, κράξιμο, αστεία βιντεάκια και εικόνες, φιλολογίες και συνομοσίες έχουν την προτίμηση του κοινού. The rest άπατα. Οπότε το trip του να κάνεις trendy post είναι κάτι το οποίο οδηγεί σε κοινά ενδιαφέροντα που μόνο ενδιαφέροντα πλέον δεν είναι.

    Πέρα από τα παραπάνω τα οποία λίγο πολύ διαφωνούμε ή συμφωνούμε όλοι. Το θέμα θα μπορύσε κάποιος να το συνοψίσει με μια ερώτηση:

    Εάν δεν υπήρχαν likes, shares, αριθμοί και μετρήσιμα πράγματα θα ασχολούταν ο κόσμος όσο ασχολείται; Μήπως το like και το retweet είναι μια επιβράβευση προς τον χρήστη που στο τέλος εθίζεται να τη μετράει και να την αντιπαραθέτει με άλλους; Με όποια τέλος πάντων αποτελέσματα καλά ή κακά; Λέω μήπως…

  3. Και εγώ συμφωνώ. Αυτό.

  4. Καλώς τα παιδιά

    @Ελίζα. Κάτι μου λέει ότι κάποιος (κάποιοι) στην έχουν σπάσει πάρα πολύ ανά περιόδους :-) Και εμένα όμως…

    @arammos
    “Στην πραγματική ζωή είναι πιο δύσκολο να κάνεις unfriend, block και report επειδή ο από πάνω αποφάσισε να κάνει πατίνια στο πάτωμα” Μόνο που το action μπορεί να είναι και τίποτα μπουνιές… Άσε που ο από πάνω δεν είναι κατανάγκην φίλος
    “Μειώνεται και το ενδιαφέρον του κουτσομπολιού και της παρατήρησης” Με τίποτα. Αυτό δεν αλλάζει!
    “Το θέμα θα μπορύσε κάποιος να το συνοψίσει με μια ερώτηση:” Την ερώτηση την έκανες. Η απάντηση είναι το θέμα

    Εγώ λέω πως να τις “μετράμε” θα γίνεται έτσι κι αλλιώς. Τα likes απλά το διευκολύνουν, ή είναι της εποχής. Γι αυτό δεν τα έφτιαξαν άλλωστε;

    @Fotis. Λαλίστατος και σωστά τοποθετημένος. Respect

  5. Ωραία τα γράφεις! Η χρήση του facebook με έχει προβληματίσει επίσης. Έχει ενδιαφέρον να βλέπει κάποιος τη δραστηριότητα των φίλων του. Ακόμα και μέσω διαδικτύου προβάλλονται τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας! Η συμπεριφορά μας επαναλαμβάνεται είτε εντός είτε εκτός facebook. Συμφωνώ ότι οι άνθρωποι με δυσκολίες κοινωνικοποίησης έχουν βοηθηθεί από το facebook, εφόσον “τολμούν” από την ασφάλεια του σπιτιού τους να προσεγγίσουν άλλα άτομα. Αρκεί βέβαια να μη μείνουν μόνο σε αυτή την επαφή αλλά να τη γενικεύσουν και στην υπόλοιπη ζωή τους. Σταυρούλα

  6. Γεια σου Σταυρούλα. Thnx για το κομπλιμαν

    Θα έλεγα ότι μέσω Facebook (και όχι γενικά μέσω internet) προβάλλονται μόνο αυτά που μας εξειδανικεύουν στα μάτια κάποιων. Μουσική, ενδιαφέροντα, φίλοι, “φίλοι”, φωτογραφίες δημιουργικότητας σε όλες τις μορφές.

  7. Το θέμα της έκθεσης ήταν το 1984 (ναι! αυτό έδωσα)
    Έχω 674 φίλους στο Facebook. Γνωρίζω προσωπικά και βλέπω (λόγω δουλειάς) το 80% από αυτούς. Στην πραγματική ζωή με τους περισσότερους δεν λέμε ούτε γεια!
    Λογικό;
    (σε αντίθεση με την μλοπγκόσφαιρα, που βέβαια εκεί είμαστε ανοιχτά βιβλία, όπου όσες γνωριμίες έκανα, καμιά 50αρια, οι περισσότερες εξελίχθηκαν σε αληθινές φιλίες)

  8. We’re alone together!

    I am quoting Sherry Turkle, MIT Initiative on Technology and Self:

    We are lonely but fearful of intimacy. Digital connections and the sociable robot may offer the illusion of companionship without the demands of friendship. Our networked life allows us to hide from each other, even as we are tethered to each other. We’d rather text than talk.

    http://www.amazon.com/Alone-Together-Expect-Technology-Other/dp/1452631913

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: