Έναν κατάλογο, αδέλφια!

Αθήνα 2005, σε κάποιο μισοφωτισμένο διαμέρισμα στην Καλλιθέα. Ο μέσος “απλός χρήστης”, με φρεσκοανοιγμένο το ολοκαίνουργιο PC του και ακονισμένη τη “λάμα” του DSL, αποφασίζει ως άλλος κυβερνοκουρσάρος να κουρσέψει το ελληνικό κυβερνοδιάστημα. Έτσι έχει ακούσει, άλλωστε. Για κυβερνοδιαστήματα, υπερλεωφόρους, ψηφιακούς κλέφτες και αστυνόμους, απίστευτες ταχύτητες και δωρεάν τηλέφωνα. Ένα ερώτημα μόνο τον βασανίζει: τι να πρωτοκάνει; Να καρφώσει τη σημαία του σε κάποιον κυβερνοπλανήτη; Να βγει στην ψηφιακή “εθνική οδό” για να τρέξει το υπέρτατο “κατοστάρι”; Ή να ξεπετάξει στα γρήγορα καμιά C++ και να ακολουθήσει το γοητευτικό δρόμο της ψηφιακής παρανομίας;Ο χρήστης μας όμως είναι απλός. Δεν κατσαβιδιάζει servers στον ελεύθερο χρόνο του, δεν απαγγέλλει τα καινούργια TAGS πριν από τη βραδινή κατάκλιση. Ο χρήστης μας βλέπει “Fame Story”, “Champions League”, “Αλ Τσαντίρι νιούζζζ” και “Όλα 5”. Ταλαιπωρείται από συγκοινωνίες, κίνηση και έλλειψη πάρκινγκ, από σχέσεις και ληγμένες πιστωτικές. Και είναι ο χρήστης των 20-35, με την ανώτερη μόρφωση και το μέτριο προς υψηλό εισόδημα. Αυτός, δηλαδή, που αποτελεί το πρότυπο της πολυπόθητης “κρίσιμης μάζας”, το ιδανικό target group. Αυτός διερωτάται -με όποια αίσθηση χιούμορ του έχει απομείνει- τι να πρωτοκάνει. Διότι στην πραγματικότητα, είτε ψηφιακό πλανήτη θελήσει να “καρφώσει” είτε μία απλή δικτυακή βόλτα επιθυμήσει, το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρει πώς να το κάνει.

Ένα “πώς” το οποίο δεν αφορά στις όποιες τεχνικές συμβουλές του δοθούν. Διότι την αναζήτηση με λέξεις-κλειδιά όλο και κάπου την έχει ακούσει. Όπως θα ακούσει και ότι υπάρχουν κατάλογοι που φιλοξενούν λίστες με sites κατανεμημένα ανάλογα με το θέμα τους. Επί της ουσίας, όμως, πόσο ασφαλής νιώθει για το αποτέλεσμα της αναζήτησής του;

Αν υποθέσουμε, δηλαδή, ότι ψάχνει για τα online ελληνικά περιοδικά, υπάρχει τρόπος να μάθει πόσα από αυτά μπορεί να βρει; Αν ψάξει σε κάποιο ελληνικό ευρετήριο, υπάρχει τρόπος να γνωρίζει πότε αυτό ενημερώθηκε τελευταία φορά και, κατ’ επέκταση, αν περιλαμβάνει το σύνολο των online περιοδικών; Ή μήπως θα βρει κάτι σχετικό, αν αναζητήσει δημόσιες υπηρεσίες, ξενοδοχεία ή νοσοκομεία; Ή θα επιλέξει να επισκεφθεί κάποιον κατάλογο με μικρές -όχι όμως τυπικές- περιγραφές των φιλοξενούμενων sites, ώστε να κατευθυνθεί με ασφάλεια; Διότι, αν καταφέρει να κάνει κάτι από τα παραπάνω, θα τον παρακαλούσαμε να μας ενημερώσει πάραυτα και εμείς θα oμώσουμε όρκο βαρύ ότι θα κρεμάσουμε τα ποντίκια μας.

Ο περί ου ο λόγος χρήστης κι εμείς χρειαζόμαστε επειγόντως έναν κατάλογο. Έναν τοπικό κατάλογο που θα συγκεντρώνει με αξιοπιστία και βοηθητικές υπηρεσίες το σύνολο του ελληνικού domain. Έναν κατάλογο που αφενός θα χαρτογραφεί το ελληνικό δικτυακό τοπίο και αφετέρου θα αποτελεί σημείο αφετηρίας και ουσιαστικής αρωγής για το κοινό. Έναν κατάλογο που θα πιστοποιεί στο μέσο χρήστη ότι υπάρχει έγκυρη πληροφορία, ένα project που θα δίνει το έναυσμα για αναζητήσεις στο ελληνικό domain. Και δεν θα μπούμε σε συζητήσεις για το αν και κατά πόσο υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε άλλες χώρες της Ευρώπης, διότι δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει. Το να βρεις στη Γερμανία έναν κατάλογο με τα νοσοκομεία της χώρας ή μιας περιοχής θεωρείται κάτι απλό. Το ίδιο και τα δρομολόγια στη Γαλλία, όπως απλές θεωρούνται πολλές ακόμα αναζητήσεις. Διότι υπήρχαν από παλιά χάρτινοι κατάλογοι, υπάρχουν αρμόδιοι φορείς με ενημερωμένα αρχεία, υπήρχε και υπάρχει οργάνωση και με βάση αυτή την οργάνωση έχει μάθει ο κόσμος να πορεύεται. Σε μία χώρα όμως όπου μέχρι πριν από λίγα χρόνια η αναζήτηση ενός τηλεφώνου ήταν περιπέτεια, όπου η αναγραφή των δρομολογίων στις στάσεις των λεωφορείων θεωρήθηκε… ολυμπιακό project και όπου τις αξιόπιστες πληροφορίες συνήθως τις είχε ο ψιλικατζής της γειτονιάς, μήπως θα έπρεπε να υπάρχει λίγη περισσότερη ευαισθησία;

Ευαισθησία εμπράκτως φυσικά – ήτοι ενισχύοντας τέτοια projects. Και αν δεν είναι η πολιτεία που θα δώσει τη λύση, μήπως θα πρέπει το επιχειρηματικό πνεύμα να δραστηριοποιηθεί λιγάκι; Σε τελική ανάλυση, δεν θα χρειαστεί να ξαναανακαλύψει κανείς τον τροχό. Κάτι παρόμοιο προσέφερε πριν από αρκετά χρόνια το Yahoo! και μάλιστα σε ένα κοινό που ήταν πολύ περισσότερο εκπαιδευμένο στην ψηφιακή κουλτούρα γενικότερα. Και όμως, το Yahoo! παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά case studies σε όλα τα επίπεδα. Διότι, τελικά, κάλυψε μία τεράστια ανάγκη. Φαίνεται απλό; Είναι απλό. Όπως και ο μέσος χρήστης… Χρειαζόμαστε επειγόντως έναν τοπικό κατάλογο, ο οποίος θα συγκεντρώνει με αξιοπιστία και βοηθητικές υπηρεσίες το σύνολο του ελληνικού domain.

Δείτε κι αυτά
Το πιο διάσημο και εν Ελλάδι “ψαχτήρι”.
Google με τσεκαρισμένη την επιλογή για “Σελίδες από Ελλάδα”.
http://www.google.com.gr

Οι ελληνικές απόπειρες δημιουργίας καταλόγου.
http://www.in.gr/directory
http://guide.pathfinder.gr/guide
http://www.robby.gr
http://www.anazitisis.gr
http://guide.e-go.gr/guide
http://www.pin.gr

Παραλειπόμενα από τη σκηνή των ελληνικών e-shops.
Δύο πολύ ενδιαφέρουσες παρουσίες, που συντείνουν στην άποψη ότι το ηλεκτρονικό εμπόριο στην Ελλάδα έχει σοβαρές ελπίδες.
http://www.edirect.gr
http://www.computer4u.gr

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο PC World (Ελληνική Έκδοση) στο τεύχος Τεύχος 4 – Απρίλιος 2005

Advertisements


Categories: Internet Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: