Η φιλοσοφία πίσω από τον αλγόριθμο

Πάνε, φίλες και φίλοι, τα μισοσκότεινα διαμερίσματα στις Καλλιθέες και στις Κυψέλες. Πάνε και τα e-commerce sites, πάνε και οι DSL (που, όπως μαθαίνουμε, φθήνυναν για τους φοιτητές). Αύγουστος γαρ, που σημαίνει θερινή ραστώνη ή ντάλα καλοκαίρι επί το λαϊκότερον. Και ο ταπεινός σας συντάκτης δεν ξέρει μήπως πρέπει να αρχίσει να αναπολεί τις εποχές που σύσσωμο το ελληνικό Internet… ξάπλωνε την κορμάρα του στις παραλίες και μοσχοβολάγανε τα δίκτυα coconut oil και Pina Colada. Διότι τότε τουλάχιστον λέγαμε με καμάρι ότι “ο Αύγουστος δεν έχει ειδήσεις”. Σήμερα όμως; Πώς να το πούμε; Με τι μούτρα; Η αγορά βοά ότι όλες οι εταιρείες είναι με όπλα, κράνη, εξαρτήσεις και στήνουν τα projects του αιώνα. Τα e-mails πάνε και έρχονται. Τα Powerpoint έχουν ανάψει και τα ανεμιστηράκια που προσαρτώνται στην USB (2.0 μόνο, καθώς είναι high-end τεχνολογία) έγιναν ανάρπαστα. Και πάλι όμως ειδήσεις δεν έχουμε. Εγχώριες δηλαδή.Γιατί από τις άλλες έχουμε. Και ευτυχώς, διότι σε μία κρίση ειλικρίνειας η στήλη ομολογεί ότι το έχει σε μεγάλο κακό να γκρινιάζει αυγουστιάτικα και να ασχολείται με ειδήσεις, είτε το Internet αφορούν αυτές, είτε την κηπουρική, είτε ακόμα ακόμα και τον αθλητισμό, που είναι και της μόδας. Την πιάνει ένα κατιτίς. Κάτι τα νυχτολούλουδα και οι μυρωδιές τους, κάτι τα κεντρικά δελτία ειδήσεων και τα πλάνα από τις αμμουδιές και τις λουόμενες, κάτι το αεράκι και η άδεια πόλη, η στήλη δεν αντέχει. Ξυπνάνε μέσα της φιλοσοφικές ανησυχίες. Κάπως έτσι, μια είδηση από την αλλοδαπή την ξύπνησε από τον βαθύ καλοκαιρινό λήθαργό της και κυρίως από τις μαύρες σκέψεις του επερχόμενου φθινοπώρου που την τάραζαν. Ήταν μία είδηση που μύριζε -και μυρίζει ακόμα- πληρωμένη απάντηση. Και ας είναι καλυμμένη με το χρώμα του χρήματος.

Η είδηση έλεγε ότι ο “Γούγλης”, όπως είθισται να αποκαλείται το Google στα ανά την ελληνική επικράτεια διαδικτυακά fora, έχει ante portas ένα νέο τρόπο ταξινόμησης των ειδησεογραφικών άρθρων. Έναν τρόπο που θα στηρίζεται στην ποιότητα των κειμένων, καθώς πρόκειται να δημιουργήσει μία βάση δεδομένων στην οποία θα συγκρίνονται, μεταξύ άλλων, η αξιοπιστία του κόμβου που δημοσιεύει την είδηση, αλλά και το ιστορικό της. Τεχνικά μιλώντας, πίσω από την database θα “τρέχει” ένας καινούργιος αλγόριθμος, τον οποίο ο “Γούγλης” έχει ήδη πατεντάρει επίσημα. Βάσει αυτού, η database θα μπορεί να παρακολουθεί και να συνεκτιμά παραμέτρους που αλλάζουν τα μέχρι τώρα δεδομένα για την αναζήτηση περιεχομένου στο Internet. Για παράδειγμα, θα συνεκτιμά τόσο τον αριθμό των άρθρων που δημοσιεύει μία πηγή, όσο και τον αριθμό των εργαζομένων σε αυτή. Θα συγκρίνει και θα βαθμολογεί την επισκεψιμότητα του site που θα προσφέρει την είδηση, αλλά και τα χρόνια λειτουργίας του.

“Επιτέλους, μία πιο ανθρώπινη προσέγγιση!”, θα αναφωνήσουν ίσως οι οπαδοί της “ανθρώπινης” υπόστασης του Δικτύου. Και, πράγματι, μπορεί να ισχύουν και τα δύο ταυτόχρονα. Άλλωστε, ιστορικά μιλώντας, οι πρώτες μηχανές αναζήτησης ουσιαστικά δεν δημιουργούσαν παρά ένα ευρετήριο λέξεων συσχετισμένων με έναν κατάλογο κειμένων που τις περιείχαν. Εν συνεχεία, βάσει των λέξεων-κλειδιά που έθετε ο χρήστης, τις ταξινομούσαν και προέβαλλαν τα αποτελέσματα κρίνοντας ελαφρώς χωροταξικά – ήτοι σύμφωνα με το σημείο του site (κυρίως σώμα, τίτλος κ.λπ.) όπου εμφανιζόταν η υπό αναζήτηση λέξη.

Η επόμενη γενιά search engines, οι λεγόμενες και μηχανές δημοτικότητας, εισήγαγε στα κριτήριά της το Link Popularity, δηλαδή το πόσες άλλες σελίδες στο Internet περιέχουν παραπομπές προς τη σελίδα που πιθανώς να ενδιαφέρει το χρήστη τους. Και οι δύο γενιές δεν απέφυγαν την αρνητική -επιστημονική και μη- κριτική. Μαζί τους κατηγορήθηκε και το ίδιο το Διαδίκτυο. Το κατηγορητήριο στηρίχθηκε κυρίως στο πόσο επίπεδες είναι οι διασυνδέσεις στο Διαδίκτυο, καθώς η ευκολία προσέγγισής τους -μέσω ενός απλού κλικ- τις καθιστά στην πραγματικότητα ισάξιες. Και απάντηση δεν υπήρχε, καθώς -όντως- μία ολόκληρη βιομηχανία ανάκτησης πληροφοριών αφιερώθηκε στη δημιουργία μηχανών αναζήτησης που προσπάθησαν να προσεγγίσουν την αίσθηση σπουδαιότητας που έχει ένας άνθρωπος, ενώ χρησιμοποίησαν μόνο το χειρισμό συμβόλων – που αντίστοιχα έχουν νόημα μόνο για έναν υπολογιστή.

Σε αυτό ακριβώς το κατηγορητήριο απαντάει -δίκη συνηγόρου- σήμερα το Google. Ίσως άθελά του, ίσως απλά σε μία προσπάθεια επιχειρηματικής αναρρίχησης, ο συμπαθέστατος “Γούγλης” υπενθυμίζει για πολλοστή φορά ότι το Internet μπορεί να μην είναι άνθρωπος, αλλά είναι σίγουρα ένας ζωντανός οργανισμός. Και μάλιστα με μία αξιοθαύμαστη ικανότητα… αυτοθεραπείας. Ο συμπαθέστατος “Γούγλης” υπενθυμίζει για πολλοστή φορά ότι το Internet μπορεί να μην είναι άνθρωπος, αλλά είναι σίγουρα ζωντανός οργανισμός, με αξιοθαύμαστη ικανότητα… αυτοθεραπείας.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο PC World (Ελληνική Έκδοση) στο τεύχος Τεύχος 7 – Ιούλ/Αυγ. 2005

Advertisements


Categories: Internet Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: