Ότι γενικά αποφεύγω τα αμιγώς πολιτικά σχόλια σ’ αυτό εδώ το σπηλαιώδες blog (όπως το αποκαλεί ο Ιαπωνίας Γρηγόριος) το ξέρουν οι πάντες. Όπως οι πάντες ξέρουν ότι δεν το κάνω επειδή δεν έχω απόψεις αλλά επειδή προτιμώ να “φωτίζω” άλλες γωνίες των πραγμάτων. Α, και επειδή το “πολιτικά σχόλια” στην Ελλάδα καταλήγει σχεδόν πάντα σε κονταρομαχίες κομματικού τύπου που τις βαριέμαι από τότε που πήγαινα στο Λύκειο (ναι, για όσους δεν το ξέρουν, είχα πολιτικές ανησυχίες από τότε. Τι να κάνουμε; Κάποιοι έπρεπε να έχουν, εντάξει;)
Μόνο που μερικές φορές είναι αναπόφευκτο να πάμε και σ’ αυτά τα “στρώματα”. Όχι επειδή η φαγούρα γίνεται πολύ μεγάλη για να μπορέσω να αντισταθώ στην επιθυμία να την ξύσω, αλλά επειδή μερικές φορές ο κόσμος της πολιτικής επιμένει να μπαίνει στα χωράφια μου (και μας) και επειδή μιλάμε για τον κόσμο της ελληνικής πολιτικής, το κάνει και με τον πλέον άκομψο τρόπο. Θα μου πείτε, περίμενες τίποτα καλύτερο; Και θα απαντήσω, όχι. Αλλά κάποιοι άλλοι περιμένουν οπότε είναι καλό να τους θυμίζουμε ότι ίσως δε θα ‘πρεπε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »



Get Uroborus RSS Feed


