Ώρα για… μπίζνες

Θέλουμε περιεχόμενο! Το είπαμε και θα το ξαναπούμε. Και δεν το θέλουμε με φιλανθρωπία. Γι’ αυτό και σήμερα θα μιλήσουμε για μπίζνες. Που πάει να πει -και το λέει- ότι ενδεχομένως κάποιος θα πρέπει να το πληρώσει αυτό το περιεχόμενο. Όχι πως είναι απαραίτητο, αλλά ας κάνουμε μία υπόθεση εργασίας. Ας το δούμε το πράγμα στενά επιχειρηματικά. Ας αφήσουμε προσωρινά στην απ’ έξω τα projects για τα οποία έχει την ευθύνη η Πολιτεία, όπως βιβλιοθήκες, υπηρεσίες προς όφελος του πολίτη κ.λπ., και ας πάμε στα media. Medium δεν είναι και το Internet; Medium είναι. Τα media, λοιπόν, ζουν σε ένα απέραντο δάσος, όπου κάθε μέρα πηδάνε χαρούμενα από κλαδάκι σε κλαδάκι αναζητώντας τροφή. Αυτή η τροφή ονομάζεται διαφήμιση. Και αυτό δεν αποτελεί είδηση. Το γνωρίζουν και τα modems, που λέει ο λόγος. Κυρίως όμως το γνωρίζουν τα ίδια τα media, από τα οποία, καθένα με το στυλ του και με βάση τα δεδομένα του, προσέγγισε όχι μόνο το κοινό του αλλά και τους διαφημιζόμενους.Απλά πράγματα. Ο διαφημιζόμενος αναζητά το καλύτερο σημείο για να εκθέσει το προϊόν του. Απόλυτα δικαιολογημένα, φίλες και φίλοι, καθώς αυτός κάνει την επένδυση. Αυτός βγάζει το χρήμα από την τσέπη. Και για αυτόν το καλύτερο σημείο είναι εκείνο που θα προβάλλει τα “καλούδια” του πιστοποιημένα και στο κοινό που θέλει. Επαναλαμβάνουμε: πιστοποιημένα και εστιασμένα. Ούτε όπου να ‘ναι, ούτε χωρίς τη δυνατότητα να ελέγξει αν τα χρήματά του πάνε χαμένα. Το κοινό, από τη δική του πλευρά, θέλει περιεχόμενο. Και εδώ τα media έκαναν δουλειά. Έφτιαξαν προϊόντα, έφτιαξαν πρόσωπα, δημιούργησαν ενδιαφέρον και τελικά εκπαίδευσαν και το κοινό. Το εκπαίδευσαν να απολαμβάνει περιεχόμενο, έστω και αν αυτό “κόβεται” για διαφημίσεις. Έτσι, το κοινό αποδέχτηκε το “κόψιμο” των κινηματογραφικών ταινιών στη μέση, διότι προτίμησε να βλέπει ταινίες από τα block busters, έστω και με παρεμβολές, παρά βουβό κινηματογράφο “ξεροσφύρι”, γιατί προτίμησε να απολαμβάνει την Μπαρτσελόνα και την Τσέλσι με χορηγό παρά… τα πράσινα άλογα της κάτω ραχούλας σε ζωντανή μετάδοση straight.

Παράλληλα, όμως, τα media “έντυσαν” τα προϊόντα τους, τα προώθησαν, έκαναν ποιοτικές έρευνες, πλήρωσαν για να δουν αποτελέσματα. Με λίγα λόγια, έφτιαξαν την αγορά τους. Μέρος δε αυτού του “φτιαξίματος” ήταν και οι μετρήσεις. Οι κοινές μετρήσεις που προσφέρουν αποδείξεις. Διότι μπορεί η τηλεθέαση και η ακροαματικότητα να προσφέρουν στους πολίτες τροφή για σχόλια, όμως στους επενδυτές-διαφημιζόμενους προσφέρουν κάτι πολύ περισσότερο: την πιστοποίηση ότι μια αγορά όχι απλώς υπάρχει, αλλά είναι και μετρήσιμη και σοβαρή. Βλέπετε κάτι παράλογο; Όχι βέβαια. Θα δείτε όμως στη συνέχεια.

Και η συνέχεια -όπως σωστά φανταστήκατε- περιλαμβάνει το Διαδίκτυο. Το οποίο Διαδίκτυο μας προέκυψε ελαφρώς “πληθωρικό” σε ορισμένα θέματα, όπως η περίφημη “εστιασμένη διαφήμιση”. Που σημαίνει η δυνατότητα να απευθύνεσαι ακριβώς στο κοινό που θέλεις. Και μάλιστα με ακριβή στοιχεία και ειδικό software που προσφέρει δυνατότητες, που τα άλλα media ούτε που είχαν ονειρευτεί ποτέ τους. Και είπαμε. Για business μιλάμε, όχι για φιλανθρωπία. Για businesses που στην αλλοδαπή ανθούν. Και δεν το λέμε εμείς οι οπαδοί. Το λέει το BusinessWeek, που επισημαίνει ότι οι τιμές των online διαφημίσεων εκτοξεύονται στα ύψη και η αγορά διαδικτυακών καταχωρήσεων αυξάνεται κατά 28,8% ανά έτος, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης στην αγορά της διαφήμισης γενικά περιορίζεται στο 7,7%. Το λέει και το eMarketer, που προβλέπει ότι ο online τζίρος θα φτάσει φέτος τα 9,3 δις δολάρια. Το λένε και κάποια άλλα business media που βλέπουν ότι πλέον η διαφήμιση ανθεί και στα blogs.

Πάμε λοιπόν να κάνουμε τη σούμα. Από τη μία πλευρά έχουμε την ανάγκη της διαφήμισης. Από την άλλη έχουμε ένα μέσο που υποστηρίζεται από μία τεχνολογική πλατφόρμα που “τραβάει” διαφημιστικά, έχουμε σαφώς αισιόδοξα μηνύματα από τις αγορές που οδηγούν τις τάσεις, έχουμε πλέον κρίσιμη μάζα κοινού και τελικώς -θεωρητικά τουλάχιστον- έχουμε και τους χώρους “υποδοχής”. Χάρμα! Πώς εξηγείται λοιπόν το ότι στην Ελλάδα το ποσοστό της διαφήμισης που απορροφάει το Internet είναι μεταξύ 1 και 1,5%; Μήπως γιατί, εκτός των άλλων “παιδικών ασθενειών” του, είναι το μόνο μέσο που δεν διαθέτει το δικό του “πρωτάθλημα”; Που σημαίνει ότι ουδείς γνωρίζει πόσοι επισκέπτονται το Χ ή το Ψ portal και ουδείς σοβαρός businessman δεν επενδύει τα -πολλά- χρήματά του με βάση το τι δηλώνουν αυτοί που του τα ζητάνε; Μήπως γιατί το ότι έχω Χ επισκέψεις την ημέρα, σύντροφοι managers, δεν δηλώνει αν είναι πολλοί ή λίγοι αυτοί οι Χ, από τη στιγμή που δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης; Και το κυριότερο, μήπως γιατί αυτή η έλλειψη κοινών μετρήσεων δείχνει και έλλειψη σοβαρότητας;

Δείτε κι αυτά
Δύο από τις καλύτερες online πηγές για ενημέρωση σχετικά με τις online businesses.
http://www.businessweek.com
http://www.emarketer.com

Η ελληνική και η διεθνής σκηνή της online διαφήμισης από τους επίσημους φορείς.
http://www.iab.net
http://www.iab.gr

Οι καλύτερες ελληνικές διευθύνσεις για την interactive διαφήμιση.
http://www.anemone.gr/buzz
http://www.boussias.com

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο PC World (Ελληνική Έκδοση) στο τεύχος Τεύχος 6 – Ιούνιος 2005

Advertisements


Categories: Internet Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: