Personal pages: Ρομαντικές αναμνήσεις ή συστατικό του Δικτύου;


Το Web δεν είναι έντυπο μέσο, το Web δεν είναι τηλεόραση, το Web δεν είναι CD-ROM. Φαίνεται προφανές; Ο Jeffry Veen, ένα από τα δεκατέσσερα άτομα που αποτελούσαν την πρώτη δημιουργική Web ομάδα του Wired το καλοκαίρι του 1994, προέτρεπε τους αναγνώστες του πρώτου βιβλίου του, με θέμα το σχεδιασμό του HotWired, να επαναλάβουν δυνατά και πολλές φορές τα παραπάνω, προκειμένου να τo συνειδητοποιήσουν.

Είχα την τύχη να είμαι ο πρώτος που διάβασε τη μετάφραση του συγκεκριμένου βιβλίου στην πρώτη του έκδοση στην ελληνική γλώσσα και φυσικά δεν άφησα την ευκαιρία να πάει χαμένη, διαβάζοντάς το εν μία -ή σχεδόν μία- νυκτί. Σκέψεις, αναζητήσεις, συμπεράσματα και θέσεις του Veen έγιναν αναπόφευκτα αντικείμενο συζήτησης με αρκετούς φίλους που είχαν εκείνο τον καιρό το ίδιο χόμπι, που έστηναν, δηλαδή, τις δικές τους σελίδες Web.

Τον ελεύθερο χρόνο τους, τις νύχτες, συντροφιά με βιβλία του τύπου “H HTML από το Α έως το Ω”, πίτσα, καφέ, 14άρια modems και συχνά ατέλειωτη μουρμούρα από άλλους καλούς φίλους και συζύγους, ο grigor42, ο bcostas, η elen και πολλοί ακόμα ανέβαζαν στο Web τη δική τους συνεισφορά στην τότε επανάσταση του Internet. Κανείς τους δεν ήταν γραφίστας, ούτε web developer, και μόνο δύο εμπλεκόμαστε μέχρι σήμερα επαγγελματικά με το Δίκτυο. Και όμως, ένα Web bar, ένα μίνι ειδησεογραφικό πόνημα και συμβουλές για καλύτερη προπόνηση συμπλήρωναν τις παραπομπές για το Ζεν και τη μοτοσικλέτα, τις συλλογές από τα smileys, τα captures για το πώς θα “δουν” τα Windows τον εκτυπωτή και τις φωτογραφίες από διακοπές, συμπληρώνοντας ένα “παζλ” που έκανε το Internet διάσημο, διότι “εκεί μπορείς να βρεις τα πάντα”. Όλα συγκεντρωμένα σε directories με τη χαρακτηριστική περισπωμένη και το username του εθελοντή-χρήστη. Όλα γραμμένα σε απλούς HTML editors και ανεβασμένα με FTP, και βέβαια όλα τα αρχεία με τα απαραίτητα permissions, για να τα βλέπουν οι άλλοι χρήστες. Φυσικά, όλα στο λιγοστό χώρο που μας αναλογούσε στους providers, οι οποίοι φρόντιζαν να διαφημίζουν κατάλληλα ότι μαζί με τη συνδρομή παρείχαν και τη δυνατότητα δημιουργίας “προσωπικής σελίδας”.

Βαριά η καλογερική; Ίσως. Όμως η συγκεκριμένη “καλογερική” πρόσφερε, και εξακολουθεί να προσφέρει, πολύ περισσότερα από μία αφορμή για αναμνήσεις. Γιατί αυτό ακριβώς το “βάρος” της έφερνε το χρήστη πολύ πιο κοντά στο ίδιο το Δίκτυο. Γιατί το Web δεν είναι έντυπο μέσο, δεν είναι τηλεόραση, δεν είναι CD-ROM. Τα tags και η αναγκαστική δομή των directories, το case sensitive και το ανέβασμα των φωτογραφιών αποτελούν ακόμα -εν πολλοίς- μέρος του Δικτύου, όσο και αν οι δυναμικές σελίδες και οι εφαρμογές του Flash επιβάλλουν τη σύγκριση, ή ακόμα και τη σύγκλισή, του με την τηλεόραση. Η διαδικασία δημιουργίας μίας απλής σελίδας Web, εκτός από την όποια διασκέδαση προσφέρει σε κάποιους, βοηθά όσο καμία άλλη στην κατανόηση της λειτουργίας του Δικτύου και, κατ’ επέκταση, στις δυνατότητες αξιοποίησής του. Μπορείτε κάλλιστα να πειραματιστείτε. Δοκιμάστε (όσοι θεωρούν εαυτόν πιο έμπειρο) να διδάξετε σε έναν νέο χρήστη τη λειτουργία του Δικτύου. Να εξηγείτε επί ώρες ότι η σελίδα που “βλέπει” στο X site δεν είναι ένα ενιαίο αρχείο, αλλά το “δέσιμο” πολλών διαφορετικών και ότι αυτά πρέπει να κατέβουν στον υπολογιστή του για να τα δει, άρα χρειάζεται το ρημάδι το bandwidth. Ότι ο browser εκτελεί αυτά που διαβάζει σε ένα αρχείο με κατάληξη .html. Σημειώστε κάπου τα αποτελέσματα της προσπάθειάς σας και συγκρίνετέ τα με αυτά που θα έχετε, αν οδηγήσετε το ίδιο πρόσωπο στο να στήσει τη δική του σελίδα. Αν, μάλιστα, πρόκειται για δύο διαφορετικά πρόσωπα, συγκρίνετε στη συνέχεια τον τρόπο με τον οποίο θα αναζητήσουν πληροφορίες στο Διαδίκτυο.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Pew Internet and American Life Project, μπορεί το 44% των Αμερικανών να συνεισφέρουν στην ύπαρξη περιεχομένου στο Internet, όμως το μεγαλύτερο ποσοστό απλώς ανεβάζει φωτογραφίες σε διάφορα sites, ενώ μόλις ένα 13% συντηρεί πλέον ένα προσωπικό site. Αυτή η διαπίστωση μπορεί να δώσει λαβή για ποικίλα, κοινωνιολογικής φύσεως, σχόλια και συμπεράσματα για τη συμπεριφορά των χρηστών του Internet. Μήπως θα έπρεπε τελικά να ανησυχούμε για τη σταδιακή εξαφάνισή τους περισσότερο και για περισσότερους λόγους;

Δείτε…
The World Wide Web Consortium (W3C):
Ο οργανισμός για την HTML και τα πρότυπά της. Απαραίτητο σημείο εκκίνησης και αναφοράς.
Ο οδηγός του About για τις προσωπικές σελίδες. Θα βρείτε ό,τι χρειάζεστε και πολύ περισσότερα.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο PC World (Ελληνική έκδοση) στο τεύχος 1 και αναδημοσιεύετε εδώ (Personal pages: Ρομαντικές αναμνήσεις ή συστατικό του Δικτύου;)

Advertisements


Categories: Internet Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: