The Roots of the Groove

Παρακολουθώ την απέλπιδα προσπάθεια των brands να   ανακαλύψουν τα Social Media και τα «καλούδια» τους. Παρακολουθώ την αγωνιώδη προσπάθεια των consultants να τους προσφέρουν ή και να τα κατασκευάσουν.

Παρακολουθώ τα απίστευτα πάσης φύσεως μαλλιοτραβήγματα στο Τwitter και τις παράλληλες βαθυστόχαστες αναλύσεις για την πολιτική και το κοινωνικό γίγνεσθαι. Παρακολουθώ ακόμα και τα απίστευτα sites που «σηκώνονται» εν μία νυκτί διεκδικώντας το δικό τους μερίδιο από το media spending. Μαζί τους, παρακολουθώ το θόρυβο να μεγαλώνει. Ενοχλητικά.

Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσο παραπάνω έχει μεγαλώσει η αγορά μας, αλλά σίγουρα έχει μεγαλώσει αρκετά για να πάρει κάποια στιγμή τα μέτρα της για αυτόν τον θόρυβο. Το τελευταίο που με απασχολεί είναι το «πως» και το «ποιοι». Ας είναι το digital συμβούλιο της ΕΔΕΕ, ας είναι ο IAB, ας είναι οι αγανακτισμένοι consumers, ας είναι η κίνηση για τη σωτηρία της φάλαινας ή του ουραγκοτάγκου. Ας είναι σήμερα, ή σε 8 μήνες ή σε ένα χρόνο. Σε κάποιο συνέδριο, σε κάποιο meeting room σε κάποιο καφέ εκεί στα βόρεια προάστια που έχει και καλό espresso.

Δεν είναι τυχαίο το ξέσπασμα – διότι περί ξεσπάσματος πρόκειται σε περίπτωση που δεν έγινε αντιληπτό. Ήταν μάλλον αρκετή λίγη αποτοξίνωση από το Twitter και λίγη κουβέντα στο blog για να θυμηθώ πώς είναι να βρίσκεσαι μέσα σε κάτι ζωντανό και όχι σε μια φτηνή πασαρέλα. Δύο ήμέρες ήταν αρκετές και όταν γύρισα στα «καθημερινά» νόμιζα πως έβλεπα σε μία κακή επανάληψη το «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν».

Αναζητώντας λίγη ακόμα θεραπεία, έδωσα -με πολύ μεγάλη καθυστέρηση- το κλικ μου σε ένα link που βρισκόταν πολύ καιρό κοντά μου. Ψέματα λέω. Το έδωσα σε ένα κρυμμένο διαμάντι. Αντιγράφω γιατί αυτό ξέρει καλύτερα. «Αυτό το blog είναι μία προσπάθεια να μάθουμε παρέα τις ρίζες της μαύρης μουσικής. Είναι ένας φόρος τιμής σε μουσικές ιδιοφυΐες, που στην πλειοψηφία τους πέρασαν τα πάνδεινα μέχρι να φτάσουν στα αυτιά μας, να μας συγκινήσουν, να μας κάνουν να χορέψουμε, να μας δημιουργήσουν συναισθήματα που μόνο οι πραγματικοί καλλιτέχνες μπορούν. Είναι τέλος το στέκι που πάντα ήθελα να δημιουργήσω και αφού δεν έχω λεφτά να ανοίξω μπαρ ή δισκάδικο, το blog φαντάζει ως η ιδανικότερη εναλλακτική». Πρέπει να πέρασα και 2-3 ώρες διαβάζοντας και άλλες τόσες βάζοντας λίγο βινύλιο να γεμίσει το χώρο με προτάσεις από το εσκεμμένα ανώνυμο διαμάντι.

Πολύ χαίρομαι φίλες και φίλοι, εκεί έξω ακόμα κάτι ωραίο παίζει. Πολύ φοβάμαι όμως ότι αν συνεχίσουμε με τόσο θόρυβο, δύσκολα θα το ανακαλύψουμε.

Υ.Γ.1 Αναρωτιέμαι ακόμα αν πρέπει να το προτείνω (grooveroots.wordpress.com) σε μερικούς που ενδιαφέρονται για value και όχι για bloggers που περιμένουν πότε θα μπουν σε κάποιο pay roll…

Υ.Γ.1  Το κείμενο είναι παλαιότερο αλλά εν όψει του Πάρτυ που κάνει η Άννα -η δημιουργός του The Roots of the Groove- δεν θέλησα να το πειράξω καθόλου

Advertisements


Categories: Internet Life

3 replies

  1. Με συγκινείς και πάλι, αλλά τελικά και μετά από αυτό το post, αποφάσισα αν δεν εμφανιστείς για να πιούμε τεκίλες και να γελάσουμε από κοντά ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΞΑΝΑΜΙΛΗΣΩ ΠΟΤΕ. Θα μιλάς μόνο με Νένα και όποιον άλλο, τελεία και παύλα (ή χαβρα, επιλέγεις ό,τι θες).

    Σε φιλώ,
    Miss Soul :)

  2. Όλα τα καλά όμως τα κάνετε όταν εγώ λείπω (το ότι λείπω 11 μήνες το χρόνο δεν είναι του παρόντος!)

    Και όταν θα έρθω εγώ το 8ήμερό μου στις γιορτές θα έχει μόνο Gigs για το “θα πλέξω τούλι για το χριστούλι”

    αδικίες!

  3. @ kmitchell για φαντάσου να είναι η διασκευή του από Έφη Σαρρή: “θα πλέξω τούλι για τον κοντούλη”
    και πάλι καλά να λες!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: