Τέλος το web, ζήτω το γουέμπ!

 Είναι γεγονός! Η είδηση βρήκε τον ταπεινό συντάκτη σας στα “βραχάκια” -όχι εκεί ακριβώς αλλά στο βυθό, παραπλεύρως- να απολαμβάνει το πρώτο φετινό μπάνιο του. Στο βυθό, λοιπόν, αλλά με gadget που ενσωμάτωνε φακό και MP3 player αλλά και ραδιόφωνο στην, κατά τα άλλα, ταπεινή -όπως και ο συντάκτης σας- μάσκα του και Bluetooth στα βατραχοπέδιλα. Όχι γιατί είναι high end τύπος, αλλά γιατί αγωνιούσε. Έσκαγε από την αγωνία για ενημέρωση, αλλά δεν μπορούσε να τη μοιραστεί. Όχι πως δεν υπήρχαν στις γύρω πετσέτες λουόμενοι με ραδιοφωνάκια. Αλλά για σκεφτείτε το: να πας στον λουόμενο που ιδρωμένος αλλάζει σταθμούς στα FM, αναζητώντας τις καινούργιες μεταγραφές, και να του πεις να βάλει κρατικό σταθμό; Καλύτερα να πιάσεις συζήτηση με τη συνοδό του. Λιγότερο θα κινδυνεύσει η σωματική ακεραιότητά σου. Να βάλεις τα ακουστικά σου και να ξαπλώσεις; Και αν σου έρθει η είδηση που περιμένεις κατακέφαλα; Αν -λέμε τώρα- ακούσεις το πολυπόθητο και έχει και σαράντα βαθμούς; Θα αρχίσεις να χοροπηδάς αλαλάζοντας “Ναι, Ναι, Ναι” και θα υψώσεις τη γροθιά σου ως άλλος Ronaldinho στο Romeo; Και αν σε ρωτήσει κανείς τι άκουσες; Τι θα του πεις;

Έτσι κλείστηκε στο βυθό. Εκεί, με τα ψάρια και το Bluetooth του, περίμενε υπομονετικά τη λύτρωση. Την είδηση που θα έβγαζε το ελληνικό Internet από το μαρασμό. Την αφορμή για το τεχνολογικό ξεπέταγμα της χώρας. Το Euro2004 της ψηφιακής εθνικής. Τη Eurovision των υπερλεωφόρων της πληροφορίας. Επιτέλους, θα μπορούσε να γράφει τις διαδικτυακές διευθύνσεις με ελληνικούς χαρακτήρες. Και όχι μόνο αυτός! Όλοι! Στις ΗΠΑ και στον Καναδά, στην Πέργαμο και στη Μπαστιά, στο Τούρνεζι, στη Μπαρμπαριά, όλοι θα γράφουν με πολυτονικά. Φίλησε αυθόρμητα έναν άναυδο ροφό και κολύμπησε σαν τον Γουίλι τον free. Με άλματα χαράς. Το ελληνικό Internet είχε σωθεί! Και όχι μόνο αυτό αλλά και η ελληνική γλώσσα μαζί του. Το έλεγαν, άλλωστε, και οι υπεύθυνοι: “Η δυνατότητα χρήσης ελληνικών ονομάτων εκτιμάται ότι θα συμβάλλει στην τόνωση του ελληνικού Διαδικτύου, θα δώσει ώθηση στη χρήση νέων τεχνολογιών και θα οδηγήσει στη μεγιστοποίηση των ωφελειών για τους χρήστες”. Και υπήρχαν και αποδείξεις. Την πρώτη κιόλας ημέρα που δόθηκε η δυνατότητα στο κοινό να κατοχυρώσει διευθύνσεις στο Web με ελληνικούς χαρακτήρες, από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο το μεσημέρι οι αιτήσεις είχαν ανέλθει στις 5.000.

Χαμογέλασε και ανέβηκε σιγά-σιγά στην επιφάνεια, σχεδιάζοντας την εκδίκησή του. Τώρα είχε μούτρα να βγει έξω. Τι να του πουν τα εισιτήρια διαρκείας της Α’ Εθνικής; Γαύρος και βάζελος μαζί την πρώτη ημέρα “κυκλοφορίας” δεν κόβουν πέντε χιλιάρικα. Ούτε ο Ντέμης, παρακαλώ. Και εμείς με μία κίνηση ματ σηκώσαμε όλο το χαρτί.

Διότι πώς να το κάνουμε, φίλες και φίλοι; Είναι δυνατό ο Αμερικανός και ο Γάλλος να πληκτρολογούν λατινικά; Είναι δυνατό να γράφουν http://www.pcw.gr; Αν δεν “χτυπήσεις” γου γου γου τελεία πι σι γου τελεία τζι αρ, πώς θα νιώσεις ότι βρίσκεσαι στην Ελλάδα; Πώς θα νιώσεις τον καταγάλανο ουρανό και την αρμύρα της θάλασσας; Πώς θα αναζητήσεις την επιχείρηση του κ. Τάδε, αν δεν γράφει στα ελληνικά τη διεύθυνσή του; Καταλάβατε, τώρα, γιατί δεν ανθεί το ελληνικό domain; (Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και πιπέρι στη γλώσσα μου που γράφω βρομόλογα εγγλέζικα.) Όχι γιατί δεν υπάρχει τίποτα να δεις. Όχι γιατί τα περισσότερα sites, ακόμα και τα εταιρικά, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να τα επισκεφτείς. Αλλά γιατί δεν υπάρχει η διεύθυνση στα ελληνικά. Γι’ αυτό. Γιατί κάνουμε αποχή και προβάλλουμε σθεναρή αντίσταση στα κακόηχα www στα σιχαμένα IP. Ποια IP, αδέλφια; Άι-Πι. Και πολλά άλλα “Άι” θα μπορούσαμε να προσθέσουμε – όπως Άι-Κιου ή Αϊ-Βασίλης σε ένα-δυο μήνες. Γι’ αυτό δεν φροντίσαμε να γεμίσουμε τους σέρβερ μας (“εξυπηρετητές”, αγαπητέ Περικλή) υλικό. Γι’ αυτό έχουμε δει μέχρι και σκαναρισμένη εταιρική κάρτα να φιγουράρει σε home page (ήταν όμως της ίδιας εταιρείας, οφείλουμε να το τονίσουμε).

Γι’ αυτό, τελικά, ο Έλληνας χρήστης μπαίνει στο Internet και δεν έχει πού να πάει. Γιατί απαιτεί τη διεύθυνση στα ελληνικά. Έτσι, άλλωστε, θα σωθεί και η γλώσσα μας στο χάος του Δικτύου. Από τις διευθύνσεις. Γιατί από περιεχόμενο -δόξα τω Θεώ- δεν προλαβαίνουμε να γεμίζουμε σκληρούς δίσκους.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο PC World (Ελληνική Έκδοση) στο τεύχος Τεύχος 8 – Σεπτέμβριος 2005

Advertisements


Categories: Internet Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: