10 χρόνια φαγούρα

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και θα πετύχει κάποιο μεγαλοστέλεχος που θα θελήσει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ο συντάκτης, στο ρόλο του κλέφτη αυτή τη φορά, ξεπέρασε τον εαυτό του. Απέφυγε το συναπάντημα περισσότερες από δύο κι από τρεις φορές. Αλλά τελικά δεν γλύτωσε. Ούτε από το μεγαλοστέλεχος, ούτε από το βλέμμα “έλα τώρα, σας ξέρουμε κι εσάς τους Internet-ολόγους”, ούτε από την ερώτηση-παγίδα: “Δηλαδή μόνο αρνητικά υπάρχουν; Εσύ δεν βλέπεις καμία πρόοδο;”. Παγίδα, φίλες και φίλοι, και ουχί γυναίκα-παγίδα (σ.σ.: εξαίρετος κος Bilal, αν δεν το έχετε δει, να μην το χάσετε), για να έχει και ένα ενδιαφέρον, έστω εικαστικό. Παγίδα, διότι, όταν υπάρχει ένα επίπεδο το οποίο δεν προσπαθείς καν να φτάσεις, αλλά απλώς “προοδεύεις”, τότε η ίδια η πρόοδος πρέπει να είναι τουλάχιστον υπό παρατήρηση. Άλλωστε, το Internet έχει κλείσει ουσιαστικά μία δεκαετία στην Ελλάδα και θα ήταν τουλάχιστον αγένεια προς το ίδιο το μέσο να μη μιλήσουμε για την πρόοδό του έστω και σε ορισμένες μόνο από τις παραμέτρους του. Έτσι, ενδεικτικά. Γιατί για κάποιες άλλες χρειάζονται πολλές σελίδες.Να μιλήσουμε λοιπόν. Να πούμε πρώτα για τις ταχύτητες; Εμείς -πληθυντικός ευγενείας- λέμε ότι χαμηλές ήταν και χαμηλές παραμένουν. Κάποτε πάλευαν τα sportser-άκια να κατεβάσουν με 33.600 και το κάναμε θέμα πότε θα αυξηθεί το bandwidth με το εξωτερικό – για το εσωτερικό ούτε λόγος να γίνεται, καθ’ ότι υπήρξαν εποχές που κάποιοι ISPs έδιναν πρόσβαση στο ελληνικό Web μέσω Αγγλίας (ρωτήστε και το Athens Internet Exchange, αν δεν μας πιστεύετε). Μετά κυνηγήσαμε τις ISDN με την παγκόσμια αποκλειστικότητα, καθώς θα έδιναν -είπε- και Internet και fax ταυτόχρονα. Σήμερα κυνηγάμε τις DSL, όπως ο συχωρεμένος ο Lancelot το Ιερό Δισκοπότηρο. Μέχρι πρόσφατα, μάλιστα, οι 50.000 χρήστες γρήγορου Internet ήταν ο προς επίτευξη στόχος. Εμείς, πάλι, νομίζουμε ότι ο στόχος είναι τα νεύρα μας, αλλά δεν το κάνουμε θέμα, καθ’ ότι είμαστε ανθεκτικοί. Και ως χρήστες και ως Internet-ολόγοι.

Θέλετε να μιλήσουμε για το σχεδιασμό των sites; Θα ταραχτούμε, σύντροφοι, και δεν το θέλουμε. Όχι πως δεν βλέπουμε και καλές δουλειές, όχι πως δεν έχουμε σχεδιαστές σαν τα κρύα τα νερά, όχι πως δεν έχει βελτιωθεί η κατάσταση. Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, το θηρίο δεν το σκοτώσαμε ακόμα. Φυσικά, θα βελτιωνόταν η κατάσταση. Σχεδιαστές και προγραμματιστές είχαμε πάντα -το μόνο που είχαμε, για να λέμε και την αλήθεια-, και τα τελευταία τέσσερα χρόνια, με τους HTML Editors που κυκλοφορούν στην πιάτσα, φτιάχνει site με… τα ούλα του και με τα δόντια του ακόμα και ο Roy. Όπου ο Roy είναι κοντός, μαλλιαρός με ουρά και, στο λόγο της προσκοπικής μας τιμής, η εκπαίδευσή του δεν περιλάμβανε ποτέ HTML. Μόνο φύλαξη και προστασία – διότι είμαστε και στόχος, όπως προαναφέραμε. Κλείνουμε την παρένθεση για το συμπαθές τετράποδο και αναρωτιόμαστε: Δεν δικαιούμαστε, λοιπόν, να περιμένουμε κάτι πιο δελεαστικό;

Ή μήπως να αφήσουμε τα δικαιώματά μας και τις προσδοκίες μας και να μιλήσουμε για το ύφος και τη γλώσσα των περισσότερων online πονημάτων; Να μιλήσουμε – αν και ο γιατρός μάς το έχει απαγορεύσει. Αλλά τι να πούμε; Ότι ο χρήστης του Internet δεν είναι απαραίτητα στην προσχολική ηλικία; Ότι η γλώσσα και το ύφος σε ένα site είναι πιο σημαντικά από τα script-άκια που το διακοσμούν; Ότι, όπου δεν θριαμβεύει το copy-paste, το επίπεδο της γλώσσας είναι της τάξης του “Λόλα, πέτα τόπι”; Ή μήπως να πούμε για το καταπληκτικό “δέσιμο” των κειμένων με παραπομπές; Και τα έχουμε ξαναπεί. Αλλά τότε ήταν οι αρχές. “Ήταν νέο το μέσο”, “ο χρήστης ήθελε αμεσότητα” και διάφορα άλλα φαιδρά, που κάλυψαν για ένα διάστημα την αδιαφορία για την ποιότητα των κειμένων που κοσμούσαν και κοσμούν το πολυπαθές ελληνικό Web. Σήμερα όμως; Σήμερα θα αναγκαστούμε να το παραδεχτούμε. Κάτι ήξερε ο γιατρός τελικά. Έπρεπε να το αποφύγουμε το θέμα.

Άντε, λοιπόν, να μιλήσουμε για οργάνωση. Εδώ η επιστήμη, φίλες και φίλοι, σηκώνει τα χέρια ψηλά. Τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια το συζητάγαμε το ζήτημα – όχι πως το πιστεύαμε, βέβαια. Ξέραμε και τότε πού είμαστε. Σήμερα ούτε μία απλή αναφορά δεν γίνεται ούτε μία off the record συζήτηση για τα μάτια του κόσμου ή έστω της σερβιτόρας. Οργάνωση; Φορείς ελέγχου; Χαρτογράφηση του ελληνικού domain; Κοινές μετρήσεις επισκεψιμότητας; Αν είναι δυνατό! Και ποιος τα χρειάζεται αυτά; Σιγά, τώρα, μη χρειάζεται να ξέρουμε πόσο μεγαλώνει το ελληνικό Internet ή σιγά μη βάλουμε προδιαγραφές για τα -παράδειγμα λέμε τώρα- επίσημα sites της πολιτείας. Άλλωστε, το ξέρουμε. Είναι όλα καινοτόμα, βοηθούν στην ψηφιοποίηση της χώρας, στην παροχή λύσεων στον πολίτη και στην τόνωση του ψηφιακού χάσματος. Επίσης, ψήνουν καφέ και ανοίγουν φύλλο για τυρόπιτα. Αλλά, γιατί δεν το γράφουν στα δελτία Τύπου; Όχι πως δεν βλέπουμε και καλές δουλειές, όχι πως δεν έχουμε σχεδιαστές σαν τα κρύα τα νερά. Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, το θηρίο δεν το σκοτώσαμε ακόμα.

Extra
Ten By Ten: Άποψη στις ειδήσεις.
Ηλεκτρονική πολιτεία στην πράξη, όχι αστεία.
Salon, χρειάζεται συστάσεις;

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο PC World (Ελληνική Έκδοση) στο τεύχος Τεύχος 5 – Μάιος 2005

Advertisements


Categories: Internet Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: