Όταν το Δίκτυο SOPAίνει

Δεκαπέντε και κάτι χρόνια μετά το Black WWW Protest και το Blue Ribbon Campaign (οι νεώτεροι ίσως αξίζει τον κόπο να ρίξουν μια ματιά και να δουν για τι πράγμα μιλάω), το web μαυρίζει ξανά. Και πάλι, σε μια απόπειρα αντίδρασης απέναντι σε ένα νομοθέτημα που ξεκινάει από τις ΗΠΑ αλλά που, λόγω της παγκόσμιας φύσης του Ίντερνετ, εγκυμονεί κινδύνους για όλους μας. Ως εδώ καλά και παραμένω φανατικά υπέρ κάθε κινητοποίησης που υπερασπίζεται τα ψηφιακά μας χώματα, ενάντια σε πάσης φύσεως εισβολές από σκεπτικά του offline κόσμου. Μ’ άλλα λόγια, αν το Ίντερνετ πέφτει σε κάποιους δύσκολο, ας αλλάξουν τρόπο να σκέφτονται και ας μην προσπαθούν να φέρουν το online στα μέτρα του offline.

Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά μεταξύ του CDA του 1996 και του SOPA/PIPA (μα όνομα κι αυτό!) του 2011: το CDA μιλούσε για το τι είναι “σωστό” και ειδικά για τα παιδιά ενώ το SOPA/PIPA για το τι είναι συμφέρον για τις εταιρείες. Στην πρώτη περίπτωση, η ενστικτώδης αντίδραση ενός άσχετου χρήστη ίσως ήταν “μήπως τελικά έχουν δίκιο και
αυτό το πράγμα βοηθήσει να προστατεύσω τα παιδιά μου;” ενώ στη δεύτερη, η ενστικτώδης αντίδραση του ίδιου άσχετου χρήστη πιθανότατα είναι “και τι με νοιάζει εμένα αν χάνει λεφτά η Ντόνα Κάραν;”

Παραδόξως, με νοιάζει. Όχι επειδή είμαι φαν της Ντόνα Κάραν (και σίγουρα δεν είμαι φαν των ποσοστών που δίνουν οι δισκογραφικές στους καλλιτέχνες τους) αλλά επειδή η Ντόνα Κάραν σήμερα έχει πολύ πιο ισχυρή θέση στο Ίντερνετ από ό,τι είχε πριν από δεκαπέντε χρόνια. Είτε μας αρέσει είτε όχι, σήμερα οι εταιρείες (τα brands που λέμε) αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι της online δραστηριότητας και μέσω της διαφήμισης, υποστηρίζουν εταιρείες όπως η Google και η Facebook, εταιρείες δηλαδή που ευθύνονται κατά πολύ για την εξάπλωση και την εξέλιξη του ίδιου του Ίντερνετ.

Και, βεβαίως εύλογα γεννάται το ερώτημα: αν όντως αυτές οι εταιρείες στην πραγματικότητα θα επωφεληθούν από το SOPA/PIPA, ποιος ο λόγος να αντιδρούν σ’ αυτό και μάλιστα με τόσο θόρυβο;

Μάλλον η απάντηση είναι η πάγια δυσπιστία των αμερικανών (ατομικά και συλλογικά) σε κάθε είδους κρατική παρέμβαση. Αυτό, συνδυασμένο με τη φοβία ότι ένας νόμος στη δημιουργία του οποίου δε συνεισέφεραν μπορεί τελικά να τις βλάψει περισσότερο από ότι να τις ωφελήσει και με μια διάθεση ξεφορτώματος της καυτής πατάτας, δηλαδή του ποιος ευθύνεται για την ανάρτηση επιλήψιμου ή παράνομου περιεχομένου. Και βεβαίως μια κόντρα μεταξύ νέων και παλιών οικονομικών δυνάμεων -ας μην ξεχνάμε ότι τα SOPA/PIPA υποστηρίζονται από αρκετά σημαντικά μεγέθη της “παλιάς” βιομηχανίας όπως το Χόλυγουντ και η μουσική βιομηχανία.

Για να γίνω σαφής: επ’ ουδενί δεν υποστηρίζω ότι είναι καλό μια κυβέρνηση να σκέφτεται “πριν από μας, για μας”. Όπως όλοι οι Ιντερνετάδες (και γενικώς οι σοβαροί άνθρωποι), εξακολουθώ να πιστεύω ότι η βασική ευθύνη για το πώς ζει κανείς on και offline είναι δική του και ότι αν οι εταιρείες θέλουν να αμυνθούν απέναντι στην πειρατεία, θα πρέπει οι ίδιες να βρουν τον τρόπο. Από την άλλη, δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο νέο Ιντερνετικό περιβάλλον, ένα περιβάλλον το οποίο περιλαμβάνει πλέον και τις εταιρείες και, συχνά, σε οργανικό ρόλο, ούτε και να μην αναρωτηθώ γιατί εταιρείες που έχουν κατηγορηθεί (και όχι άδικα) για την πλημμελή υπεράσπιση του απορρήτου των χρηστών τους συμμορφούμενες με τις διωκτικές αρχές, εμφανίζονται αίφνης λαύρες κατά του κρατικού ελέγχου.

Δεν είμαι νομικός -και αν ήμουν, θα έπρεπε να έχω ειδικευτεί στις ιδιοτροπίες του αμερικανικού νομικού συστήματος και στο πώς οι νόμοι του τροποποιούνται και αλλάζουν όχι στις αίθουσες του Κογκρέσου αλλά στα δικαστήρια. Όμως από όσο κοίταξα το κείμενο του SOPA/ΡΙΡΑ (http://thomas.loc.gov/cgi-bin/bdquery/z?d112:h.r.3261:) μπορώ να πω με αφήνουν εξίσου ακάλυπτο οι άκομψες απόπειρες των αμερικανών νομοθετών και οι, στα όρια της υπερβολής, αντιδράσεις των Ιντερνετικών εταιρειών σ’ αυτές. Και οι μεν και οι δε, μοιάζουν να προσπαθούν να απευθυνθούν λαϊκίστικα στο κοινό αίσθημα όμως ο λαϊκισμός τελικά βλάπτει κυρίως τον ίδιο το λαό. Το Ίντερνετ του 2012 δεν είναι το Ίντερνετ του 1996 και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρεθεί μια μέση οδός μεταξύ της ψηφιακής ουτοπίας του Douglas Rushkoff και του corporate ονείρου της Wall Street, θα χαρώ πολύ να συμβάλλω στην αναζήτησή της.

Advertisements


Categories: Internet Life

3 replies

  1. Δες και ένα ενδιαφέρον άρθρο για το ότι δεν θα σταματήσει η πειρατεία με τα SOPA/PIPA!
    http://mashable.com/2012/01/18/sopa-and-pipa-wont-stop-piracy/

  2. Αυτή η εικόνα χθές της ”Wikipedia” μου μαύρισε την ψυχή. Ελπίζω να μην την ξαναδώ. Ευχές για καρποφόρα αναζήτηση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: