Όταν το Δίκτυο SOPAίνει

Δεκαπέντε και κάτι χρόνια μετά το Black WWW Protest και το Blue Ribbon Campaign (οι νεώτεροι ίσως αξίζει τον κόπο να ρίξουν μια ματιά και να δουν για τι πράγμα μιλάω), το web μαυρίζει ξανά. Και πάλι, σε μια απόπειρα αντίδρασης απέναντι σε ένα νομοθέτημα που ξεκινάει από τις ΗΠΑ αλλά που, λόγω της παγκόσμιας φύσης του Ίντερνετ, εγκυμονεί κινδύνους για όλους μας. Ως εδώ καλά και παραμένω φανατικά υπέρ κάθε κινητοποίησης που υπερασπίζεται τα ψηφιακά μας χώματα, ενάντια σε πάσης φύσεως εισβολές από σκεπτικά του offline κόσμου. Μ’ άλλα λόγια, αν το Ίντερνετ πέφτει σε κάποιους δύσκολο, ας αλλάξουν τρόπο να σκέφτονται και ας μην προσπαθούν να φέρουν το online στα μέτρα του offline.

Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά μεταξύ του CDA του 1996 και του SOPA/PIPA (μα όνομα κι αυτό!) του 2011: το CDA μιλούσε για το τι είναι “σωστό” και ειδικά για τα παιδιά ενώ το SOPA/PIPA για το τι είναι συμφέρον για τις εταιρείες. Στην πρώτη περίπτωση, η ενστικτώδης αντίδραση ενός άσχετου χρήστη ίσως ήταν “μήπως τελικά έχουν δίκιο και
αυτό το πράγμα βοηθήσει να προστατεύσω τα παιδιά μου;” ενώ στη δεύτερη, η ενστικτώδης αντίδραση του ίδιου άσχετου χρήστη πιθανότατα είναι “και τι με νοιάζει εμένα αν χάνει λεφτά η Ντόνα Κάραν;”

Παραδόξως, με νοιάζει. Όχι επειδή είμαι φαν της Ντόνα Κάραν (και σίγουρα δεν είμαι φαν των ποσοστών που δίνουν οι δισκογραφικές στους καλλιτέχνες τους) αλλά επειδή η Ντόνα Κάραν σήμερα έχει πολύ πιο ισχυρή θέση στο Ίντερνετ από ό,τι είχε πριν από δεκαπέντε χρόνια. Είτε μας αρέσει είτε όχι, σήμερα οι εταιρείες (τα brands που λέμε) αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι της online δραστηριότητας και μέσω της διαφήμισης, υποστηρίζουν εταιρείες όπως η Google και η Facebook, εταιρείες δηλαδή που ευθύνονται κατά πολύ για την εξάπλωση και την εξέλιξη του ίδιου του Ίντερνετ.

Και, βεβαίως εύλογα γεννάται το ερώτημα: αν όντως αυτές οι εταιρείες στην πραγματικότητα θα επωφεληθούν από το SOPA/PIPA, ποιος ο λόγος να αντιδρούν σ’ αυτό και μάλιστα με τόσο θόρυβο;

Ερμής Web Awards: Ch…ch…changes

Βεβαίως μπορείτε να πείτε όλοι ότι ευλογώ τα γένια μου. Και βεβαίως από μια μεριά θα έχετε δίκιο! Αλλά έχοντας κλείσει πάνω από μια δεκαετία εμπλοκής με βραβεύσεις στο Ίντερνετ, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς ειδικά όταν βλέπω ότι ασχέτως φιλίας και συνεργασίας με τον Έρικ, τα φετινά  Ερμής Web Awards είναι για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία τους,πολύ κοντά στην πραγματικότητα της –δική μας- αγοράς. Και για όσους θυμούνται τα Ομηρικά «ξύλα» που έχουν πέσει σ αυτή τη σπηλιά γι αυτό το θέμα υποθέτω πως είναι πλήρως κατανοητό αυτό το post

Ακούγεται αυστηρό; Κι όμως, από το 2000 ως σήμερα, έχω δει τα βραβεία του Ίντερνετ (πρώτα στην αρχική τους μορφή ως Web Awards και αργότερα ως κατηγορία των βραβείων διαφήμισης), να περνάνε απ’ τα σαράντα κύματα και κάθε χρονιά να έχουν περισσότερους επικριτές παρά υπερμάχους. Και γιατί όχι αφού ως τώρα πολλά από τα αιτήματα της αγοράς είτε δεν είχαν εκφραστεί (που να τρέχεις  τώρα…) είτε και που είχαν εκφραστεί δεν είχαν ληφθεί υπόψη. Τι έμενε  λοιπόν έξω από τις αίθουσες, τις βραβεύσεις και τους πανηγυρισμούς; Για κάποιους μια αίσθηση δικαίωσης, για άλλους κάποια πικρόχολα posts, κάποια σχόλια με σειρά ενστάσεων και πολύ κουβέντα για τι άλλο χρειάζεται.

Δε λέω ότι τώρα λήφθηκαν όλα υπόψη -να εξηγούμαι! Εγώ επί παραδείγματι θα ήθελα 1-2 πραγματάκια ακόμα κυρίως σε ότι αφορά το δικαιώμα του να ψηφίζεις σε κατηγορίες που είσαι διαγωνιζόμενος– αλλά όπως λέει και ένας φίλος εγώ  είμαι ανυπόμονος  οπότε δε θα γκρινιάξω άλλο φέτος. Και επανέρχομαι. Λέω λοιπόν ότι και οι μεγαλύτερες επιτροπές (που σαφέστατα θα μειώσουν το lobbying που τόσα έχουν ακουστεί επίσημα και ανεπίσμα) και η μεταφορά όλου του συστήματος ψηφοφορίας (πρώτος και δεύτερος γύρος) online (όπως θα έπρεπε άλλωστε μια και μιλάμε για βραβεία του web) και το κόστος συμμετοχής στα 50 EURO (25 EURO για τους πρωτοεμφανιζόμενους) είναι σημαντικά. Πιο σημαντικό όμως είναι ότι η επιτροπή παίρνει για πρώτη φορά οδηγίες και μάλιστα οδηγίες που βγάζουν νόημα.

The birth of cool

Για ακόμα μία φορά γι αλλού ξεκίνησα και αλλού έφτασα. Δηλαδή πάλι για το ίδιο θέμα θα πω αλλά με άλλο φωτισμό. Και αυτό γιατί, κάτι που είδα την kmitchel στο #TOparty κάτι που θυμήθηκα κάτι παλιές κουβέντες με τον Greg, ανακάλυψα εκ νέου ότι μερικά πράγματα τα βλέπω εντελώς διαφορετικά ακόμα και από ανθρώπους που πολύ συχνά τα βρίσκουμε μία χαρά. Βεβαίως, όπως έλεγε κι εκείνος ο νάνος “ο κώλος μου είναι ο κώλος μου όλη του τη ζωή, όμως αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ακούω και οτιδήποτε λέει”, ήτοι η προϋπηρεσία (που λέει ο λόγος) δεν είναι κατ’ ανάγκη μέτρο όχι σοφίας (νο παν ιντέντεντ, να πούμε) αλλά ούτε καν σκέψης. Και για όποιον δεν το κατάλαβε (δηλαδή για τους περισσότερους, καθώς δεν είναι όλος ο κόσμος υποχρεωμένος να συμμερίζεται το πατινάζ που κάνει το κουρασμένο και πλέον στα όρια του common sense, μυαλό μου), αναφέρομαι στη φίλη μου τη Σοφία και στο τρομερό κείμενο με τον ακόμα τρομερότερο τίτλο “Είσαι cool γιατί ο Steve Jobs ήταν πριν από σένα” που δημοσιεύσαμε τις προάλλες στο Deasy (εξ ου και το γεγονός ότι το post μου είναι και στο Deasy).

Ειλικρινά δεν γνωρίζω τους λόγους για τους οποίους η Σοφία είναι κουλ και δεν τους έψαξα και ποτέ. Εγώ πάντως κουλ τη γνώρισα και δεν είχε ακόμα iPhone – γιατί ήταν ακόμα η εποχή που αγόραζαμε 16MB Ram λίγο πιο ακριβά απ ότι ένα Καλάσνικοφ. Επίσης έχω την εντύπωση ότι μάλλον αναφέρεται σε κάτι άλλο από αυτό που έχω στο μυαλό μου. Αλλά εγώ  αυτό έχω και γι αυτό θα μιλήσω.

Το λοιπόν, εγώ (και κάτι φίλοι μου τους οποίους οφείλω να μνημονεύσω σ αυτό το κείμενο) δεν είμαστε κουλ επειδή ο Στιβ Τζομπς ήταν πριν από μας. Αν είμαστε κουλ (γεγονός που είμαι σίγουρος ότι το αμφισβητούν πολλοί), είμαστε κουλ επειδή καταλάβαμε από μικροί ότι αν περιμένεις να σε κάνει κουλ ο Στιβ Τζομπς, δεν είσαι κουλ, αλλά μίζερος, θλιβερός και άνευ προσωπικότητας –το ίδιο ισχύει αν περιμένεις να σε κάνει κουλ οποιοσδήποτε άλλος, από τον Ντέιβιντ Μπάουϊ, μέχρι τον Πάουλο Κοέλιο (και ζητώ συγνώμη από τον Μπάουϊ, αλλά πολύς κόσμος όντως πιστεύει ότι είναι κουλ επειδή διαβάζει Κοέλιο, οπότε είπα να πιάσω τα άκρα).

Αδέρφια μας βλέπουν…

Γράφει ένας πολύ φίλος, με αφορμή το σχόλιο και την παρότρυνση για like στην καινούρια εταιρική σελίδα ενός άλλου καλού φίλου για τον «Πληθωρισμό των Like». Για τις διαταγές –γιατί υπάρχουν κι αυτές- μεγάλων εταιρειών για απανωτά like στις καινούριες τους σελίδες και τα Applications, για τα ψεύτικα accounts και για αυτή την ιδιαίτερη οικονομία που έχει αναπτυχθεί γύρω από τα Social Networks και τη το Facebook. Το άρθρο είναι εξαιρετικό. Αυτό όμως δεν με ξενίζει γιατί ο Γρηγόρης ήταν και παραμένει μία από τις καλύτερες πένες που είχαμε ποτέ. Το σιχτίρι επίσης είναι πασιφανές, αλλά ούτε αυτό με παραξενεύει γιατί έχουμε «φάει» μαζί όλα σχεδόν τα καταπληκτικά φαινόμενα του ελληνικού Internet και από κάποια χρόνια και ύστερα δεν αντέχεις άλλο να το συζητάς.
Ξεκίνησα λοιπόν να του γράψω μία απάντηση. Εννοώ μία σοβαρή απάντηση. Όχι τα καθιερώμενα στο FB «αχ πόσο συμφωνώ μαζί σου φίλε μου» ή τα ευφυέστατα «να σαι καλά και να τα λες πάντα έξω από τα δόντια». Κάτι πιο συγκροτημένο βρε αδερφέ. Κάτι που να συμφωνεί –φυσικά- αλλά να πηγαίνει και την κουβέντα ένα βήμα παρακάτω. Θα το είχα καταφέρει, αν δεν μου τάραζαν τα νεύρα για μία ακόμα φορά οι πάνσοφοι publishers με τις εξυπνάδες τους. Αυτοί που αδυνατούν να καταλάβουν ότι «μας βλέπουν»

Στο μάτι του κυκλώνα

Ομολογώ ότι αλλιώς περίμενα να είναι το πρώτο μου post μετά από τόσο καιρό απραξίας και κυρίως μετά την αποχώρησή μου από τους «Μουτζαχεντίν» και την προσχώρησή μου στους «Nouvelle Vague» . Αλλιώς το είχα φανταστεί, αλλιώς είχα ξεκινήσει να το γράφω. Το σταμάτησα στη μέση περίπου λόγω συναισθηματικής φόρτισης –ναι τώρα που έφυγα από εκείνα τα μέρη και δεν θεωρείται «γλείψιμο» μπορώ να το πω ελεύθερα και κάποια στιγμή θα το ολοκληρώσω. Όταν πήγα να το ξαναπιάσω ήταν λίγο αργά. Είχε ξεκινήσει ήδη μία άλλη καταιγίδα (κυκλώνας ή όπως αλλιώς το πείτε).

Ναι την περίμενα, όπως την περίμενε και σύμπασα η ελληνική αγορά –και μερικοί υποψιασμένοι που είναι απ έξω- αλλά αυτό ελάχιστα μειώνει την έντασή της και εκτός αυτού αφορά μόνο εμένα. Και οι θαμώνες της σπηλιάς γνωρίζουν ότι σπανίως γράφω για το πώς περνάω εγώ.

Θέλετε να τα συνοψίσουμε; Να τα συνοψίσουμε. Μεγάλα διαφημιστικά σχήματα (sic) οδεύουν στο άρθρο 99 και καινούρια ετοιμάζονται να δουν το φως το αληθινό. Τα έγραψα αυτά και στο MarketingWeek αν και υποθέτω πως μέχρι να φτάσουν στο χαρτί και να περάσει την ταχυδρομική οδό για να φτάσει σε σας τουλάχιστον ένα καινούριο μαγαζί θα έχει στηθεί. Παράλληλα ελπίζω –αλλά δεν το πολύπιστεύω- να μην έχουν χτυπήσει την πόρτα του 99 κανά – δύο ακόμα μεγάλα μαγαζιά. Η αλήθεια όμως είναι πως τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί έκπληξη για όσους ασχολούνται επαγγελματικά με το χώρο της επικοινωνίας. Και μάλιστα, πολύ πριν σηκωθεί –από όπου σηκώθηκε- το λάβαρο της επανάστασης για τους «κακούς» διαφημιστές και τα καλά ΜΜΕ η ιστορία με το Alter ήταν γνωστό πως κάποια στιγμή λογικά θα «σκάσει» και θα πάρει μαζί του πολύ κόσμο. Και έσκασε (#fact που λένε και στο Twitter)