Δεκαπέντε και κάτι χρόνια μετά το Black WWW Protest και το Blue Ribbon Campaign (οι νεώτεροι ίσως αξίζει τον κόπο να ρίξουν μια ματιά και να δουν για τι πράγμα μιλάω), το web μαυρίζει ξανά. Και πάλι, σε μια απόπειρα αντίδρασης απέναντι σε ένα νομοθέτημα που ξεκινάει από τις ΗΠΑ αλλά που, λόγω της παγκόσμιας φύσης του Ίντερνετ, εγκυμονεί κινδύνους για όλους μας. Ως εδώ καλά και παραμένω φανατικά υπέρ κάθε κινητοποίησης που υπερασπίζεται τα ψηφιακά μας χώματα, ενάντια σε πάσης φύσεως εισβολές από σκεπτικά του offline κόσμου. Μ’ άλλα λόγια, αν το Ίντερνετ πέφτει σε κάποιους δύσκολο, ας αλλάξουν τρόπο να σκέφτονται και ας μην προσπαθούν να φέρουν το online στα μέτρα του offline.

Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά μεταξύ του CDA του 1996 και του SOPA/PIPA (μα όνομα κι αυτό!) του 2011: το CDA μιλούσε για το τι είναι “σωστό” και ειδικά για τα παιδιά ενώ το SOPA/PIPA για το τι είναι συμφέρον για τις εταιρείες. Στην πρώτη περίπτωση, η ενστικτώδης αντίδραση ενός άσχετου χρήστη ίσως ήταν “μήπως τελικά έχουν δίκιο και
αυτό το πράγμα βοηθήσει να προστατεύσω τα παιδιά μου;” ενώ στη δεύτερη, η ενστικτώδης αντίδραση του ίδιου άσχετου χρήστη πιθανότατα είναι “και τι με νοιάζει εμένα αν χάνει λεφτά η Ντόνα Κάραν;”

Παραδόξως, με νοιάζει. Όχι επειδή είμαι φαν της Ντόνα Κάραν (και σίγουρα δεν είμαι φαν των ποσοστών που δίνουν οι δισκογραφικές στους καλλιτέχνες τους) αλλά επειδή η Ντόνα Κάραν σήμερα έχει πολύ πιο ισχυρή θέση στο Ίντερνετ από ό,τι είχε πριν από δεκαπέντε χρόνια. Είτε μας αρέσει είτε όχι, σήμερα οι εταιρείες (τα brands που λέμε) αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι της online δραστηριότητας και μέσω της διαφήμισης, υποστηρίζουν εταιρείες όπως η Google και η Facebook, εταιρείες δηλαδή που ευθύνονται κατά πολύ για την εξάπλωση και την εξέλιξη του ίδιου του Ίντερνετ.

Και, βεβαίως εύλογα γεννάται το ερώτημα: αν όντως αυτές οι εταιρείες στην πραγματικότητα θα επωφεληθούν από το SOPA/PIPA, ποιος ο λόγος να αντιδρούν σ’ αυτό και μάλιστα με τόσο θόρυβο;

Μάλλον η απάντηση είναι η πάγια δυσπιστία των αμερικανών (ατομικά και συλλογικά) σε κάθε είδους κρατική παρέμβαση. Αυτό, συνδυασμένο με τη φοβία ότι ένας νόμος στη δημιουργία του οποίου δε συνεισέφεραν μπορεί τελικά να τις βλάψει περισσότερο από ότι να τις ωφελήσει και με μια διάθεση ξεφορτώματος της καυτής πατάτας, δηλαδή του ποιος ευθύνεται για την ανάρτηση επιλήψιμου ή παράνομου περιεχομένου. Και βεβαίως μια κόντρα μεταξύ νέων και παλιών οικονομικών δυνάμεων -ας μην ξεχνάμε ότι τα SOPA/PIPA υποστηρίζονται από αρκετά σημαντικά μεγέθη της “παλιάς” βιομηχανίας όπως το Χόλυγουντ και η μουσική βιομηχανία.

Για να γίνω σαφής: επ’ ουδενί δεν υποστηρίζω ότι είναι καλό μια κυβέρνηση να σκέφτεται “πριν από μας, για μας”. Όπως όλοι οι Ιντερνετάδες (και γενικώς οι σοβαροί άνθρωποι), εξακολουθώ να πιστεύω ότι η βασική ευθύνη για το πώς ζει κανείς on και offline είναι δική του και ότι αν οι εταιρείες θέλουν να αμυνθούν απέναντι στην πειρατεία, θα πρέπει οι ίδιες να βρουν τον τρόπο. Από την άλλη, δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο νέο Ιντερνετικό περιβάλλον, ένα περιβάλλον το οποίο περιλαμβάνει πλέον και τις εταιρείες και, συχνά, σε οργανικό ρόλο, ούτε και να μην αναρωτηθώ γιατί εταιρείες που έχουν κατηγορηθεί (και όχι άδικα) για την πλημμελή υπεράσπιση του απορρήτου των χρηστών τους συμμορφούμενες με τις διωκτικές αρχές, εμφανίζονται αίφνης λαύρες κατά του κρατικού ελέγχου.

Δεν είμαι νομικός -και αν ήμουν, θα έπρεπε να έχω ειδικευτεί στις ιδιοτροπίες του αμερικανικού νομικού συστήματος και στο πώς οι νόμοι του τροποποιούνται και αλλάζουν όχι στις αίθουσες του Κογκρέσου αλλά στα δικαστήρια. Όμως από όσο κοίταξα το κείμενο του SOPA/ΡΙΡΑ (http://thomas.loc.gov/cgi-bin/bdquery/z?d112:h.r.3261:) μπορώ να πω με αφήνουν εξίσου ακάλυπτο οι άκομψες απόπειρες των αμερικανών νομοθετών και οι, στα όρια της υπερβολής, αντιδράσεις των Ιντερνετικών εταιρειών σ’ αυτές. Και οι μεν και οι δε, μοιάζουν να προσπαθούν να απευθυνθούν λαϊκίστικα στο κοινό αίσθημα όμως ο λαϊκισμός τελικά βλάπτει κυρίως τον ίδιο το λαό. Το Ίντερνετ του 2012 δεν είναι το Ίντερνετ του 1996 και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρεθεί μια μέση οδός μεταξύ της ψηφιακής ουτοπίας του Douglas Rushkoff και του corporate ονείρου της Wall Street, θα χαρώ πολύ να συμβάλλω στην αναζήτησή της.

Ακούγεται αυστηρό; Κι όμως, από το 2000 ως σήμερα, έχω δει τα βραβεία του Ίντερνετ (πρώτα στην αρχική τους μορφή ως Web Awards και αργότερα ως κατηγορία των βραβείων διαφήμισης), να περνάνε απ’ τα σαράντα κύματα και κάθε χρονιά να έχουν περισσότερους επικριτές παρά υπερμάχους. Και γιατί όχι αφού ως τώρα πολλά από τα αιτήματα της αγοράς είτε δεν είχαν εκφραστεί (που να τρέχεις  τώρα…) είτε και που είχαν εκφραστεί δεν είχαν ληφθεί υπόψη. Τι έμενε  λοιπόν έξω από τις αίθουσες, τις βραβεύσεις και τους πανηγυρισμούς; Για κάποιους μια αίσθηση δικαίωσης, για άλλους κάποια πικρόχολα posts, κάποια σχόλια με σειρά ενστάσεων και πολύ κουβέντα για τι άλλο χρειάζεται.

Δε λέω ότι τώρα λήφθηκαν όλα υπόψη -να εξηγούμαι! Εγώ επί παραδείγματι θα ήθελα 1-2 πραγματάκια ακόμα κυρίως σε ότι αφορά το δικαιώμα του να ψηφίζεις σε κατηγορίες που είσαι διαγωνιζόμενος– αλλά όπως λέει και ένας φίλος εγώ  είμαι ανυπόμονος  οπότε δε θα γκρινιάξω άλλο φέτος. Και επανέρχομαι. Λέω λοιπόν ότι και οι μεγαλύτερες επιτροπές (που σαφέστατα θα μειώσουν το lobbying που τόσα έχουν ακουστεί επίσημα και ανεπίσμα) και η μεταφορά όλου του συστήματος ψηφοφορίας (πρώτος και δεύτερος γύρος) online (όπως θα έπρεπε άλλωστε μια και μιλάμε για βραβεία του web) και το κόστος συμμετοχής στα 50 EURO (25 EURO για τους πρωτοεμφανιζόμενους) είναι σημαντικά. Πιο σημαντικό όμως είναι ότι η επιτροπή παίρνει για πρώτη φορά οδηγίες και μάλιστα οδηγίες που βγάζουν νόημα.

Και κυριολεκτώ: βγάζουν νόημα από μόνες τους. Δηλαδή είναι αυτονόητες. Το έργο πρέπει να κρίνεται με βάση την κατηγορία στην οποία κρίνεται -να μην έχουμε δηλαδή φαινόμενα <<Μπεν Χουρ>> (για τους παλιότερους) ή <<Τιτανικός>> (για τους νεώτερους). Επίσης το έργο πρέπει να έχει ουσιαστικά στοιχεία στην κατηγορία στην οποία διαγωνίζεται -να μην έχουμε δηλαδή φαινόμενα όπου μια εταιρεία έχει σηκώσει απλώς μια σελίδα στο Facebook και περιμένει ότι μ’ αυτό θα πάρει αξιόλογη θέση στην κατηγορία <<social media>>. Το είπα, είναι αυτονόητες και ίσως γι αυτό ως τώρα δεν τις είδαμε γραπτές στον κανονισμό, γεγονός που οδήγησε (τελικά) να μην τις δούμε και να εφαρμόζονται. Τουλάχιστον αυτό θέλω να πιστεύω

Και ναι, εκτιμώ ότι και η αλλαγή στις κατηγορίες (εξορθολογισμός των κατηγοριών των site και του display advertising, αύξηση των social media από μια σε δύο κατηγορίες, αυτονόμηση του branded content και των applications από τη γενικότερη χρήση των social media), είναι επίσης σημαντική -επειδή λαμβάνει υπόψη την πραγματικότητα τόσο της αγοράς (βραβεία αγοράς είναι, άλλωστε) αλλά και των χρηστών (γιατί το Ίντερνετ ακόμα διαμορφώνεται κυρίως από τη χρήστη).

Δεν ευλογώ λοιπόν τα εταιρικά μου γένια, ούτε τα γένια των φίλων μου. Αισθάνομαι όμως χαρούμενος για κάτι. Και αυτό είναι ότι εκατοντάδες ώρες συζητήσεων των τελευταίων 11 χρόνων (όχι μόνο οι δικές μου) μπορεί τελικα να πιάσουν τόπο. Δεν είμαι τόσο χαζοχαρούμενος ώστε να πιστεύω ότι σ’ αυτή την εποχή μερικές αλλαγές σε ένα κλαδικό event αρκούν για να σηματοδοτήσουν αλλαγές ουσίας. Όμως κακά τα ψέματα: αν αυτή η αγορά μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί μια νησίδα υγείας σε μια χώρα που νοσεί όσο νοσεί η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, η επίσημή της γιορτή θα πρέπει να είναι εξίσου <<υγιής>>. Και όχι μόνο για τα μάτια του κόσμου, αλλά και για να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερους νέους (στην ηλικία αλλά και στην αγορά) ανθρώπους να
θελήσουν να συμμετάσχουν

Στην τελική ανάλυση, αν είναι να τα λέμε διαρκώς μεταξύ μας, μαζευόμαστε και σε κάνα σπίτι (άντε και σε κανά blog για όσους τους έμεινε χρόνος από το twitter).

ΥΓ1. Παρεμπιπτόντως πριν τους Ερμήδες θα έχει μια  έκπληξη. Όχι με βραβεία αλλά που θα σας αρέσει (πολύ)

Ειλικρινά δεν γνωρίζω τους λόγους για τους οποίους η Σοφία είναι κουλ και δεν τους έψαξα και ποτέ. Εγώ πάντως κουλ τη γνώρισα και δεν είχε ακόμα iPhone – γιατί ήταν ακόμα η εποχή που αγόραζαμε 16MB Ram λίγο πιο ακριβά απ ότι ένα Καλάσνικοφ. Επίσης έχω την εντύπωση ότι μάλλον αναφέρεται σε κάτι άλλο από αυτό που έχω στο μυαλό μου. Αλλά εγώ  αυτό έχω και γι αυτό θα μιλήσω.

Το λοιπόν, εγώ (και κάτι φίλοι μου τους οποίους οφείλω να μνημονεύσω σ αυτό το κείμενο) δεν είμαστε κουλ επειδή ο Στιβ Τζομπς ήταν πριν από μας. Αν είμαστε κουλ (γεγονός που είμαι σίγουρος ότι το αμφισβητούν πολλοί), είμαστε κουλ επειδή καταλάβαμε από μικροί ότι αν περιμένεις να σε κάνει κουλ ο Στιβ Τζομπς, δεν είσαι κουλ, αλλά μίζερος, θλιβερός και άνευ προσωπικότητας –το ίδιο ισχύει αν περιμένεις να σε κάνει κουλ οποιοσδήποτε άλλος, από τον Ντέιβιντ Μπάουϊ, μέχρι τον Πάουλο Κοέλιο (και ζητώ συγνώμη από τον Μπάουϊ, αλλά πολύς κόσμος όντως πιστεύει ότι είναι κουλ επειδή διαβάζει Κοέλιο, οπότε είπα να πιάσω τα άκρα). Βασικό συστατικό του να είσαι κουλ, είναι επειδή γράφεις στα παλαιότερα των υποδημάτων σου, οποιονδήποτε Στιβ (Τζομπς ή άλλον) και κάνεις αυτό που εσύ θεωρείς σωστό, σημαντικό ή στιλάτο· αν περιμένεις να είσαι κουλ επειδή αγόρασες ένα γκατζετάκι που έχουν άλλα διακόσα εκατομμύρια νοματαίοι σε όλον τον πλανήτη, είσαι fashion victim του κερατά και poster boy/girl για κάθε μαγαζί που πουλάει ντιζάιν αντί για λειτουργικότητα και “εμπειρία” αντί για εργονομία. Κουλ, πάει να πει να ξέρεις να διαχωρίζεις τη ζωή σου απ’ τα πράγματα που έχεις. Και σ’ αυτή την περίπτωση, το μόνο που σε νοιάζει είναι να ‘χεις ένα μηχανάκι που δουλεύει –δε σε νοιάζει ούτε η δική του μούρη, ούτε η δική σου.

Και όλα αυτά, από κάποιον που έχει τον Jobs σε φωτό πίσω από γραφείο του και που σ αυτή τη σπηλιά έχει γράψει αυτά που έχει γράψει γι αυτόν και έχει τσακωθεί με τον Fotis σε 4 συνεχόμενα podcasts πάλι για τον ίδιο λόγο. Αλλά άλλο το ένα και άλλο το άλλο…

ΥΓ1. Δεύτερο post σε λιγότερο από ένα μήνα… Αυτό κάτι λέει
ΥΓ2. Αφού διαβάσετε το κείμενο να επισκεφτείτε και αυτό το τίμιο Link

ΥΓ3. Η φωτό δεν είναι φωτό αλλά δημιουργία του Νίκου (Thnx αδερφέ) που εκτός των άλλων άκουγε Cocteau Twins την ώρα  που εγώ έγραφα. Για όσους δεν ξέρουν την Ελίζαμπεθ  και την παρέα της ευκαιρία είναι να γαληνέψουνλίγο το πνεύμα τους…

Αδέρφια. Καλώς ή κακώς –για τον υπογράφοντα καλώς- το Internet έχει αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα τον τρόπο που κινούνται τα Media. Τα είπαμε και τα ξανά-είπαμε. Η γύμνια δύσκολα κρύβεται. Τα καθρεφτάκια δύσκολα περνάνε για ανταλλαγές με χρυσό, οι ιθαγενείς –οι διαδικτυακοί τουλάχιστον- λιγοστεύουν. Ναι, ακόμα και σήμερα, αγοράζονται like για την προσδοκία μίας κλήρωσης αλλά κι αυτό είναι προσωρινό και σίγουρα δεν θα κρατήσει όσο κράτησαν τα ένθετα DVD. Το Copy – Paste μπορεί απο κάποιους να έγινε αντικείμενο λατρείας αλλά από τους πολλούς ήταν και παραμένει αντικείμενο χλευασμού.

Τα Social Media, έκαναν κόσμο να ξαγρυπνήσει και ακόμα και σήμερα γεννάνε δουλειές (συμβούλους επί παραδείγματι). Εσείς δεν τα ακούσατε όλα αυτά; Δεν πήρε κάτι τ αυτί σας; Δεν έτυχε να ακούσετε κάπου ότι ένας καλός στρουθοκαμηλιμός μπορεί να εξελιχτεί σε διαδικτυυακό ορυμαγδό; Γιατί δεν ρωτήσατε τότε εκτός από τα μεγαλοστελέχια σας και μερικούς συντρόφους από την πολιτική σκηνή της χώρας ή από την TV; Εκτός αν ακόμα σβήνουν posts και comments και δεν πρόλαβαν να απαντήσουν. Είναι κι αυτό ένα θέμα.

Αλλά το μεγαλύτερο θέμα είναι, ότι όλη αυτή η συζήτηση γίνεται εν έτη 2011. Και μάλιστα προς το τέλος (ελπίζω μόνο του χρόνου και όχι μίας ολόκληρης χώρας)

Ναι την περίμενα, όπως την περίμενε και σύμπασα η ελληνική αγορά –και μερικοί υποψιασμένοι που είναι απ έξω- αλλά αυτό ελάχιστα μειώνει την έντασή της και εκτός αυτού αφορά μόνο εμένα. Και οι θαμώνες της σπηλιάς γνωρίζουν ότι σπανίως γράφω για το πώς περνάω εγώ.

Θέλετε να τα συνοψίσουμε; Να τα συνοψίσουμε. Μεγάλα διαφημιστικά σχήματα (sic) οδεύουν στο άρθρο 99 και καινούρια ετοιμάζονται να δουν το φως το αληθινό. Τα έγραψα αυτά και στο MarketingWeek αν και υποθέτω πως μέχρι να φτάσουν στο χαρτί και να περάσει την ταχυδρομική οδό για να φτάσει σε σας τουλάχιστον ένα καινούριο μαγαζί θα έχει στηθεί. Παράλληλα ελπίζω –αλλά δεν το πολύπιστεύω- να μην έχουν χτυπήσει την πόρτα του 99 κανά – δύο ακόμα μεγάλα μαγαζιά. Η αλήθεια όμως είναι πως τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί έκπληξη για όσους ασχολούνται επαγγελματικά με το χώρο της επικοινωνίας. Και μάλιστα, πολύ πριν σηκωθεί –από όπου σηκώθηκε- το λάβαρο της επανάστασης για τους «κακούς» διαφημιστές και τα καλά ΜΜΕ η ιστορία με το Alter ήταν γνωστό πως κάποια στιγμή λογικά θα «σκάσει» και θα πάρει μαζί του πολύ κόσμο. Και έσκασε (#fact που λένε και στο Twitter)

Φυσικά, είχαν μείνει όσοι έχουν το σύνδρομο του Τιτανικού (είναι μεγάλο δεν κινδυνεύει από τίποτα) να ελπίζουν πως τα πάντα θα λυθούν με έναν τρόπο μαγικό. Δε λύθηκαν. Και –μεταξύ μας- δεν υπάρχουν μαγικοί τρόποι. Υπάρχουν βέβαια λύσεις που μοιάζουν με θαύματα – αλλά δεν είναι (θαύματα).

Προφανώς, από τη θέση που είμαι (ξέρετε σε ποια θέση είμαι έτσι δεν είναι;), δεν μπορώ ακόμα να προσθέσω επιπλέον Info σε όλα τα παραπάνω. Αλλά και τι να το κάνετε; Να μαθευτεί λίγο νωρίτερα πως θα λένε το Χ καινούριο εταιρικό σχήμα ή το Ψ που θα εμφανιστεί μετά το καλοκαίρι; Ωραία όλα αυτά –προσωπικά έχω ενδώσει πολλές φορές στον πειρασμό της «είδησης»- αλλά εν προκειμένω είναι πολύ επιδερμικά για τα γούστα μου και ήσσονος σημασίας μπροστά σε αλλά ζητήματα.

Όπως, επί παραδείγματι, αν όλα αυτά τα καινούρια που θα στηθούν, αλλά και τα παλιά που μένουν έχουν τελικά τη διάθεση, τη θέληση και τελικά το στρατηγικό πλάνο να οδηγήσουν την επικοινωνία στην Ελλάδα και σε πιο safe μονοπάτια αλλά και σε πιο digital περιπέτειες

Αν υπάρχει δηλαδή τελικά ένα πλάνο από κάποιους για να οδηγήσουν τη διαφήμιση στην επόμενη μέρα της. Και όχι στα λόγια. Ούτε με banners και ψιλό-applications που αργά ή γρήγορα δεν θα φτάνουν ούτε για ορεκτικό. Αναφέρομαι σε μια επόμενη ημέρα με ιδέες και εφαρμογή της τεχνολογίας όπως αρμόζει και με βάση τις διεθνείς επιταγές και- γιατί όχι;- πέρα από αυτές. Με Installations, με cross media εμπειρίες, με βιωματικό marketing, με branded games που προσφέρουν πραγματικό entertainment, με συνδυασμούς όλων των παραπάνω και φυσικά με Social Media και mobile interactivity όπως τα αντιλαμβάνονται στην αλλοδαπή (και σε ορισμένες πλέον περιπτώσεις και στην Ελλάδα). Και τελικά με την ουσιαστική σύνδεση του online περιβάλλοντος με όλα αυτά που συμβαίνουν στην καθημερινότητα. Αυτά δηλαδή που συζητάμε τόσα χρόνια ότι «έρχονται» και που ήρθαν πλέον.

Πραγματικά υπάρχει ένας υπέροχος κόσμος επικοινωνίας εκεί έξω – το ξέρετε και το ξέρω. Μόνο που για να τον «πιάσεις», για να τον ζήσεις και για να δώσεις το δικό σου στίγμα, θέλει ιδέα, θέλει στελέχη θέλει δημιουργικούς και accounts θέλει και projects managers και απ όλα τα άλλα τα καλά. Αλλά κυρίως θέλει γνώση που οδηγεί στο όραμα και θέληση – που μπορεί να οδηγήσει στην πραγματοποίησή του.

Να ελπίζουμε;

ΥΓ1. Προφανώς όλα τα παραπάνω περί οραμάτων κλπ περιλαμβάνουν και εμένα. Αλλά το post δεν έχει ρόλο προγραμματικών δηλώσεων
ΥΓ2. Φυσικά και γνωρίζω τι συμβαίνει στη χώρα.
ΥΓ3. Όταν λέω ότι χρωστάω ένα κείμενο για τους Μουτζαχεντίν το εννοώ όπως εννοώ ότι υπάρχει και συναισθηματική φόρτιση. Μόνο όσοι πέρασαν από εκεί μπορούν να καταλάβουν τι λέω..
ΥΓ4. Εξίσου προφανές ότι το κειμενάκι για τους «Nouvelle Vague» αδερφούς θα ακολουθήσει – ότι και αν έχει συμβεί μέχρι τότε

Αυτό ήτανε…. Πάει και το Άγιο Πάσχα, πάνε και το πάρτι χοληστερίνης που στήνουμε ως έθνος τις άγιες αυτές μέρες, πάει και η δικαιολογία «μετά το Πάσχα παιδιά – να γυρίσει ο κόσμος». Τι μένει; Καθαροί 3 μήνες για το καλοκαιράκι. Τρία μηνάκια που σύμπασα η αγορά θα μαζεύει τις δυνάμεις τις. Γιατί έχει μάνι – μάνι και το τριμηνάκι με τα Specs -που παραδοσιακά στήνεται λίγο πριν το καλοκαίρι- αλλά και τα οργανωτικά της προκειμένου να αντιμετωπίσει το δύσκολο Σεπτέμβρη. Ξέρετε τώρα. Καινούρια μαγαζιά που στήνονται, πολύκροτες μεταγραφές, ο γέρος να φωνάζει που δεν του δίνουν καμιά 100 εκατομμύρια ακόμα, συμφωνίες για στρατηγικά κόλπα, Web Awards που στήνονται (τώρα ξεκινάει η εποχή τους) κλπ.

Όσο προλαβαίνουμε λοιπόν, ας δούμε ένα θεματάκι που καιρό θέλω να τα πιάσω και όλο το αφήνω. Διαβάζω λοιπόν και αντιγράφω από γνωστό blog πως «Χορός εκατομμυρίων ευρώ έχει στηθεί γύρω από την κατασκευή ηλεκτρονικών ιστοσελίδων υπουργείων και φορέων του Δημοσίου» Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και αν δεν είχε πέσει το μάτι μου, μου έστειλαν το link καμία 20αριά γνωστοί και φίλοι με σχόλια άλλοτε στη λογική του «τα βλέπεις;» και –ευτυχώς- άλλοτε στη λογική του «θα πεις καμιά κουβέντα;». Να πω αδέρφια. Να πω γιατί καιρό έχω κάτσει ήσυχος.

Κατ αρχήν, για όσους δεν διάβασαν και δεν θα διαβάσουν το post –αλλά φαντάζονται τι λέει- θα τους γλυτώσω από τον κόπο. Ναι σύντροφοι, υπάρχουν sites φορέων του δημοσίου που έχουν στοιχίσει 1000 ευρώ, υπάρχουν και με 5 και 10 χιλιάρικα και φυσικά υπάρχουν και μερικά που ξεπερνούν το εκατομμύριο. Εκπλήσσεστε; Μάλλον όχι. Το θέμα όμως είναι το «γιατί δεν εκπλήσσεστε». Γιατί πιστεύετε ότι παντού υπάρχει η λογική της πλημμύρας (το λέω κομψά) ή γιατί το θεωρείτε λογικό; Πριν αποφασίσετε και κατασταλάξετε θα βάλω και εγώ δύο ερωτήματα και αν θέλετε το πάμε και 1-2 βήματα πιο κάτω.

Άλφον. Το πόσο στοιχίζει μία οποιαδήποτε εργασία –ένα οποιοδήποτε project αν προτιμάτε- δεν εξαρτάται από το «τι» ακριβώς κάνει και από το «τι» προσφέρει και ειδικά στο web και από το «πως» το κάνει; Ή έχω χάσει κάποιο τεύχος; Μήπως ειδικά μιλώντας για κρατικούς φορείς, έχει λίγο μεγαλύτερη σημασία καθώς θεωρητικά το internet «τους» απευθύνεται σε όλους μας;

Πάμε και στο Βήτον όσο προλαβαίνω. Το ότι ένας οποιοσδήποτε φορέας, δεν πληρώνει για web site το θεωρούμε κόστος «μηδέν»; Σοβαρά; Δηλαδή το ότι ένα επιμελητήριο κάπου στη χώρα έχει 2-3 ανθρώπους και τους πληρώνει για να σχεδιάσουν και να αναπτύξουν web site –συνήθως αγνώστων προδιαγραφών- δεν έχει κόστος; Τους Developers δηλαδή οι φορείς αυτοί δεν τους πληρώνουν; Και δεν τους πληρώνουν εγκρίνουμε την άμισθη εργασία;

Προσέξτε με. Το ανάγνωσμα αφορά όχι μόνο development αλλά και design και project management και HTML και όλα αυτά τα ωραία που χρειάζονται για να έχουμε στη διάθεσή μας ένα online πόνημα. Είτε πρόκειται για web είτε για mobile είτε για Social Media.

Και που είχα μείνει λοιπόν; Α, ναι. Στο αν ένας φορές (δημόσιος πχ) έχει τμήμα ανάπτυξης και σχεδιασμού. Γράφει λοιπόν το blog –και ξέρω και πολλούς που το ενστερνίζονται- ότι δεν έχει κόστος. Ναι; Καλό θα είναι να θυμηθούμε όλοι, ότι ακόμα και τις εποχές που τα sites τα πούλαγαν με τη σελίδα, ένας developer δεν έφτανε για να τα κάνει. Και όταν τα έκανε ήταν συνήθως κάποιο ανήψι του επιχειρηματία – με τις γνωστές συνέπειες.

Και πάμε τώρα να δούμε τα μεγάλα ποσά. Γιατί διάβασα και για κάποια sites που έφτασαν ή και ξεπέρασαν το εκατομμύριο ευρώ και αντίστοιχα άκουσα τα διάφορα σχόλια. Διευκρίνιση πρώτη λοιπόν. Υπάρχουν specs για δημόσια έργα –μη θίξουμε οικογένειες τώρα- που για κάποιο λόγο περιλαμβάνουν στο διαγωνισμό για το web και την προμήθεια εξοπλισμού για καμιά 70αριά –ή και περισσότερους- υπολογιστές. Κάνατε τον υπολογισμό; Κάντε τον παρακαλώ, αλλά σ αυτόν προσθέστε και τις άδειες χρήσης Windows κλπ καθώς αυτά τα PC προφανώς δεν «φοράν» μαιμούδες λειτουργικά. Φυσικά, θα πρέπει να προσθέσετε και την εγκατάσταση και συνήθως και τη συντήρηση αυτών.

Αλλά δεν τελειώνει εκεί το έργο. Ο ίδιος διαγωνισμός, μπορεί –και συνήθως το ζητάει- και την παροχή περιεχομένου σε 3-4-5 διαφορετικές γλώσσες και τη συντήρηση αυτού για 5 χρόνια. Θέλετε να κάνετε τον υπολογισμό; Όχι μην τον κάνετε γιατί θα βαρεθείτε και ενδεχομένως δεν είναι και το domain σας. Το θέμα όμως είναι ότι ούτε και των Web Agencies είναι δουλειά τους να παράγουν περιεχόμενο. Πολλώ δε μάλλον να το συντηρούν και να το μεταφράζουν κιόλας.

Πιστεύετε ότι για όλα τα παραπάνω το 1Μ είναι πολλά ευρώ; Θα σας απαντήσω ότι δεν έχω ιδέα, αν δεν ξέρω πραγματικά για πόσα PC πρόκειται και για πόσο περιεχόμενο. Σίγουρα όμως από το εκατομμύριο θα πρέπει να «κουρέψει» πάρα πολλά όποια εταιρεία αναλάβει να κάνει το σχεδιασμό και το development.

Εν κατακλείδι. Κανείς δεν είπε ότι ένα web site πρέπει να είναι φτηνό. Και όποιος του είπε να του κάει το iPad. Αν του φοράμε και τέτοια καπέλα όμως το κάνουμε να μοιάζει τέρας. Και δεν είναι…

Μια από τις πιο παρά-μασημένες τσίχλες λοιπόν στον χώρο του ελληνικού (και όχι μόνο) Ίντερνετ είναι ότι ο online χώρος ανδροκρατείται. Και, όπως όλες οι παρόμοιες τσίχλες, έχει παρά-μασηθεί επειδή στη βάση της είναι αλήθεια –μια ματιά στην τελευταία Web ID της Focus δείχνει ότι οι δικτυωμένοι άντρες εξακολουθούν να είναι περισσότεροι από τις δικτυωμένες γυναίκες. Ως εδώ καλά. Όμως το πρόβλημα με τις έρευνες –για την ακρίβεια, το πρόβλημα με τον τρόπο που οι περισσότεροι επιλέγουν να τις ερμηνεύουν- είναι ότι συχνά τα στοιχεία τους εμφανίζονται μαυρόασπρα, όταν στην πραγματικότητα περιέχουν και μεγάλες ποσότητες διαφόρων διαβαθμίσεων του γκρίζου.

Εν προκειμένω, «όλοι ξέρουν» ότι πιο πολλοί άντρες παρά γυναίκες είναι online όμως όλοι δεν ξέρουν ότι, στην Ελλάδα τουλάχιστον, η διαφορά είναι μικρότερη του 10% –μ’ άλλα λόγια, ο γυναικείος online πληθυσμός είναι οριακά μικρότερος του αντρικού. Ένα το κρατούμενο. Το δεύτερο και πιο ενοχλητικό κρατούμενο, είναι ότι ακόμα και όσοι ξέρουν ότι οι γυναίκες αποτελούν περίπου το μισό του δικτυακού πληθυσμού και δημιουργούν online περιβάλλοντα με στόχο το κοινό αυτό, στην πλειονότητά τους αντιμετωπίζουν τις γυναίκες σαν (δικτυο)πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ειλικρινά τώρα, πόσα καλά γυναικεία σάιτ μπορείτε να σκεφτείτε; Και με τι κριτήριο τα θεωρείτε «καλά»;

Μια άλλη παρά-μασημένη τσίχλα (ίσως η πιο παρά-μασημένη αλλά επίσης δικαίως) είναι ότι το Ίντερνετ είναι κατά βάση περιεχόμενο –ΟΚ, ίσως τα τελευταία χρόνια, με την κατακόρυφη αύξηση στη δημοτικότητα των social networks αυτό να δείχνει να ατονεί όμως ας μη γελιόμαστε: ακόμα κι αν το Facebook παραμένει το πιο μόνιμα ανοιχτό tab στον browser, δεν παύει να είναι ένα από τα tabs. Με τα υπόλοιπα τι γίνεται; Είναι άραγε οι διαθέσιμες σελίδες αρκετές ώστε να κρατήσουν το ενδιαφέρον των δικτυωμένων γυναικών ζωντανό; Και σε τι ποσοστό; Οι ερωτήσεις παρεμπιπτόντως δεν είναι ρητορικές –όποτε τις έχουμε απευθύνει σε φίλες, συνεργάτιδες και γνωστές, οι απαντήσεις που παίρνουμε είναι άκρως απογοητευτικές.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει σαφές σε όλους όσους δραστηριοποιούνται στον χώρο του Ίντερνετ ότι ακόμα και αν παρακάμψουμε τα, συχνά αληθινά, κλισέ περί της δυναμικότητας των γυναικών καταναλωτών, δεν παύει να είναι άδικο το να αντιμετωπίζεται ο μισός (ανθρώπινος και online) πληθυσμός σαν μια περιθωριακή ομάδα η οποία θα πρέπει να αρκείται σε υποπροϊόντα (συχνά) και σε στερεότυπα (ακόμα συχνότερα).

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι κάποιες γυναίκες κινούνται (τόσο offline όσο και online) στο φάσμα μεταξύ Τατιάνας Στεφανίδου και Μάρως Βαμβουνάκη, όμως μήπως είναι καιρός να αποφασίσει κάποιος να ασχοληθεί και με τις υπόλοιπες;

Μου έμειναν όμως. Και το post και το θέμα του και η αφορμή του. Και τελικά και τα σχόλια του. Και γιατί είχα πολύ καιρό να δω κάποιον ουδέτερο (εννοώ εκτός αγοράς μας) να ασχολείται με την προσέγγιση της επιχειρηματικής όψης των Social Networks και γιατί θέτει μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση και –τελικά- γιατί καιρό έχουμε να τα πούμε και έχω την εντύπωση ότι χρειάζεται να ανάψουν λίγο τα αίματα 

Τι έλεγε το post; Ούτε λίγο ούτε πολύ, «τα έχωνε» (λαϊκίζω το ξέρω αλλά ήμουν άρρωστος και έβλεπα πολύ TV οπότε ελπίζω με καταλαβαίνετε) στην πρόσκληση για το Social Media Conference που διοργανώνει η Boussias Communications και στον τίτλο «Σκάβοντας το κοινωνικό χρυσωρυχείο» αλλά και στη γενική τοποθέτηση – κάλεσμα που θέλει τα sites κοινωνικής δικτύωσης ένα δυνητικό Ελντοράντο, ένα χρυσωρυχείο και τους marketers τους εν δυνάμει χρυσωρύχους. Να προσθέσουμε δε στο σημείο αυτό, ότι στο ίδιο πνεύμα αλλά και στο ίδιο κείμενο βρίσκεται και η τοποθέτηση του Keith Weed, (Chief Marketing Officer της Unilever) περί του ότι «Πρέπει να ψαρεύουμε εκεί που βρίσκονται τα ψάρια» υπονοώντας τα Social Networks και προτρέποντας σαφώς τους marketers για την αξιοποίησή τους.

Ο Μανώλης αναρωτήθηκε «πόση κοινωνική συνείδηση έχει απομείνει στους κλάδους της λεγόμενης επικοινωνίας» και χαρακτήρισε προσβλητικές και τις δύο προσεγγίσεις. Και αυτή του Χρυσωρυχείου και αυτή με τους ψαράδες και τα ψάρια.

Εγώ δεν θα αναρωτηθώ –όχι δημοσίως τουλάχιστον- για το αν και κατά πόσο υπάρχει κοινωνική συνείδηση στους κλάδους της επικοινωνίας. Και δεν θα αναρωτηθώ γιατί δεν υπάρχει απάντηση. Όντας μέσα σ αυτό το χώρο, γνωρίζω ανθρώπους που έχουν σαφώς κοινωνική συνείδηση και στελέχια που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Δεν γνωρίζω και κανέναν κλάδο όμως που να μη συμβαίνει το ίδιο (ελπίζω να μη θέλετε να ξεκινήσω να αναφέρω). Με δεδομένο πως τις εταιρείες τις φτιάχνουν πρώτα οι άνθρωποι τους και μετά τα στελέχη τους (βάσει της λογικής ότι πρώτα είμαστε πολίτες και άνθρωποι και μετά στελέχη – έτσι δεν είναι;), θέλω να πιστεύω ότι είναι εφικτή μια ισορροπία μεταξύ της αναζήτησης κέρδους και της κοινωνικής συνείδησης. Αν δεν επιτυγχάνεται αυτή η ισορροπία, δεν φταίνε ούτε οι κλάδοι, ούτε οι κρίσεις ούτε τίποτα. Φταίνε όσοι βλέπουν μόνο μια πλευρά των πραγμάτων.

Και αυτό ακριβώς είναι και το θέμα που με οδήγησε στο σεντόνι που διαβάζετε. Το ότι έχω την αίσθηση -που τείνει να εξελιχθεί και σε βεβαιότητα- πως άδικα τα βάζουμε για το συγκεκριμένο θέμα με τους marketers. Οκ μοιάζει κυνική η δήλωση. Αν τη δεις με διαφορετικό φωτισμό όμως είναι και απόλυτα εύστοχη. Και μεταξύ μας, δεν αφορά μόνο τα brands. Αλλά και όλους τους απλούς και ενίοτε αγανακτισμένους -μην πάει ο νους σας στην Αίγυπτο- πολίτες

Επιτρέψτε μου αδέρφια να αναρωτηθώ με τη σειρά μου. Δεν είναι χρυσωρυχείο δηλαδή τα SNSs για τους εκκολαπτόμενους αλλά και τους καθιερωμένους σύμβουλους; Ή μήπως δεν γνωρίζουμε ότι το Social Media Consultant είναι πλέον επάγγελμα το οποίο ασκούν αρκετοί από αυτούς που κόπτονται για την κοινωνική διάσταση των Social Networks;

Δεν είναι χρυσωρυχείο για τους «πέφτουλες» (αρσενικούς και θηλυκούς); Μπορεί να είναι και παράδεισος όχι απλά χρυσωρυχείο. Κοιτάξτε λίγο τους φίλους σας πριν απαντήσετε..

Μήπως δεν είναι χρυσωρυχείο για τους πικραμένους όλου του κόσμου; Πειραματιζόμενοι DJs, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, στοχαστές, ποιητές, σεναριογράφοι, φιλόσοφοι, όλοι χωράνε στον αγώνα. Likes να παίρνουμε ή έστω μερικούς friends ακόμα. Όλα είναι θεμιτά. Εκτός αν ζω σε άλλο Faceboook.

Ή μήπως δεν είναι χρυσωρυχείο για τους wanna be επαναστάτες του καναπέ; Τέτοιο οίστρο για groups που θα υποστηρίζουν οτιδήποτε και για οποιοδήποτε

O σύγχρονος επαναστάτης κατευθύνεται προς τον πλησιέστερο τηλεοπτικό σταθμό

λόγο δεν θυμάμαι να έχω απαντήσει. Δεν μου κάνει μεγάλη εντύπωση. Άλλωστε και ο Ο Άμπι Χόφμαν (βλέπε και φωτό) είχε πει πριν από πολλά – πολλά χρόνια ότι ο σύγχρονος επαναστάτης κατευθύνεται προς τον πλησιέστερο τηλεοπτικό σταθμό. Λογικά σήμερα θα πρέπει να κατευθύνεται στο Facebook…

Γιατί χρυσωρυχείο; Προφανώς γιατί εν αντιθέσει με άλλες online κοινότητες του παρελθόντος (προφανώς όχι όλες), η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων επιδιώκει να εκταμιεύσει με οποιοδήποτε νόμισμα (φήμη, πελατεία, προβολή προβλημάτων κλπ) τη συμμετοχή του στα σημερινά SNSs. Για την όποια προσφορά ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Πόσο μάλλον για ανιδιοτελή προσφορά (θυμηθείτε λίγο το Linux, τα δίκτυα Ρ2Ρ και η WikiPedia: εκατομμύρια εργατοώρες δαπανήθηκαν, δαπανώνται και θα εξακολουθήσουν να δαπανώνται προκειμένου οι χρήστες να έχουν κάτι που δεν είχαν ή κάτι καλύτερο από αυτό που είχαν)

Ο Σκρουτζ στο Κλοντάικ έψαχνε μόνο για χρυσό. Αυτός ήταν ο πλούτος της εποχής. Σήμερα αποδεχόμαστε τη λογική και την ορολογία του Likeonomics. Σήμερα ο Σκρουτζ θα έψαχνε για Likes.

Επιτρέψτε μου λοιπόν να μη προσβληθώ από την όλη προσέγγιση περί χρυσωρυχείου. Ίσα ίσα που μπορεί να γίνει και ευκαιρία για σοβαρό διάλογο. Το Social Media Conference είναι κλαδικό συνέδριο και μιλάει στον κλάδο της επικοινωνίας έχοντας ως στόχο να προσφέρει στα στελέχη γνώση που θα την αξιοποιήσουν επιχειρηματικά. Υπό αυτή την έννοια, το καλύτερο που έχει να κάνει (ως Συνέδριο) είναι να αντιμετωπίσει τα SNSs ως χρυσωρυχείο. Το ζήτημα είναι το «πώς» συμπεριφέρεσαι σε ένα χρυσωρυχείο όπως και το «πως» συμπεριφέρεσαι σε κάθε σου εκδήλωση, είτε είσαι brand είτε είσαι φυσικό πρόσωπο είτε φορέας είτε οτιδήποτε.

Προσωπικά, προτιμώ μία αντιμετώπιση χρυσωρυχείου με «ήπια ανάπτυξη» παρά φανφάρες περί του ότι είμαστε όλοι μια παρέα και στο τέλος να μην προλαβαίνω να κάνω unfollow ή αν μη μπορώ καν να παρακολουθήσω το timeline μου.

Άλλωστε η θέση μου για την εμπλοκή των marketers με τα Social Networks είναι γνωστή. Υπενθυμίζω όμως και τι έγραφα πριν από ενάμιση χρόνο «Τα social networks είναι παρέες. Όπως ήταν παρέες οι σελίδες των mailing lists και τα Usenet groups των προηγούμενων δεκαετιών. Αν θέλουμε οι χρήστες των social networks να μας εμπιστευθούν αρκετά ώστε να ακούσουν αυτά που λέμε, θα πρέπει (εμείς ή οι συνεργάτες μας), να μιλήσουμε τη γλώσσα τους, να γίνουμε μέρος του περιβάλλοντός τους, να συνεισφέρουμε στην κοινότητά τους και τότε να δοκιμάσουμε να τους πουλήσουμε ένα προϊόν ή μια υπηρεσία»

ΥΓ. Όποιος βρει το τραγούδι από το οποίο προέρχεται και ο τίτλος κερδίζει ποτά.

ΥΓ2. Ας παίξουμε και κάτι από την εποχή του Abbie Hoffman (έχει και 6,5Μ views )

Αυτά και διάφορα άλλα συζητάγαμε την ίδια μέρα (παραμονή) με έναν καλό φίλο, άρτι αφιχθέντα εκ Τοκίου, Ιαπωνίας –το σχετικό λινκ για το blog του, υπάρχει στ’ αριστερά, είναι το Hardcore Zen/Punk Zen. Δεν είναι κάτι που το αναφέρω συχνά, επειδή δεν είναι κάτι που αφορά και πολλούς, όμως το Ζεν είναι μια ιστορία με την οποία έχω διασταυρωθεί πολλές φορές την τελευταία δεκαετία και αποτελεί ένα μόνιμο σημείο επιστροφής και αναφοράς, ειδικά όταν τα πράγματα δεν πάνε και 100% καλά.

Τέλος πάντων, με αφορμή ένα πολύ καλό βιβλίο που μετέφρασε ο συγκεκριμένος φίλος (το «Πανκ Ζεν» –θα το βρείτε κι αυτό στο blog του) αλλά και τη συνολική του εμπειρία από την Ιαπωνία –γενικά πάει κι έρχεται πολύ τακτικά εκεί– είχαμε μια πολύ καλή κουβέντα, συνοδευμένη από έναν πολύ καλό καφέ και κάτι πολύ καλά πούρα –ο Βουδισμός είναι ένα πράγμα αλλά τα Partagas και τα Cohiba είναι άλλο! Και κάτι που μου έμεινε ήταν η εξής κουβέντα: Τα μεγάλα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με μεγάλες λύσεις αλλά με μικρές –μ’ άλλα λόγια, αν θέλεις να λύσεις ένα μεγάλο πρόβλημα (καλή ώρα η κρίση), θα το λύσεις πρώτα σε προσωπικό επίπεδο. Για την ακρίβεια, θα το λύσεις μόνο σε προσωπικό επίπεδο.

Και πράγματι βγάζει νόημα, αρκεί να καταφέρεις να ξεπεράσεις τον αρχικό λόξιγκα που προκαλεί μια τέτοια άποψη. Ναι, αυτή τη στιγμή είμαστε όλοι αντιμέτωποι με μια κατάσταση πολύ μεγάλη και πολύ δυσάρεστη. Όμως η κατάσταση αυτή αποτελείται από πολλές μικρές καταστάσεις –κάτι σαν τα pixel που αποτελούν μια εικόνα– και αυτές δεν είναι πάντα και όλες δυσάρεστες. Και ακόμα και αυτές που είναι, μπορούν να αντιμετωπιστούν επειδή είναι αρκετά μικρές και αρκετά στο χέρι μας.

Προφανώς κάποια από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε αυτόν τον καιρό είναι πολύ μεγάλα και οι αποφάσεις που σχετίζονται με την επίλυσή τους παίρνονται ερήμην μας. ΟΚ. Όμως η δική μας στάση απέναντι στα πράγματα, προσδιορίζει πολύ αφενός το πώς θα μας επηρεάσουν οι αποφάσεις αυτές και αφετέρου το πόσο θα χάσουμε μια σειρά από άλλα, ωραία πράγματα ανησυχώντας για τα δυσάρεστα. Γιατί τελικά είναι γιορτές και μπορούμε όντως να αισθανθούμε λίγο καλύτερα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας σ’ αυτό που συμβαίνει μπροστά μας αυτή ακριβώς τη στιγμή.

Καλά Χριστούγεννα.

http://www.webawards.gr/

Υπάρχουν πολλοί πειρασμοί στους οποίους μπορώ να αρνηθώ. Όχι πάντα και όχι φανατικά. Επίσης δε νιώθω υπερήφανος όταν δεν ενδίδω. Μάλλον με πιάνει μια μικρή θλίψη. Σνιφ. Πάντως υπάρχουν.

Μεταξύ αυτών όμως δεν συγκαταλέγεται το post πριν ή μετά τα Web Awards. Δεν αντέχω αδέρφια. Παλεύω απεγνωσμένα. Κάθε χρόνο –μετά τα ομηρικά ξύλα που πέφτουν- θέλω να κλείσω τη σπηλιά και να ανοίξω μανάβικο (με βιολογικά που είναι και μουράτο) και κάθε χρόνο στην ίδια παγίδα πέφτω. Αλλά και τι να κάνω; Ένα ντέρμπυ κάθε χρόνο έχουμε. Άντε να βάλουμε και τα 2-3 συνέδρια που μαζευόμαστε και κάνουμε κέφι, άντε και μερικές ημερίδες που ξεμύτισαν την τελευταία τριετία και αυτό ήταν. Και πάλι δε φτάνουν την αγωνία του El Clasico. Και μην πάει το μυαλό σας στο κακό και αρχίσετε τους συνειρμούς. Το ξεκαθαρίζω από την αρχή. Δεν αναφέρομαι στο ότι παίζουν μόνο δύο αλλά στην κλασική γοητεία που έχει ο θεσμός πλέον. Και το ξανάλεω. Μέχρι σήμερα αυτό είναι το μόνο ματς για να ασχοληθούμε…

Πάμε να δούμε τι δίνουν τα πρακτορεία. Αν έχω έμπνευση θα δώσω και προγνωστικά…

Websites
Travel / entertainment / leisure
Για Dewar’s Cinema μας βλέπω εκτός αν δοθεί σε κάτι από Travel. Ολυμπιακή λογική θα είναι μέσα και για τον τρίτο δεν έχω ιδέα. Θα έπαιζα τη «Φυλή» πάντως ως πιο ολοκληρωμένη δουλειά

Media & publications
Ειλικρινά δεν ξέρω. Ενστικτωδώς βλέπω Fresh site, www.gazzetta.gr και αουτσάιντερ Best Radio, Babyspace και ίσως Protagon για τη φρεσκάδα του πράγματος.

Fast Moving consumer goods (FMCG)
Βλέπω το Πλωμάρι Summer σε καλή θέση αλλά όρκο δεν θα πάρω. Βλέπω επίσης Drambuie με τους «Προτεστάντες» να έχουν προβάδισμα. Έχω μεγάλη απορία για το Love in Action και την Κότα που το σκάσε, ενώ το Σώσε το αγγούρι μπορεί να έχει κοινό. Ενδιαφέρον πάντως εδώ παρουσιάζει και ποια έργα «πετάχτηκαν» απ έξω….

Telecommunications & computing
Λογικά What’s Up Reload it δαγκωτό… Μη σας πω και Σήμα Καμπάνα μαζί. Οι «Γάλλοι» επίσης με το PSP παίζουν αλλά όχι για πρωτιά, ενώ «Αθόρυβοι» και «χορευτές» αναρωτιέμαι και εγώ αν έχουν τύχη. Ναι το «χορευτές» είναι καινούριο λόγω του Χρήστου…

Other
Κάτι μου λέει πως εδώ οι «Κρητικοί» έχουν τον πρώτο λόγο. Και το La Redoute Model και το Εκστρατεία Οικονομίας έχουν καλό πλασέ. Σίγουρα μέσα στην τριάδα Webuy και Winbank Direct και εκπλήξεις δεν προβλέπονται.

E-commerce
Και εγώ αναρωτιέμαι. Θα το πάρει το GoldenDeals.gr, το Χρυσό; Έλα ντε… Κατά τα άλλα Kotsovolos ή Καρφούρ? Ή και τα δύο?

Automotive
Τέσσερα είναι όλα κι όλα… τι να πω; Δεν έχει αγωνία αλλά Θα ψήφιζα τη «Φυλή» για το Unlimited Yaris .

Δημόσιος Τομέας, Φορείς & Κοινωνική Δραστηριότητα
Αν χάσουν το χρυσό οι «Αθόρυβοι» για το Δεν είναι παραμύθι θα χάσω το παρολί μου. Heineken επίσης θα είναι μέσα. Αλλά για χρυσή?

Αυτοπροβολή
Λογικά η Frank με δεύτερη V&O. Δεν συγκινήθηκα πάντως οπότε…

Corporate Sites
Μια απορία με τυρανάει. Θα πλασαριστούν στην τριάδα οι «απέναντι» με το www.mcdonalds.gr? Κατά τα άλλα θα έχει μεγάλη μάχη και δε χωρούν προβλέψεις.. Της Αek FC πάντως ένα αγαλματάκι το δικαιούται

Viral Campaigns
Εδώ είμαστε… Η επέλαση των «Κόκκινων». Η μόνη απορία είναι αν θα κάνουν το 3 στα 3 ή θα χάσουν ένα. Δύσκολο αλλά όχι απίθανο…

Other Interactive Solutions

Mobile advertising
Και What’s Up Reload it θαέχει και Dewar’s Cinema και Σήμα Καμπάνα και Χρυσή Ευκαιρία. Πως; Μόνο τρία βραβεύονται; Ε καλά τώρα

Social Media & Branded Content
Χμμμμ… Η κότα και εδώ; Ή η Nova? Ή ο Stratos MC? Προφανώς για τον δεύτερο και τον τρίτο μιλάμε. Το Χρυσό όσοι δεν το ξέρουν και είναι στην αγορά καλά θα κάνουν να αλλάξουν κάτι ριζικά στη ζωή τους…

Games, Widgets & Tools
Βλέπω και ένα Antistress advisor εδώ… και λογικά θα έχει και λίγο από Augmented Reality. Πραγματικά όμως εξελίχθηκε στην πιο βαρετή κατηγορία. Και μιλάμε για Widgets και Tools και Games ρε γαμώτο…

Integrated Online Campaigns
Πραγματικά πρέπει ναπαλέψεις πολύ για να είσαι εκτός Short List σ αυτή την κατηγορία. Το λοιπόν… Love in Action again? Και εγώ το έχω απορία. What’s Up Reload it? Παίζει… Το τρίτο αγαλματάκι μπορεί να πάει σε οποιονδήποτε. Εκτός ίσως από το Join the Mission που έχει πεταχτεί ήδη έξω από 2-3 short lists…

Banners
Travel / entertainment / leisure / media
The Travel story 1 με πολλές πιθανότητες. Antistress Advisor επίσης. Αλλά μου θυμίζει εσωτερικό δίτερμα

Fast moving consumer goods (FMCG)
Εξ όσων γνωρίζω το Πλωμάρι Summer έχει fans. Φτάνει αυτό; Θα μάθουμε…
ΥΓ. Τι να προβλέψουμε αδέρφια; Εδώ η Lacta βγήκε εκτός short list. Έτσι…

Telecommunications & Computing
Δεν ήταν άσχημος ο Traveller. Ούτε και η Mέλισσα όμως..

Other
McDonald’s – Avatar? Το πιο πιθανό… Μαγικές προσφορές ; Επίσης. Seat Ibiza Cupra? Γιατί όχι?

Finance & Insurance
Το Family Life πάντως είχε την πλάκα του. Θεωρώ πιο πιθανό χρυσό όμως την Εκστρατεία Οικονομίας

Επιπλέον παρατηρήσεις / ερωτήσεις
Α)Banners? Όχι Display Advertising;
Β) Θα καταφέρει λέτε η μοναδική ενέργεια που υιοθέτησε τη λογική «παίξε στην καμπάνια με facebook connenct» να μην πάρει ούτε ένα βραβείο;
Γ) Οκ δεν είναι βραβεία αποτελεσματικότητας. Αλλά και εκτός short list banners με 8άρια CTR;