The Closer

Αυτή τη φορά το παράκανα. 2 μήνες. 2 ολόκληρους μήνες έκανα να εμφανιστώ… Όχι πως είμαι ο μόνος. Πολλοί από τους φίλους και γνωστούς που ξεκίνησαν πριν 2 και 3 χρόνια να γράφουν δημοσίως, εμφανίζονται πλέον αραιά και που και προτιμούν τις σπέσιαλ εμφανίσεις στο Twitter και στο FB – αλλά το τι κάνουν οι άλλοι ουδέποτε αποτέλεσε σοβαρή δικαιολογία και δεν θα αποτελέσει και τώρα. Δεν είναι ώρα για απολογίες όμως. Κάτι οι ξάπλες στις παραλίες κάτι μερικά μοχίτο (ότι βρίσκαμε πίναμε) κάτι αυτό κάτι εκείνο, κάτι που το Akrothigws εξακολουθεί να ζει και κάτι που το Deasy είναι Live και κάπως πρέπει να ζήσει, κάτι που το We Go Web είναι επίσης live και κάτι που οι μεταγραφές έχουν ξεκινήσει για τα καλά, τον Uroborus αρχίζει και τον τρώει η ουρά του…

Ας δούμε ομως πρώτα τι γίνεται μ αυτά που δεν λένε να τελειώσουν και εμείς εδώ είμαστε (ελπίζ ω)….

Για τους αναγνώστες της στήλης που έχουν προσλαμβάνουσες από τη rock σκηνή του Manchester, ο τίτλος θα ξυπνήσει μνήμες Joy Division. Θεωρώ το συγκεκριμένο άλμπουμ ένα από τα καλύτερα που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ και ευχαρίστως θα αφιέρωνα ένα Akrothigws στη φυσιογνωμία του Ian Curtis και άλλο ένα στις ασυναρτησίες που έχουν γραφτεί κατά καιρούς για αυτόν. Αλλά το έναυσμα για το παρόν είναι κάτι που απέχει πολύ από τη μελαγχολική ατμόσφαιρα των πλήκτρων του Bernard Sumner. Αφορά τη μελαγχολία που δημιουργούν τα μισοτελειωμένα projects που κοσμούν το ελληνικό internet.

Ο φίλος και αναγνώστης της στήλης Μ. Σ. στάθηκε ακόμα πιο καυστικός, ζητώντας επιτακτικά να πω κάτι για τα «ρημάδια τα sites που κανένας δεν φροντίζει να ολοκληρωθούν». Διαβάζοντας το μισό mail ειλικρινά δεν κατάλαβα απόλυτα το πρόβλημα του. Σε σημείο που έτοιμος ήμουν να απαντήσω «και τι σας κόφτει εσάς κύριέ μου;» και να συνεχίσω την ανάγνωση (για 3η φορά) των «Δουβλινέζων» του Τζέημς Τζόυς. Σπανίως όμως αφήνω στη μέση ένα email – εκτός αν αφορά δελτίο τύπου που ξεκινά με τη λέξη portal. Ευτυχώς, γιατί η συνέχεια ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα καθώς το Μιχάλη ουδόλως τον απασχολούσε το γενικότερο image της ελληνικής αγοράς, αλλά αντιθέτως επισήμανε το πρόβλημα αντίληψης που υπάρχει και τους κινδύνους που εγκυμονεί. Διαβάζοντας λοιπόν πως «όταν αφήνεις κάτι μισοτελειωμένο, δεν φταίει αυτό αν δεν αποδώσει και κυρίως δεν θα μάθεις ποτέ γιατί δεν απέδωσε» δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.

Με δεδομένο όμως το γεγονός πως εμμέσως πλην σαφώς το έχω θίξει το θέμα στο παρελθόν, θα προτιμήσω αντί να το αναπτύξω για μία ακόμα φορά να προτείνω την υιοθέτηση πιο δραστικών μέτρων. Και εδώ έρχονται οι Closers. Τα πρόσωπα δηλαδή -κατά την αμερικανική κουλτούρα και διάλεκτο- που αναλαμβάνουν να «κλείσουν» μία δουλειά. Ο Harvey Keitel στο Pulp Fuction ήταν ένας Closer – αν δεν το έχετε δει λυπάμαι αλλά χάνετε το πιο εύστοχο παράδειγμα. Ένας ελεύθερος σκοπευτής είναι ένας Closer. Μία εισαγγελέας η οποία ειδικεύεται στο να αποσπά δύσκολες ομολογίες είναι μία Closer. Αν συνεχίσω να γράφω διάφορους άλλους Closers που μου έρχονται σήμερα στο μυαλό, ο Αρχισυντάκτης μας παρότι φανατικός αναγνώστης μου θα κόψει το υπόλοιπο κείμενο και θα πάει ήσυχος τις διακοπές του. Ο Μάνος θα είναι ένας Closer έστω και αν η σελίδα έχει μείνει μισή…

Έχοντας πλέον για τα καλά την εμπειρία του hard core project management και γνωρίζοντας εκ των έσω για το πώς ένα project μπορεί να ταλαιπωρείται καιρό, αρχίζω να πιστεύω πολύ σοβαρά πως η λύση μπορεί να κρύβεται σε μερικές τέτοιες «αναθέσεις». Το ένα ζήτημα φυσικά είναι αν υπάρχουν τα κατάλληλα πρόσωπα. Το άλλο μήπως το μαντεύετε;…

Advertisements


Categories: Internet Life

16 replies

  1. Το λοιπόν μονίμως έχω ένα θέμα με τα κείμενα σου γιατί όλο έχω την εντύπωση ότι κάποιοι (όποιοι είναι αυτοί δεν ξέρουμε τώρα) διαβάζουν πίσω από τις γραμμές σου και καταλαβαίνουν και χίλια δυο άλλα – εξ ου και δεν εμφανίζομαι συχνά.

    Έπιασες όμως πονεμένο θέμα σήμερις κι εκεί που στέκομαι εγώ είναι στο τί μαθαίνουμε. Ένα από τα καλύτερα πράγματα που άκουσα ποτέ από διδακτορικό φοιτητή (και πρέπει να τους ακούμε γιατί έχουν πόνο μεγάλο) είναι ότι ακόμα και η έρευνα που καταλήγει στο “αυτό που ήθελα να κάνω τελικά ΔΕΝ γίνεται” είναι χρήσιμη έρευνα.

    Αν μετρούσαμε την επιτυχία και τη αποτυχία λίγο διαφορετικά δε θα μαθαίναμε και λίγο γρηγορότερα; (μη σου πω και λίγο καλύτερα).

  2. @Sofia Α γι αυτό δεν σε βλέπουμε από τα μέρη μας…; Αλήθεια είναι ότι αυτό συμβαίνει κάποιες φορές. Όχι όλες όμως. Πολύ συχνά γράφω κάτι και εννοώ αυτό ακριβώς που γράφω αλλά όπως ξέρεις “καλύτερα να σου βγει το μάτι…”

    Μέσα μαζί σου όσον αφορά το τι μαθαίνουμε. Αλλά δεν είναι μόνο γι αυτό το λόγο πονεμένο το θέμα…

  3. Με τους μισθούς που δίνουν τα ελληνικά μαγαζιά αντί για closers παίρνουν losers

  4. Post με τίτλο Joy δεν θα μπορούσα να το αφήσω ασχολίαστο

    Άτιμο πράμα η δουλειά του closer να το ξέρεις. Εκτός αν είσαι closer σαν τον Keitel που άπαξ και την “κλείσεις” τη δουλειά δεν έχει συνέχεια. Σε αντίθετη περίπτωση, άμα είσαι ο …τυχερός που θα την κλείσεις, να ξέρεις ότι θα είσαι κι αυτός που θα τη συνεχίζεις.

    Welcome back και καλή σεζόν να έχουμε:)

    P.s. υιοθέτησε μια “ρουτίνα” να γράφεις για μουσική. Πολλοί θα την εκτιμήσουμε – αν τη συνοδεύεις και με ήχο ακόμα καλύτερα.

  5. @barak. Λιτός και περιεκτικός φίλτατε… :-) Και απαντάς και στην ερώτηση…

    @kmitchell. Το σκεφτόμουνα την ώρα που το έγραφα. Και κανένας είπα να μην έρθει μετά από 2 μήνες, αν μη τι άλλο θα πιάσουμε κους κους για το Closer…

    Αλλά αφού το θέτεις ομολογώ ότι έχεις και δίκιο. Αλλά τουλάχιστον να την κλείνει κάποιος και ας συνεχίζει μετά το κουπί βρε αδερφέ…

    Όσον αφορά το σοβαρό θέμα τώρα – δηλαδή το PS σου- το τριβελίζω πολύ πολύ καιρό μέσα στο μυαλό μου. Μία θέλω να γράψω ιστορίες που έχουν και μουσική, μία θέλω να κάνω ένα event με podcast και κουβεντολόι. Άσε που θα φωνάξω και τον Indictos (που μάλλον ξέρεις)… που γιορτάζει κιόλας σήμερα. Σε πρώτη φάση όμως αφού το είπες οφείλω όταν έχω αναφορά σε μουσικά θέματα να βάζω και το σχετικό video. Εκτός αν έχεις software ή site που μπορούμε να jam-άρουμε (αλήθεια έχεις;)

  6. @uroborus ψηφίζω το πρώτο – ιστορίες με μουσική. Μπορεί να μην είσαι ο bowie σε storyteller night (αν δεν έχεις ακούσει/δει τέτοιο ψάξε να βρεις, είναι απίστευτος) αλλά καλό θα βγει:) [μόνο software μη μου ζητάς, δεν τα πάω καλά με δαύτα]

  7. Τον Michael Clayton μου θύμησες.

    Προχθές σκεφτόμουν (λόγω των πολλών ανοιχτών λογαριασμών) ότι την επόμενη φορά που θα δώσω χέρι θα πρέπει να συνειδητοποιήσω ότι θα πρέπει να κλείσει κάτι ακόμα. Και δυστυχώς υπάρχει μια τάση τα πράγματα να ανοίγουν παρά να κλείνουν…

    Really inspiring post!

  8. Δεν είναι ότι έχουμε βαρεθεί να γράφουμε Posts…

    Πλέον βαριόμαστε να γράφουμε και comments.

    Οπότε η άποψη μου για την θέση σου είναι… μπλα, μπλα, μπλα! ;o)

    (Δεν σε βρίσκω βαρετό, αν έτσι φαίνεται σαν νόημα. Απλά παρατηρώ ότι τελικά βαριόμαστε πολύ εύκολα όλα τα web 2.0 gadgetάκια. Οπότε θα στα πω από κοντά με οσομπούκο, που δεν είναι ποτέ πληκτικό :op)

  9. @lexx άντε ρε φίλε και σε έχω χάσει και σε ψάχνω…

    @fotis. Αυτό μου έλειπε να μου πεις ότι με βρίσκεις βαρετό ρε μπαγάσα. Εγώ πάλι λέω ότι έχουμε αρκεστεί στους 140 χαρακτήρες του Twitter και στα post στο FB και μετά βαριόμαστε να γράψουμε… Κρίμα δεν είναι;

    Άλλο θέμα πιάνω αλλά τι να κάνω που οι περισσότεροι που έγραφαν γράφουν μόνο σε κανά SMS?

    Έλεος… έλεος

  10. θέλουμε απεγνωσμένα Ακροθιγώς για Ian Curtis

  11. @barak: Σωστός… Αλλά τα λεφτά είναι και λίγο υποκειμενικά από ένα σημείο και μετά, ανάλογα τι ζητάει κανείς. Για να το λες πάντως την έχεις κάνει την έρευνα…

    Ο closer είναι κατ’ εμέ αυτός που είναι και ο opener. Όποιος ανοίγει τη δουλειά την “κλείνει” αφού έχει πιάσει το ρυθμό της εκάστοτε μπίζνας και ξέρει πως να τηγανίσει σωστά :-)
    Τώρα το να υπάρχει ξεχωριστός :-) χμ…. Μάλλον πρέπει να είνα καλύτερος πωλητής από τον opener. Δεν το είχα σκεφτεί πότε έτσι καθότι in greece δεν φαίνεται να παίζει. Ίσως αν τα budgets ήταν μεγαλύτερα να δικαιολογούσε τη θέση.

  12. btw, ωραίο το deasy. Βλέπω να “τρώγεστε” με τον titana :-)
    Διαφήμιση με χαμηλό alexa και εξίσου χαμηλό google PR βλέπω, όπερ καλή ιστορία έχετε φτιάξει. Θα δείξει ο χρόνος. Καλή δύναμη Περικλή και στην ομάδα του Deasy.

  13. @chris
    Όταν μια x δουλειά έχει ένα κόστος 50k+ και σέρνεται για μήνες τότε αυτός που θα αναλάβει να
    την κλείσει θα πρέπει να αμειφθεί το λιγότερο με ένα 5%. Διαφορετικά ποιος ο λόγος να χάσεις τον
    ύπνο σου και την ηρεμία σου. Για να πάρεις ένα εταιρικό blackberry και μια visit card με έναν βαρύγδουπο τίτλο; Fuck me.

    Κι εννοείται πως ο εκάστοτε “closer” πρέπει να είναι καλύτερος πωλητής από τον “opener” δεδομένου πως πολλά projects που σέρνονται είναι γιατί ο πελάτης αλλάζει διαρκώς τις προδιαγραφές και ο πωλητής, που έχει μάθει να λειτουργεί με ένα μπούσουλα, δεν έχει τις απαιτούμενες γνώσεις να του εξηγήσει πως δεν χρειάζεται να ενσωματώσει στο site την κάθε σαχλαμάρα που διαβάζει δεξιά κι αριστερά. Το να μην εκπαιδεύεις τους πελάτες σου έχει κι ένα κόστος τελικά.

    Και βέβαια, όσο κι αν απαξιώνουν κάποιοι το consulting, αν έχεις μια μελέτη πριν ξεκινήσεις να φτιάχνεις ένα site τότε ξέρεις που βαδίζεις και δεν προκύπτουν συνεχώς εμβόλιμες αλλαγές.

  14. @chris αλλά και προς όλους

    Δε νομίζω ότι θα τα έλεγα καλύτερα και πιο συνοπτικά από τον barak. Το κόστος για τον Closer μπορεί να είναι συζητίσιμο αλλά προφανώς πρέπει να είναι σημαντικό

    Το κόστος για την εκπαίδευση του πελάτη μπορεί να είναι τεράστιο. Ο barak το λέει consulting (και είναι) αλλά όπως αλλιώς και να ορισθεί το να υπάρχουν στο έργο σαφέστατα specs είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο. Πρέπει να είναι κανόνας – και να τηρείται…

    Τα έργα δεν χτίζονται στη λογική του “βλέποντας και κάνοντας” και το ότι το “web είναι ζωντανό” δεν σημαίνει ότι “φτιάχνω ότι μου έρχεται ανά πάσα στιγμή και ώρα” Το web προφανώς είναι ζωντανό, αλλά δεν θρέφεται με καφενειακές φιλοσοφίες περί της “ζωντάνιας” του για να καλυφθούν οι ατέλιες, αλλά με σκέψη πριν την υλοποίηση…

    Όταν λοιπόν, στο timeplan των 120 ημερών (λέμε τώρα) η “Ανάλυση προδιαγραφών” καταλαμβάνει 3 ημέρες τότε να παρακαλάμε να υπάρχουν Closers… γιατί το γλέντι προβλέπεται μεγάλο…

  15. Εγώ λόγο φόρτου εργασίας είμαι κυριακάτικος αναγνώστης της σπηλιάς, όπερ και τοποθετούμε αργά αλλά σταθερά μια βροχερή Κυριακή:

    Στο θέμα Closer, αν ο account δεν είναι και καλός closer, αλλά απλά καλός new business developer, έρχεται το πρόβλημα που στην διαχείριση έργου λέμε – ασθενής βρόγχος αποπεράτωσης – δηλαδή το project στοιχειώνει τον account και εκείνος το κάνει πάσα, όπως-όπως στον project manager για να το κλείσει, εκεί έρχονται τα δυσάρεστα τηλέφωνα και τα ραντεβού – καλός μπάτσος_κακός μπάτσος…

    Για εμένα ο account πρέπει να είναι και o closer αλλιώς δεν πλήρη το job description, εκτός αν μετά την κρίση της αγοράς (γενικά, όχι μόνο του web) βγει ένα νέο job description που θα λέγεται closer…

    Στο θέμα blogging vs microblogging είμαι και εγώ ένα από τα θύματα του, οπότε δεν μπορώ να πω τίποτα…

    Καλή επιτυχία στο dEASY! και τώρα που χειμώνιασε να σε βλέπουμε συχνότερα στην σπήλια.

  16. dimitris @ insideabox Παρότι δεν συμφωνώ ότι ο Account είναι αυτός που κλείνει απαραίτητα το έργο – καθώς σε πολλά επίπεδα το έργο το κλείνει ο PM, σε γενικές γραμμές δεν έχω και λόγο να διαφωνήσω κάθετα.

    Ο Closer όμως εμφανίζεται όχι εκεί που τα πράγματα είναι νορμάλ αλλά εκεί που έχουν στραβώσει…

    Όσον αφορά το microblogging ο όρος έχει νόημα μόνο εαν υπάρχει και bloggging…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: