Είμαστε Χρυσοθήρες; (Όλοι ; – Όλοι;)

Τη συζήτηση την ξεκίνησε ο Μανώλης Ανδριωτάκης στο Blog του. Δεν θα την είχα ξεκινήσει κατά πάσα πιθανότητα ποτέ, αλλά βλέποντας το θέμα, έχοντας σε  μεγάλη εκτίμηση το συγγραφέα και τις θέσεις του και 2- 3 φίλους που σχολίασαν σχεδόν αμέσως, έσπευσα να καταθέσω τα δικά μου 2 σεντς. Τα κατέθεσα, τα είπαμε, αλλά τα είπαμε λίγο. Κάτι που το Blog του Μανώλη έχει διαφορετική θεματολογία (ή προσέγγιση σε παρόμοια θεματολογία) από τη «σπηλιά», κάτι που έπεσε λίγο ξύλο στην αρχή, δεν υπήρξε συνέχεια. Ο Μανώλης ανέβασε καινούριο post και οι «δικοί μας» έφυγαν προς άλλη κατεύθυνση.

Μου έμειναν όμως. Και το post και το θέμα του και η αφορμή του. Και τελικά και τα σχόλια του. Και γιατί είχα πολύ καιρό να δω κάποιον ουδέτερο (εννοώ εκτός αγοράς μας) να ασχολείται με την προσέγγιση της επιχειρηματικής όψης των Social Networks και γιατί θέτει μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση και –τελικά- γιατί καιρό έχουμε να τα πούμε και έχω την εντύπωση ότι χρειάζεται να ανάψουν λίγο τα αίματα 

Τι έλεγε το post; Ούτε λίγο ούτε πολύ, «τα έχωνε» (λαϊκίζω το ξέρω αλλά ήμουν άρρωστος και έβλεπα πολύ TV οπότε ελπίζω με καταλαβαίνετε) στην πρόσκληση για το Social Media Conference που διοργανώνει η Boussias Communications και στον τίτλο «Σκάβοντας το κοινωνικό χρυσωρυχείο» αλλά και στη γενική τοποθέτηση – κάλεσμα που θέλει τα sites κοινωνικής δικτύωσης ένα δυνητικό Ελντοράντο, ένα χρυσωρυχείο και τους marketers τους εν δυνάμει χρυσωρύχους. Να προσθέσουμε δε στο σημείο αυτό, ότι στο ίδιο πνεύμα αλλά και στο ίδιο κείμενο βρίσκεται και η τοποθέτηση του Keith Weed, (Chief Marketing Officer της Unilever) περί του ότι «Πρέπει να ψαρεύουμε εκεί που βρίσκονται τα ψάρια» υπονοώντας τα Social Networks και προτρέποντας σαφώς τους marketers για την αξιοποίησή τους.

Ο Μανώλης αναρωτήθηκε «πόση κοινωνική συνείδηση έχει απομείνει στους κλάδους της λεγόμενης επικοινωνίας» και χαρακτήρισε προσβλητικές και τις δύο προσεγγίσεις. Και αυτή του Χρυσωρυχείου και αυτή με τους ψαράδες και τα ψάρια.

Εγώ δεν θα αναρωτηθώ –όχι δημοσίως τουλάχιστον- για το αν και κατά πόσο υπάρχει κοινωνική συνείδηση στους κλάδους της επικοινωνίας. Και δεν θα αναρωτηθώ γιατί δεν υπάρχει απάντηση. Όντας μέσα σ αυτό το χώρο, γνωρίζω ανθρώπους που έχουν σαφώς κοινωνική συνείδηση και στελέχια που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Δεν γνωρίζω και κανέναν κλάδο όμως που να μη συμβαίνει το ίδιο (ελπίζω να μη θέλετε να ξεκινήσω να αναφέρω). Με δεδομένο πως τις εταιρείες τις φτιάχνουν πρώτα οι άνθρωποι τους και μετά τα στελέχη τους (βάσει της λογικής ότι πρώτα είμαστε πολίτες και άνθρωποι και μετά στελέχη – έτσι δεν είναι;), θέλω να πιστεύω ότι είναι εφικτή μια ισορροπία μεταξύ της αναζήτησης κέρδους και της κοινωνικής συνείδησης. Αν δεν επιτυγχάνεται αυτή η ισορροπία, δεν φταίνε ούτε οι κλάδοι, ούτε οι κρίσεις ούτε τίποτα. Φταίνε όσοι βλέπουν μόνο μια πλευρά των πραγμάτων.

Και αυτό ακριβώς είναι και το θέμα που με οδήγησε στο σεντόνι που διαβάζετε. Το ότι έχω την αίσθηση -που τείνει να εξελιχθεί και σε βεβαιότητα- πως άδικα τα βάζουμε για το συγκεκριμένο θέμα με τους marketers. Οκ μοιάζει κυνική η δήλωση. Αν τη δεις με διαφορετικό φωτισμό όμως είναι και απόλυτα εύστοχη. Και μεταξύ μας, δεν αφορά μόνο τα brands. Αλλά και όλους τους απλούς και ενίοτε αγανακτισμένους -μην πάει ο νους σας στην Αίγυπτο- πολίτες

Επιτρέψτε μου αδέρφια να αναρωτηθώ με τη σειρά μου. Δεν είναι χρυσωρυχείο δηλαδή τα SNSs για τους εκκολαπτόμενους αλλά και τους καθιερωμένους σύμβουλους; Ή μήπως δεν γνωρίζουμε ότι το Social Media Consultant είναι πλέον επάγγελμα το οποίο ασκούν αρκετοί από αυτούς που κόπτονται για την κοινωνική διάσταση των Social Networks;

Δεν είναι χρυσωρυχείο για τους «πέφτουλες» (αρσενικούς και θηλυκούς); Μπορεί να είναι και παράδεισος όχι απλά χρυσωρυχείο. Κοιτάξτε λίγο τους φίλους σας πριν απαντήσετε..

Μήπως δεν είναι χρυσωρυχείο για τους πικραμένους όλου του κόσμου; Πειραματιζόμενοι DJs, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, στοχαστές, ποιητές, σεναριογράφοι, φιλόσοφοι, όλοι χωράνε στον αγώνα. Likes να παίρνουμε ή έστω μερικούς friends ακόμα. Όλα είναι θεμιτά. Εκτός αν ζω σε άλλο Faceboook.

Ή μήπως δεν είναι χρυσωρυχείο για τους wanna be επαναστάτες του καναπέ; Τέτοιο οίστρο για groups που θα υποστηρίζουν οτιδήποτε και για οποιοδήποτε

O σύγχρονος επαναστάτης κατευθύνεται προς τον πλησιέστερο τηλεοπτικό σταθμό

λόγο δεν θυμάμαι να έχω απαντήσει. Δεν μου κάνει μεγάλη εντύπωση. Άλλωστε και ο Ο Άμπι Χόφμαν (βλέπε και φωτό) είχε πει πριν από πολλά – πολλά χρόνια ότι ο σύγχρονος επαναστάτης κατευθύνεται προς τον πλησιέστερο τηλεοπτικό σταθμό. Λογικά σήμερα θα πρέπει να κατευθύνεται στο Facebook…

Γιατί χρυσωρυχείο; Προφανώς γιατί εν αντιθέσει με άλλες online κοινότητες του παρελθόντος (προφανώς όχι όλες), η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων επιδιώκει να εκταμιεύσει με οποιοδήποτε νόμισμα (φήμη, πελατεία, προβολή προβλημάτων κλπ) τη συμμετοχή του στα σημερινά SNSs. Για την όποια προσφορά ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Πόσο μάλλον για ανιδιοτελή προσφορά (θυμηθείτε λίγο το Linux, τα δίκτυα Ρ2Ρ και η WikiPedia: εκατομμύρια εργατοώρες δαπανήθηκαν, δαπανώνται και θα εξακολουθήσουν να δαπανώνται προκειμένου οι χρήστες να έχουν κάτι που δεν είχαν ή κάτι καλύτερο από αυτό που είχαν)

Ο Σκρουτζ στο Κλοντάικ έψαχνε μόνο για χρυσό. Αυτός ήταν ο πλούτος της εποχής. Σήμερα αποδεχόμαστε τη λογική και την ορολογία του Likeonomics. Σήμερα ο Σκρουτζ θα έψαχνε για Likes.

Επιτρέψτε μου λοιπόν να μη προσβληθώ από την όλη προσέγγιση περί χρυσωρυχείου. Ίσα ίσα που μπορεί να γίνει και ευκαιρία για σοβαρό διάλογο. Το Social Media Conference είναι κλαδικό συνέδριο και μιλάει στον κλάδο της επικοινωνίας έχοντας ως στόχο να προσφέρει στα στελέχη γνώση που θα την αξιοποιήσουν επιχειρηματικά. Υπό αυτή την έννοια, το καλύτερο που έχει να κάνει (ως Συνέδριο) είναι να αντιμετωπίσει τα SNSs ως χρυσωρυχείο. Το ζήτημα είναι το «πώς» συμπεριφέρεσαι σε ένα χρυσωρυχείο όπως και το «πως» συμπεριφέρεσαι σε κάθε σου εκδήλωση, είτε είσαι brand είτε είσαι φυσικό πρόσωπο είτε φορέας είτε οτιδήποτε.

Προσωπικά, προτιμώ μία αντιμετώπιση χρυσωρυχείου με «ήπια ανάπτυξη» παρά φανφάρες περί του ότι είμαστε όλοι μια παρέα και στο τέλος να μην προλαβαίνω να κάνω unfollow ή αν μη μπορώ καν να παρακολουθήσω το timeline μου.

Άλλωστε η θέση μου για την εμπλοκή των marketers με τα Social Networks είναι γνωστή. Υπενθυμίζω όμως και τι έγραφα πριν από ενάμιση χρόνο «Τα social networks είναι παρέες. Όπως ήταν παρέες οι σελίδες των mailing lists και τα Usenet groups των προηγούμενων δεκαετιών. Αν θέλουμε οι χρήστες των social networks να μας εμπιστευθούν αρκετά ώστε να ακούσουν αυτά που λέμε, θα πρέπει (εμείς ή οι συνεργάτες μας), να μιλήσουμε τη γλώσσα τους, να γίνουμε μέρος του περιβάλλοντός τους, να συνεισφέρουμε στην κοινότητά τους και τότε να δοκιμάσουμε να τους πουλήσουμε ένα προϊόν ή μια υπηρεσία»

ΥΓ. Όποιος βρει το τραγούδι από το οποίο προέρχεται και ο τίτλος κερδίζει ποτά.

ΥΓ2. Ας παίξουμε και κάτι από την εποχή του Abbie Hoffman (έχει και 6,5Μ views )

Advertisements


Categories: Interactive Marketing, Internet Life

Tags: ,

2 replies

  1. Περικλή, δε νομίζω ότι καταθέτεις εδώ κάτι καινούργιο, αυτά έγραψες και στα σχόλιά σου.
    Κατανοώ τα επιχειρήματά σου, αλλά όπως καταλαβαίνεις δε συμφωνώ.
    Εμείς αξιολογούμε κι ερμηνεύουμε τα πράγματα. Καθένας βλέπει τα πράγματα ανάλογα με το συμφέρον του, τις αξίες του, την πολιτική και κοινωνική του θέση κ.λπ. Όταν ο ασθενής πηγαίνει σ’ ένα χειρούργο, ο χειρούργος βλέπει μαχαίρι, όταν ο ασθενής πάει σ’ έναν ομοιοπαθητικό, ο ομοιοπαθητικός βλέπει φάρμακα με υπεραραίωση, όταν πάει σε ψυχολόγο βλέπει ψυχοθεραπεία κ.λπ. Ομοίως, σ’ ένα χώρο που μαζεύονται πολλοί άνθρωποι, ο πολιτικός βλέπει ψηφοφόρους, ο διαφημιστής καταναλωτές, ο ποιητής αναγνώστες, ο προαγωγός πελάτες. Καθένας κρίνεται βέβαια για αυτό που κάνει. Αυτό που λέω εγώ, δεν είναι να μην βλέπουν οι διαφημιστές τους χρήστες των Social Media ως καταναλωτές, ή πελάτες, αυτό θα σήμαινε ότι αλλάζουν επάγγελμα. Αυτό που λέω είναι ότι όταν βλέπουν μονοδιάστατα την πατάνε -γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ μονοδιάστατος. Φιλικά,

  2. Επιτρέψτε μου να καταθέσω κι εγώ την άποψή μου σε ένα θέμα το οποίο με απασχολεί αρκετά, αφού πρόσφατα άρχισα συμμετέχω κάπως πιο ενεργά στο χώρο των social media, αντί να τον παρατηρώ.

    Είναι στημένος ακριβώς όπως η κοινωνία μας. Η μόνη διαφορά είναι ότι μέσω αυτών όλοι μπορούν να μιλήσουν, να ακουστούν και να αποκτήσουν το δικό τους κοινό. Μέσα στα social media βλέπεις καθημερινά να δημιουργούνται και να θεμελιώνονται brands προσώπων και ατόμων, με διάφορους σκοπούς και φυσικά επίπεδα αλήθειας ή ψέματος. Και φυσικά κάποιοι τους ‘αγοράζουν’ και άλλοι όχι. Κατά μία έννοια λοιπόν υπάρχει σε μεγάλο βαθμό το προσωπικό αλισβερίσι, όπως ακριβώς και με τα προϊόντα, όπως ακριβώς και με το ο,τιδήποτε γύρω μας. Το χρυσωρυχείο θα μπορούσε να κολλήσει σε οποιαδήποτε έννοια, αφού πλέον όλος και περισσότερος κόσμος όχι μόνο μπαίνει αλλά ακόμη και ζει τη ζωή του μέσα από τα social media. Άρα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για χρυσωρυχείο φίλων, γκόμενων, παρεών, ακολούθων, εχθρών κοκ.
    Κολλήσαμε με τις λέξεις και χάνουμε το νόημα.

    Φυσικά και τα brands και οι marketers θα μπουν στο χορό. Ναι, το πώς έχει ενδιαφέρον και θέλει προσοχή, καθώς και σεβασμό, όπως όμως και εμείς θα έπρεπε να έχουμε για τους γύρω μας σε προσωπικό επίπεδο.

    Άλλωστε τα brands, οι εταιρείες και ό,τιδήποτε είναι προς πώληση που δε σέβονται πλέον τον καταναλωτή, απλά σε λίγο καιρό θα είναι προς κατεδάφιση. Και έχουμε και πρόσφατα παραδείγματα τέτοιων περιπτώσεων.

    Κυρίες και κύριοι νομίζω ότι ζούμε σε μία συναρπαστική εποχή από όλες τις απόψεις. Ο πολίτης-καταναλωτής-άτομο είναι πλέον υποψιασμένος και σαφώς πολύ πιο ενημερωμένος από το παρελθόν. Η δύναμη είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά στο ποντίκι μας και τα social media είναι για όλους μας χρυσωρυχείο. Τα πάσης φύσεως προϊόντα που είναι ήδη μέσα στα twitter, facebook, flickr ή δεν ξέρω ‘γω πού αλλού, θα τα φτύσει το ίδιο το social medium αν δε διαθέτουν τα βασικά συστατικά της επιτυχίας οποιασδήποτε ανθρώπινης σχέσης: σεβασμός, εμπιστοσύνη, κατανόηση και λίγα λόγια, αλλά ουσίας (κλισέ, αλλά ισχύουν). Α ναι να μην ξεχάσω και αρκετό χιούμορ.
    Χωρίς αυτό είμαστε όλοι χαμένοι.

    Μερσί γλυκέ μου δράκε για τη φιλοξενία και πες μου αν κέρδισα, γιατί χρειάζομαι κατεπειγόντως πολλά ποτά: Gold Miner :P

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: