Όλοι τρολάρουν, μα δε βγάζουν ψάρια

Κάποιοι ίσως το θεωρήσουν περίεργο που το λέω, αλλά τελικά είναι μια πραγματικότητα: δεν έχουν όλα τα τρολ το ίδιο χρώμα. Και λέω ότι κάποιοι ίσως το θεωρήσουν περίεργο γιατί ξέρουν ότι στο Ίντερνετ όπως το έμαθα εγώ πριν από δεκαπέντε χρόνια, και όπως το έχω υπερασπιστεί επανειλημμένως, το να είσαι τρολ ήταν από τα χειρότερα πράγματα που μπορούσε να σου συμβεί (περίπου όσο κακό είναι να είσαι σήμερα διαφημιστής, οικονομικός  τεχνοκράτης ή, ακόμα χειρότερα, πολιτικός).

Σ’ εκείνο το Ίντερνετ τέλος πάντων, τα τρολ ήταν ό,τι πιο κατάπτυστο υπήρχε (διαφημιστές, οικονομικοί τεχνοκράτες, πολιτικοί κ.λπ. –τα είπαμε αυτά). Ήταν αυτοί που κάνανε μια συζήτηση άνω-κάτω μόνο για την πλάκα τους (και κατά κανόνα συστηματικά), διαλύοντας διάφορα online communities και φέρνοντας πολλούς σοβαρούς χρήστες στα όρια του νευρικού κλονισμού. Η μόνη άμυνα ήταν να τους αγνοείς (εξ’ ου και το σλόγκαν «don’t feed the trolls») ελπίζοντας ότι θα βαρεθούν και θα φύγουν. Όμως τα τρολ ποτέ δεν έφευγαν εντελώς και όταν η συζήτηση επέστρεφε στα φυσιολογικά της, επέστρεφαν κι αυτά.

Όλα αυτά, βεβαίως, προ δεκαπενταετίας. Όμως ύστερα ήρθε αφενός το bandwidth (άρα δεν πληρώνεις τον online χρόνο σου με το λεπτό) και αφετέρου οι μέλισσες, που έλεγε κι εκείνος ο παλιός τίτλος/σλόγκαν (που τα θυμάμαι όμως, ε;) Δηλαδή ήρθε αυτός ο ασύλληπτος καταιγισμός βλακείας και θορύβου που μας έχει πάρει τ’ αυτιά, ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Από τους αγανακτισμένους της πλατείας (μια είναι η πλατεία -άντε δύο. Τρεις το πολύ) μέχρι τους πάσης φύσεως αυτοσχέδιους οικονομολόγους που έχουν πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα του μνημονίου (εν αντιθέσει με τους υπουργούς που δεν το διάβασαν) και κατεβάζουν προτάσεις για το τι πρέπει να γίνει και με όλους τους ενδιάμεσους που είναι, θα ήθελαν να είναι, νομίζουν ότι είναι, δεν είναι αλλά δεν τους λέει και κανείς ότι δεν είναι, δημοσιογράφοι, το τι περνάει από τα αυτιά της οθόνης μας είναι άνευ προηγουμένου.

Συγνώμη που το λέω (αλλά και γιατί «συγνώμη»;) αλλά στις περιπτώσεις αυτές η τρολιά δεν είναι πλέον το αντικοινωνικό παραλήρημα κάποιου ανυποψίαστου λεχρίτη που δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει αλλά το επαναστατικό (ΟΚ, έστω, το κοινωνικό) καθήκον όλων των ανθρώπων που ξέρουν πολύ καλά και τι κάνουν και τι λένε. Δεν είναι δυνατόν να βλέπεις όλον αυτόν το Νιαγάρα βλακείας να ξεχύνεται μπροστά σου και να μη δοκιμάσεις να το σταματήσεις ή έστω να τον εκτροχιάσεις προσωρινά.Ακόμα περισσότερο, πρέπει να το κάνεις γιατί ακόμα και αν εσύ μπορείς να πεις «δεν αυτό ψηλά καπέλα» και να αλλάξεις site/blog/οτιδήποτε με το τηλεχειριστήριο, κάποιοι άλλοι δεν μπορούν. Επειδή δεν ξέρουν.
Επίσης, είναι και θέμα στιλ: η καλή, η στρατηγική τρολιά είναι, όπως λέει και το όνομά της άλλωστε, στρατηγική. Από το πώς επιλέγεται το χρονικό σημείο που θα σκάσει ως το σε ποια σημεία από το ποστ του βλάκα (θεωρούμε δεδομένο ότι μιλάμε για παρέμβαση στους βλάκες, έτσι;) θα επιλέξει να επικεντρωθεί και από το πόσο θα διαρκέσει μέχρι το πότε και πώς θα ξεχειλώσει και θα γίνει απολύτως σουρεαλιστική έχουμε να κάνουμε με χειρισμούς πολύ λεπτούς που μόνο από πραγματικούς στυλίστες μπορούν να γίνουν πράξη. Στη δε περίπτωση που δεν πρόκειται για «μεμονωμένο περιστατικό» αλλά για συνεργασία δύο και παραπάνω τρολ, δεν μπορεί κανείς παρά να αναγνωρίσει, πέρα από όλα τα παραπάνω, την αγαστή συνεργασία που θυμίζει τελικό του ΝΒΑ.

Βεβαίως δε θέλω να πω ότι όλες οι τρολιες είναι επαναστατικές πράξεις και ότι θα πρέπει να φτιάξουμε μπλουζάκια με τη φάτσα (π.χ) του frankanton με μπερέ, με μαύρο stencil σε κόκκινο φόντο (αν και η ιδέα έχει ορισμένες αρετές). Υπάρχουν ακόμα οι θλιβεροί τύποι που τρολάρουν πραγματικά καλές συζητήσεις επειδή δεν μπορούν να τις παρακολουθήσουν. Όμως όσο η κατάσταση γύρω μας επιδεινώνεται και όσο τα bullshit-όμετρα χτυπάνε τριψήφια νούμερα, η ανάγκη για δολιοφθορά αυξάνεται κατακόρυφα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η τρολιά γίνεται το σαμπό στον αργαλειό και το τρολ, ο Μέγας Τράγος, ο πρωταγωνιστής με το πριόνι φωνάζοντας (ως άλλος Ζορζ Πιλαλί) «Θάνατος! Θα φάτε χώμα γουρουνόκωλοι!»

ΥΓ1. Κατάρα στη μπαταρία του iPhone. Ήμουν και εγώ στο TAF χτες…

ΥΓ2. Εξακολουθώ να χρωστώ ένα post για τους Μουτζαχεντίν. Δεν το ξέχασα.  Ούτε και θα το ξεχάσω

Advertisements


Categories: Internet Life

7 replies

  1. Ποστάρα! Μας έλειψες! :)

    Κατα τ’ άλλα να πω ότι παρόλο που συμφωνώ μαζί σου σε όλα, να επισημάνω έχουμε και το επικίνδυνο που αρχίζει και διαφαίνεται μια μάζα από μπετόβλακες, που διαβάζοντας εγκωμιαστικές αναλύσεις για το συγκεκριμένο φαινόμενο (να το χαρακτηρίσω έτσι;) αποφασίζουν να περάσουν στην αντίπερα όχθη και απουσία άποψης, κομπλεξισμού και όλα τα υπόλοιπα να γίνουν ντεμεκ (που λέμε και στο Βορρά) trolls. Και δεν έχει πλάκα.

    Τα trolls είναι συνδεδεμένα με την υποκουλτούρα του διαδικτύου, το 4chan, το Reddit, τα κάθε λογής memes, και κάτι Forums για ρεντνεκια που πάνε και ταράζουν κατα καιρούς. :)

    Θέλω Φώτη!

  2. Παρών και εγώ, και καλή εβδομάδα και στους δυο.. Οι υπόλοιποι που δεν έχετε σχολιάσει, να μην έχετε τόσο καλή εβδομάδα! :-) (αστειεύομαι).

    Θα αρχίσω με μια σημαντική παρατήρηση, που έπρεπε να είχες κάνει κυρ-οικοδεσπότη, αντί να αναλώνεσαι, με τα στυλιστικά μπλουζάκια, με τα μούρη μου.. Για αυτού του είδους τα θέματα, έχουμε τις fashion bloggers. Μπορεί να μην έχουν γούστο και αισθητική (οι πιο πολλές), αλλά τι να τις κάνουμε; “Τσάμπα” σου λέει “είναι το blogging, ας ικανοποιήσουμε την ματαιοδοξία μας, να βαφτίζουμε όμορφο το κιτς”.

    Λοιπόν, έχω την εντύπωση πως σε μεγάλο βαθμό περιγράφεις τους flamers (όπως ο επικός θαμώνας της σπηλιάς, κ. Barak), και όχι τα τρόλια.

    Το τρολ καταστρέφει ένα διάλογο, χωρίς νόημα στην ανάπτυξη της λογική τους. Τρολάρουν, απλά και μόνο για να πουν κάτι… Σαν να μπω στην σπηλιά, για παράδειγμα, και στο post αυτό… να αρχίσω να μιλάω για fashion bloggers! :-)

    Εν αντιθέσει, οι flamers θα μπριζώσουν την κουβέντα, έχοντας επιχειρήματα επί της κουβέντας.. Όπως, π.χ. σου κάνω εγώ τώρα! :-p

    Κλείνοντας αυτήν την σημαντικότατη παρατήρηση, που μόνο εγώ θα μπορούσα να κάνω, θα ομολογήσω ότι, αν και με έχουν χαρακτηρίσει ως τρολ (παρότι υπάρχουν πολύ πιο επικά τρολς, όπως π.χ. ο Urfus), τείνω να ευχαριστιέμαι πιο πολύ το flamming.

    Ναι, θα μπω σε ανόητες κουβέντες (πάντα ανώνυμα, γιατί είμαι κοκοκό, να τα λέμε αυτά), και θα προσπαθήσω να αναδείξω το μέγεθος της βλακείας… Αν δεν τα καταφέρω, δεν θα τρολλάρω όμως.. Το ομολογώ.. (θα ρίξω DDOS ατάκ!) :-p :-D

    Σταματάω εδώ. Μια μικρή παρατήρηση στον Βαρέλα… Τα παιδιά του 4Chan είναι γατάκια… Δεν έχουν καταφέρει να κάνουν εξώφυλλο κανέναν ‘νεκρό’ συγγραφέα, ή να αναστατώσουν τον Χίο όπως τα δικά μας παιδιά εδώ. Να τα λέμε αυτά… ;-)

  3. Καλώς τους – καλώς τους

    @Giorgos θα έπρεπε να σου κάνω μούτρα γιατί έχεις καιρό να επισκεφτείς τη σπηλιά. Αλλά αφενός είμαι μεγαλόκαρδος και αφετέρου την είχα παραμελήσει κι εγώ. Αλλά ας τα αφήσω αυτά…

    Ρε φίλε οι μπετόβλακες δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ. Το ξέρω ότι είναι danger να γράφεις τέτοια γιατί μετά τα κάνουνε σημαία αλλά δεν μπορείς και να μη λες κουβέντα. Εδώ μπερδέψανε φαβορίτες σκουλαρίκια και μουστάκια, στην υποκουλτούρα του Δικτύου μας θα κολλήσουνε; Εμείς πάντως θα κάνουμε τη δουλειά μας… (μπορώ να σε τρολάρω λίγο;)

    @Fotis. Κάθαρμα. Έπρεπε να σε περιγράψω με μπερέ για να έρθεις. Μέχρι και για τους Ermiδες έγραψα κι εσύ… Άσε που έγινες Μουτζαχεντίν μόλις έφυγα εγώ και δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ. Με πλήγωσες.

    Για τους Flamers έχεις δίκιο όμως. Έπρεπε να το έχω πει κάπως. Αλλά ότι βάζεις τον Barak στην κουβέντα με τέτοιο τρόπο είναι τρολιά… Mea Culpa που έλεγε κι ο άλλος…

    Επίσης θα σε λέω Flamer. Μόνο.

    Μήπως όμως να βοηθήσεις λίγο παραπάνω να κάνουμε στο post μία καλή συλλογή με διάσημες τρολιές; Και στο @Giorgos το λέω

  4. @Fotis και αφού είπα ότι έπρεπε να το τοποθετήσει αλλιώς κάνω και ειδική αναφορά (με βοήθεια από Ιαπωνία…)

    Προσθέτω λοιπόν ότι

    “Το «troll» προέρχεται από το ομώνυμο αγγλικό ρήμα που σημαίνει αυτό που στην Ελλάδα λέμε «συρτή», δηλαδή το αγκίστρι με το δόλωμα που το πετάς στο νερό από την κινούμενη βάρκα και που κινείται κάνοντας το ψάρι να ακολουθήσει και, σιγά-σιγά να ενδώσει στον πειρασμό και να τσιμπήσει (ο φίλος μου ο Greg, λέει ότι γι αυτό και στα ιαπωνικά το τρολάρισμα το λένε «tsuri» που σημαίνει «ψάρεμα»). Πουθενά στον παραπάνω ορισμό δεν υπάρχει εγγενής κακή χροιά –και το λέω αυτό, επειδή σήμερα βλέπουμε ότι μια τρολιά μπορεί κάλλιστα να είναι και καλό πράγμα.”

    Ε καλέ μου Flamer τι λες για όλα αυτά;

  5. Δεν έχω πολύ χρόνο να σχολιάσω, τα του Γρηγόριου εξ Ανατολάς (αν και του αφιέρωσα ειδική αναφορά, σε ‘λαδωμένο’ Podcast), αλλά θα συμπληρώσω ένα κορυφαίο κέις στάντi επικής τρολιάς, για να τα μαζεύουμε σιγά-σιγά.

    Με πολύ αγάπη… Lady Gaga στην Αθήνα ;-)

    p.s. Θα επιστρέψω και για τον Greg, όμως..

  6. Πάμε πάλι το link… Lady Gaga στην Aθήνα

    (όποιος δεν έχει μυαλό.. ξαναγράφει αχούρεφ)..

  7. Είμαστε μόνοι μας; Πάμε για κανα ποτό ρε σεις!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: