Στο μάτι του κυκλώνα

Ομολογώ ότι αλλιώς περίμενα να είναι το πρώτο μου post μετά από τόσο καιρό απραξίας και κυρίως μετά την αποχώρησή μου από τους «Μουτζαχεντίν» και την προσχώρησή μου στους «Nouvelle Vague» . Αλλιώς το είχα φανταστεί, αλλιώς είχα ξεκινήσει να το γράφω. Το σταμάτησα στη μέση περίπου λόγω συναισθηματικής φόρτισης –ναι τώρα που έφυγα από εκείνα τα μέρη και δεν θεωρείται «γλείψιμο» μπορώ να το πω ελεύθερα και κάποια στιγμή θα το ολοκληρώσω. Όταν πήγα να το ξαναπιάσω ήταν λίγο αργά. Είχε ξεκινήσει ήδη μία άλλη καταιγίδα (κυκλώνας ή όπως αλλιώς το πείτε).

Ναι την περίμενα, όπως την περίμενε και σύμπασα η ελληνική αγορά –και μερικοί υποψιασμένοι που είναι απ έξω- αλλά αυτό ελάχιστα μειώνει την έντασή της και εκτός αυτού αφορά μόνο εμένα. Και οι θαμώνες της σπηλιάς γνωρίζουν ότι σπανίως γράφω για το πώς περνάω εγώ.

Θέλετε να τα συνοψίσουμε; Να τα συνοψίσουμε. Μεγάλα διαφημιστικά σχήματα (sic) οδεύουν στο άρθρο 99 και καινούρια ετοιμάζονται να δουν το φως το αληθινό. Τα έγραψα αυτά και στο MarketingWeek αν και υποθέτω πως μέχρι να φτάσουν στο χαρτί και να περάσει την ταχυδρομική οδό για να φτάσει σε σας τουλάχιστον ένα καινούριο μαγαζί θα έχει στηθεί. Παράλληλα ελπίζω –αλλά δεν το πολύπιστεύω- να μην έχουν χτυπήσει την πόρτα του 99 κανά – δύο ακόμα μεγάλα μαγαζιά. Η αλήθεια όμως είναι πως τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί έκπληξη για όσους ασχολούνται επαγγελματικά με το χώρο της επικοινωνίας. Και μάλιστα, πολύ πριν σηκωθεί –από όπου σηκώθηκε- το λάβαρο της επανάστασης για τους «κακούς» διαφημιστές και τα καλά ΜΜΕ η ιστορία με το Alter ήταν γνωστό πως κάποια στιγμή λογικά θα «σκάσει» και θα πάρει μαζί του πολύ κόσμο. Και έσκασε (#fact που λένε και στο Twitter)

Φυσικά, είχαν μείνει όσοι έχουν το σύνδρομο του Τιτανικού (είναι μεγάλο δεν κινδυνεύει από τίποτα) να ελπίζουν πως τα πάντα θα λυθούν με έναν τρόπο μαγικό. Δε λύθηκαν. Και –μεταξύ μας- δεν υπάρχουν μαγικοί τρόποι. Υπάρχουν βέβαια λύσεις που μοιάζουν με θαύματα – αλλά δεν είναι (θαύματα).

Προφανώς, από τη θέση που είμαι (ξέρετε σε ποια θέση είμαι έτσι δεν είναι;), δεν μπορώ ακόμα να προσθέσω επιπλέον Info σε όλα τα παραπάνω. Αλλά και τι να το κάνετε; Να μαθευτεί λίγο νωρίτερα πως θα λένε το Χ καινούριο εταιρικό σχήμα ή το Ψ που θα εμφανιστεί μετά το καλοκαίρι; Ωραία όλα αυτά –προσωπικά έχω ενδώσει πολλές φορές στον πειρασμό της «είδησης»- αλλά εν προκειμένω είναι πολύ επιδερμικά για τα γούστα μου και ήσσονος σημασίας μπροστά σε αλλά ζητήματα.

Όπως, επί παραδείγματι, αν όλα αυτά τα καινούρια που θα στηθούν, αλλά και τα παλιά που μένουν έχουν τελικά τη διάθεση, τη θέληση και τελικά το στρατηγικό πλάνο να οδηγήσουν την επικοινωνία στην Ελλάδα και σε πιο safe μονοπάτια αλλά και σε πιο digital περιπέτειες

Αν υπάρχει δηλαδή τελικά ένα πλάνο από κάποιους για να οδηγήσουν τη διαφήμιση στην επόμενη μέρα της. Και όχι στα λόγια. Ούτε με banners και ψιλό-applications που αργά ή γρήγορα δεν θα φτάνουν ούτε για ορεκτικό. Αναφέρομαι σε μια επόμενη ημέρα με ιδέες και εφαρμογή της τεχνολογίας όπως αρμόζει και με βάση τις διεθνείς επιταγές και- γιατί όχι;- πέρα από αυτές. Με Installations, με cross media εμπειρίες, με βιωματικό marketing, με branded games που προσφέρουν πραγματικό entertainment, με συνδυασμούς όλων των παραπάνω και φυσικά με Social Media και mobile interactivity όπως τα αντιλαμβάνονται στην αλλοδαπή (και σε ορισμένες πλέον περιπτώσεις και στην Ελλάδα). Και τελικά με την ουσιαστική σύνδεση του online περιβάλλοντος με όλα αυτά που συμβαίνουν στην καθημερινότητα. Αυτά δηλαδή που συζητάμε τόσα χρόνια ότι «έρχονται» και που ήρθαν πλέον.

Πραγματικά υπάρχει ένας υπέροχος κόσμος επικοινωνίας εκεί έξω – το ξέρετε και το ξέρω. Μόνο που για να τον «πιάσεις», για να τον ζήσεις και για να δώσεις το δικό σου στίγμα, θέλει ιδέα, θέλει στελέχη θέλει δημιουργικούς και accounts θέλει και projects managers και απ όλα τα άλλα τα καλά. Αλλά κυρίως θέλει γνώση που οδηγεί στο όραμα και θέληση – που μπορεί να οδηγήσει στην πραγματοποίησή του.

Να ελπίζουμε;

ΥΓ1. Προφανώς όλα τα παραπάνω περί οραμάτων κλπ περιλαμβάνουν και εμένα. Αλλά το post δεν έχει ρόλο προγραμματικών δηλώσεων
ΥΓ2. Φυσικά και γνωρίζω τι συμβαίνει στη χώρα.
ΥΓ3. Όταν λέω ότι χρωστάω ένα κείμενο για τους Μουτζαχεντίν το εννοώ όπως εννοώ ότι υπάρχει και συναισθηματική φόρτιση. Μόνο όσοι πέρασαν από εκεί μπορούν να καταλάβουν τι λέω..
ΥΓ4. Εξίσου προφανές ότι το κειμενάκι για τους «Nouvelle Vague» αδερφούς θα ακολουθήσει – ότι και αν έχει συμβεί μέχρι τότε

 

Advertisements


Categories: Internet Life

1 reply

  1. Την αξία σε οποιαδήποτε εταιρεία, την ανεβάζουν τα άτομα που εργάζονται και παράγουν σε αυτήν. Αυτά δεν χάνονται. Άντε να διασπαστούν σαν ομάδα και να μοιραστούν από εδώ και από εκεί ή να δοκιμάσουν σε αυτήν την δύσκολη περίοδο να αυτονομηθούν φτιάχνοντας δικές τους εταιρείες…
    Για όσους δεν κοιτάνε μόνο ποσά, τζίρους, νούμερα, στατιστικές, χρηματιστήρια – μετοχές κλπ αλλά και την συμβολή που μπορεί να έχουν αυτά τα άτομα στο Ελληνικό – και όχι μόνο – web, με την «ελευθερία» κινήσεων, σκέψεις, εργασίας κλπ που αποκτήσουν αν αυτονομηθούν, το γεγονός της υπαγωγής στο άρθρο 99, δεν ακούγεται τόσο τραγικό. Αυτό βέβαια από τους «απέξω» και εκ του ασφαλούς, όσο μπορεί κανείς να δηλώνει πως είμαστε με όσα ζούμε… Ειδικά οι καλοί, πραγματικά πιστεύω πως ποτέ δεν χάνονται.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: