Eric S. Raymond, δίκτυα και μια σχέση δεκαετιών

Είναι κάποιες φάσεις που μερικά κείμενα θα ήθελα να τα έχω γράψει εγώ. Με το Γρηγόρη μου συμβαίνει συχνά -αλλά ο Γρηγόρης είναι Γρηγόρης. Και τελικά μόνο αυτός θα έγραφε για τον  Eric S. Raymond σε ένα domain όπου σημαντικό θεωρείται μόνο τι κάνει ο Zuckerberg και το “βαθύ Τwitter”. Μόνο; Όχι. Ακόμα και αν ο Uroborus γράφει πια  σπάνια και από το Deasy έχω αποχωρήσει και μόνο από το Marketing Week ό,τι γράψω-  μερικά πράγματα θέλω να τα ξαναπώ. Και αυτό θα κάνω.

Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, όταν ανακαλύπταμε, παρέα με το Γρηγόρη και με μερικούς άλλους, το Internet, ήταν πολύ πιο εύκολο να πέσεις επάνω σε τύπους όπως ο Raymond. Κατά πρώτον, επειδή το Internet ήταν μικρότερο, κατά δεύτερον επειδή (ακόμα) οι μορφές δεν προέρχονταν από τις εταιρείες αλλά από αυτό που τώρα πια λέμε “cyber culture” και κατά τρίτον επειδή εκείνη την εποχή κυριαρχούσαν οι κάπως πιο σύγχρονοι τρόποι επικοινωνίας, κυρίως τα groups του Usenet (βεβαίως
και οι mailing lists αλλά αυτές δεν είναι σύγχρονες).

Σ’ εκείνα τα μέσα και σ’ εκείνους τους κύκλους, πολύ περισσότερο από ό,τι συμβαίνει σήμερα στα SNS, μπορούσες πολύ γρήγορα να καταλάβεις ποιος έχει αξία και ποιος όχι. Φυσικά, πάντα μπορούσες να κρυφτείς στο Internet (κανείς δεν ξέρει ότι είσαι σκύλος κ.λπ.) όμως αυτό δεν ίσχυε για πρόσωπα όπως ο Raymond. Πάντα πολυγραφότατος και πάντα με πολύ συγκεκριμένες απόψεις για το πώς πρέπει να είναι το Δίκτυο, ξεροκέφαλος και συχνά απότομος, ο Raymond ήταν ο τύπος που πάντα περιμέναμε να διαβάσουμε. Για να μάθουμε.

Και βεβαίως δεν ήταν ο μόνος.

Με την ίδια λαχτάρα περιμέναμε τα post του Richard Stallman, του Mitch Kapor, της Esther Dyson, του John Perry Barlow, του John Gilmore, του Howard Rheingold και όλης εκείνης της πρώτης γενιάς των denizens. Γιατί καθένας από τη μεριά του, μας έδειχνε και από μια διαφορετική όψη του περιβάλλοντος που καταλαβαίναμε ότι σιγά-σιγά ερωτευόμαστε για την ελευθερία του, για τις προοπτικές του και για το πώς μας έφερνε κοντά το μέλλον.

Το παραπάνω κείμενο ακούγεται κάπως σαν επικήδειος και σε καμία περίπτωση δε θέλω να φανεί έτσι. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι ζωντανοί και δραστήριοι και το Internet παραμένει πολύ καλά στην υγεία του –το ίδιο κι εγώ και ο Γρηγόρης, αν και τώρα πια σχεδόν μονίμως σεδιαφορετικό γεωγραφικό πλάτος. Όμως πού και πού, μου λείπουν αυτές οι μορφές. Όχι επειδή έχουν σωπάσει αλλά επειδή μερικές φορές είναι δύσκολο να ακουστούν μέσα στο γενικότερο θόρυβο των δικτύων, κοινωνικών και μη. Και είναι κρίμα, επειδή ακόμα έχουν πολλά να πουν.

ΥΓ1. Το κείμενο του Γρηγόρη για τον Eric S. Raymond μπορείτε να το βρείτε στο Deasy

ΥΓ2. Για τον τεράστιο Fotis  που μας δόξασε στην άλλη άκρη της γης θα τα πούμε άλλη φορά. Γιατί όταν το είδα το αφιέρωμα στους NYT είχα ήδη τελειώσει το δικό μου πόνημα..

Advertisements


Categories: Internet Life

Tags: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: