Κάποιοι να το προσέχουν…

“Οι αλλαγές έρχονται και μας επηρεάζουν όλους…”. Με αυτή τη φράση αποχαιρέτισε το ελληνικό Web πριν από περίπου πέντε χρόνια ένα “παιδί” του: Ένα S.N.A.F.U. (Situation Normal, All F***ed Up) με γνώσεις, φιλοσοφία και μια καλή δόση από Φωκίωνος Νέγρη στις αρχές της δεκαετίας ’80.Ένα εβδομαδιαίο σχόλιο για όσα έμεναν ασχολίαστα. Ένα εθιστικό γράμμα προς τους συνδρομητές παραλήπτες του, οι οποίοι αυξάνονταν καθημερινά. Την ίδια πορεία -αν και για εντελώς διαφορετικούς λόγους- ακολούθησαν τη διετία 1999-2001 όλα τα πρώτα διάσημα σημεία του ελληνικού Διαδικτύου: από τους “Κυβερνογράφους” μέχρι τους “Φακέλους” του Flash.gr, ένα ένα τα ξεχωριστά διαδικτυακά πονήματα αποχωρούσαν, παραχωρώντας τη θέση τους σε ογκώδη μοντέρνα projects. Είναι η ίδια εποχή, που το “gr domain” αποκτά τα πρώτα portals του και το Internet ανακηρύσσεται επίσημα και στην Ελλάδα “medium”. Άνεμος αισιοδοξίας, βαρύγδουπες δηλώσεις και “εν δυνάμει projects” στο φόρτε τους. Και μετά; Μετά… υπάρχει ο φόβος να ανήκεις στους τυχερούς θνητούς που δελεάστηκαν από τα αυτοαναφορικά αφιερώματα των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών για τα 15 χρόνια παρουσίας τους στην Ελλάδα και επιχείρησαν να πράξουν το ίδιο και για τη διαδικτυακή σκηνή. Ακριβώς τότε αρχίζουν οι ευχές: “Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, παιδιά”, “Χρόνια πολλά”, “Πιάσε ένα μελομακαρονάκι” και λοιπά εορταστικά. Εν ολίγοις, αλλάζεις την κουβέντα, και είναι το καλύτερο που έχεις να κάνεις. Διότι στην αντίθετη περίπτωση υπάρχουν δύο τινά, εξίσου δυσάρεστα: είτε θα είσαι ειδικός συντάκτης (καλή ώρα) και θα αναγκαστείς να καταπιείς τη γλώσσα σου, είτε δεν θα είσαι (τα σέβη μου), οπότε θα κλείσεις τον υπολογιστή.

Είναι επίσης το καλύτερο που έχεις να κάνεις, αν δεν θέλεις να εκτεθείς. Αλλά -λέμε τώρα- αν θελήσεις; Τότε θα αναζητήσεις τι λείπει. Τι λείπει από το ελληνικό Web και δεν έχει ιστορία, τι λείπει και δεν έχει προσωπικότητα και -το πιο σημαντικό- τι λείπει και δεν γοητεύει τους χρήστες του; Και δεν θα δυσκολευτείς ιδιαίτερα να το βρεις. Όχι γιατί είσαι έξυπνος, αλλά γιατί είναι εκεί και φωνάζει. Τι λείπει; Οι “παιδικές ασθένειες” πλέον αντιμετωπίζονται, η αμφισβήτηση σε κοινωνικό και τεχνολογικό επίπεδο ξεπεράστηκε, η κρίση των “dot coms” είναι παρελθόν, οι χρήστες αυξάνονται και πληθαίνουν, έστω και λογιστικά (συνήθως βάσει των πωληθέντων Η/Υ, καθώς η σύνδεση-δώρο είναι δεδομένη). Τι λείπει; Οι ταχύτητες; Έχουμε ή -έστω- θα έχουμε, ας μην το κάνουμε ακόμα θέμα. Το hardware; Από data servers παχυλούς παχυλούς μέχρι PC multimedia ready, η αγορά είναι γεμάτη, και μάλιστα σε πολύ καλές τιμές. Το software; Θα αστειεύεστε.

Κάθε εταιρεία και content management system, κάθε γωνιά και software house, κάθε πλατεία και custom database. Οι επενδυτές; Μα οι επενδυτές δεν είναι μέτρο. Οι επενδυτές πάντα λείπουν, αν δεν τους δελεάσει κάτι. Τι μας λείπει; Ό,τι λείπει πάντα και στα πάντα: τα πρόσωπα. Αυτοί που θα δώσουν στο ελληνικό Internet ποιότητα, προσωπικότητα, στυλ. Τα πρόσωπα που θα μπορούν να αντιληφθούν το χάος του και να το αγαπήσουν. Αυτοί που θα μπορούν να αντέξουν τη δύναμή του. Ο Γερμανός, ο Στέας και ο Μαστοράκης μας λείπουν. Ο Πετρίδης και η Ρεζάν. Ο Φίνος, και ο Σακελλάριος και η παρέα του Σταυρίδη και του Κωνσταντάρα. Η παρέα του Χατζηδάκι, του Τσαρούχη και του Κουν μας λείπει. Αυτοί που έπιασαν από το χέρι την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το θέατρο και την τέχνη και τα έφεραν κοντά σε όλο τον κόσμο. Αυτοί που τόλμησαν, αυτοί που είδαν την ποίηση σε μια συσκευή με λυχνίες, σε άκομψα χοντροκομμένα κουτιά που αιχμαλώτιζαν το φως. Αυτοί που -ω, σοφέ μάνατζερ- με το προσωπικό βάρος τους ανάγκασαν στην ουσία τους επιχειρηματίες να επενδύσουν. Γιατί είναι ακριβώς τα ίδια πρόσωπα, και μόνο όποιος δεν θέλει να δει αυτή την πραγματικότητα δεν τη βλέπει και αρκείται στην επωδό “business is business”.

Όχι, δεν χρειάζεται μαγικά χέρια το ελληνικό Internet. Τα φιλικά χέρια έχει ανάγκη, γι’ αυτό και εμείς ξεκινήσαμε από το S.N.A.F.U. και την παρέα του. Κάποιους να το προσέχουν χρειάζεται επειγόντως. Τα “δικά του” χέρια, που θα φέρουν αλλαγές, για να δώσουν ομορφιά, δημιουργία και μοναδικότητα, και όχι μέτρα και ρυθμίσεις για να επιβάλλουν την τάξη. Άλλωστε, μία σχετική τάξη στο ελληνικό Internet υπάρχει. Μόνο που είναι ελαφρώς… χακί. Βασισμένη στη φιλοσοφία της στοιχισμένης παντόφλας. Γι’ αυτό και όσοι υπηρέτησαν στον ελληνικό ή όποιον άλλο στρατό την αναγνωρίζουν εύκολα. Οι υπόλοιποι θα αναγνωρίσουν σε αυτή την τάξη του εργένη: το τακτοποιημένο, πρακτικό, ενίοτε ακριβό και γεμάτο αξεσουάρ σπίτι, από το οποίο απουσιάζει το γυναικείο χέρι. Μπορούμε να μάθουμε να ζούμε και χωρίς αυτό. Δεν θέλουμε όμως!

Δείτε κι αυτό
Εκτός από τους πρωταγωνιστές και τους καλλιτέχνες που οδήγησαν τα media στα πρώτα τους βήματα, υπήρξαν -και υπάρχουν- αρκετοί επιχειρηματίες που κατέθεσαν σε αυτά πολύ περισσότερα από χιλιάδες δολάρια. Γνωρίστε τον κ. Louis B. Mayer της MGM και τον κ. Branson της Virgin, για να σας λυθούν και οι υπόλοιπες απορίες περί προσωπικών επενδύσεων.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο PC World (Ελληνική Έκδοση) στο τεύχος Τεύχος 2 – Φεβρουάριος 2005

Advertisements


Categories: Internet Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: