Της Αριστεράς και της Προόδου

Ότι γενικά αποφεύγω τα αμιγώς πολιτικά σχόλια σ’ αυτό εδώ το σπηλαιώδες blog (όπως το αποκαλεί ο Ιαπωνίας Γρηγόριος) το ξέρουν οι πάντες. Όπως οι πάντες ξέρουν ότι δεν το κάνω επειδή δεν έχω απόψεις αλλά επειδή προτιμώ να “φωτίζω” άλλες γωνίες των πραγμάτων. Α, και επειδή το “πολιτικά σχόλια” στην Ελλάδα καταλήγει σχεδόν πάντα σε κονταρομαχίες κομματικού τύπου που τις βαριέμαι από τότε που πήγαινα στο Λύκειο (ναι, για όσους δεν το ξέρουν, είχα πολιτικές ανησυχίες από τότε. Τι να κάνουμε; Κάποιοι έπρεπε να έχουν, εντάξει;)

Μόνο που μερικές φορές είναι αναπόφευκτο να πάμε και σ’ αυτά τα “στρώματα”. Όχι επειδή η φαγούρα γίνεται πολύ μεγάλη για να μπορέσω να αντισταθώ στην επιθυμία να την ξύσω, αλλά επειδή μερικές φορές ο κόσμος της πολιτικής επιμένει να μπαίνει στα χωράφια μου (και μας) και επειδή μιλάμε για τον κόσμο της ελληνικής πολιτικής, το κάνει και με τον πλέον άκομψο τρόπο. Θα μου πείτε, περίμενες τίποτα καλύτερο; Και θα απαντήσω, όχι. Αλλά κάποιοι άλλοι περιμένουν οπότε είναι καλό να τους θυμίζουμε ότι ίσως δε θα ‘πρεπε.

Μιλώντας για καλό design

Σα να μην πέρασε μια μέρα, ε; (Όποτε τη γράφω αυτή τη φράση φοβάμαι ότι κάποιοι δε θα καταλάβουν τη λεπτή μου ειρωνεία και θα νομίσουν ότι μου αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι) Διαβάζω στου Γκιζμόντου ότι το κρατικό κυβερνητικό portal (Θου κύριε!) της Βρετανίας, ονόματι GOV.UK βραβεύτηκε από το Design Museum με το Design of the Year Award για το 2013 και με τα μάτια τις φαντασίας μου γυρίζω πίσω έναν αιώνα, δηλαδή στη δεκαετία του 1990, όταν άρχιζαν να φουντώνουν οι συζητήσεις για το τι θεωρείται «καλό design» και όταν οι οπαδοί της λειτουργικότητας, με ηγέτη τον Jakob Nielsen άρχιζαν να σπάνε τα μούτρα τους πάνω στην εισβολή των designers.

Να τα λέμε όλα έτσι; Αν υποστήριζα ότι θα μου άρεσε να γινόταν όλο το web μια σελίδα σαν αυτή του GOV.UK ή της Google ή του παλιού Yahoo! θα έλεγα ψέματα. Μου αρέσει το web όπως είναι τώρα, χρωματιστό, συχνά παρδαλό, πολύ συχνά κακόγουστο αλλά επίσης πολύ συχνά όμορφο και στιλάτο. Επίσης, μου αρέσει ότι οι designers κατάφεραν να βρουν ένα ακόμα μέσο για να δημιουργούν αφενός γιατί είναι καλά παιδιά και αφετέρου γιατί ήμουν πάντα fan των καλλιτεχνών (εξ ου και η σχέση με το metamatic:taf, να τα λέμε αυτά, παιδιά). Αλλά από την άλλη, θα έλεγα ψέματα και αν έλεγα ότι μεταξύ μιας ανισορροπίας προς το design και μιας ανισορροπίας προς τη λειτουργικότητα θα διάλεγα την πρώτη.

Καλό δρόμο αδελφέ

aaron-swartz

«Rage against the dying of the light» έλεγε ο άλλος τότε και θα ενώσω κι εγώ τη φωνή μου, όπως έκανε τις προάλλες και ο ιάπωνας που επαναπατρίστηκε, έστω και προσωρινά και πολύ το χάρηκα. Όχι μόνο επειδή ο Aaron ήταν 26 χρονών και θα μπορούσε να είναι παιδί μου (ΟΚ, θα κρύβω λόγια στο μέλλον), αλλά επειδή σε έναν κόσμο που οι περισσότεροι πιτσιρικάδες της πιάτσας θέλουν να γίνουν μέρος του συστήματος, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουν, αυτός ήθελε να γίνει μέρος του αντί-συστήματος. Και κατάφερε μέσα σε 13 χρόνια να το πετύχει με έναν τρόπο που δεν το έχουν καταφέρει ούτε στα τριπλάσια μερικοί επαγγελματίες επαναστάτες. Μάλλον επειδή είναι επαγγελματίες.

Πολλοί δεν κατάλαβαν ότι αν έμαθαν ότι το SOPA και το PIPA βλάπτουν σοβαρά την υγεία το έμαθαν ουσιαστικά από το Demand Progress του. Και ακόμα και πολλοί developers δεν ξέρουν ότι το RSS που κολλάνε στα sites τους είχε προέλθει και από το δικό του μυαλό. Και το ίδιο συμβαίνει και με τους χιλιάδες που χρησιμοποιούν το Reddit ή που παπαγαλίζουν τα περί «semantic web»: η ουρά του Aaron ήταν χωμένη σ’ όλα αυτά αλλά και σε δεκάδες άλλα πράγματα, όλα με προσανατολισμό σ’ αυτό που είναι καλό για όλους και σ’ αυτό που θα κρατήσει ζωντανή τη φλόγα των μάγων που ξενυχτούσαν πριν από 45 χρόνια για να φτιάξουν αυτό χωρίς το οποίο δε θα υπήρχε ούτε αυτή η σπηλιά, ούτε το οικοσύστημα που υπάρχει γύρω της, ούτε η περιβόητη «αγορά» για την οποία μιλάμε συνέχεια, συχνά χωρίς ουσία.

Τζίτζιταλ, να πούμε

Διαβάζοντας τα μαντάτα περί κλεισιμάτων κάποιων μεγάλων χάρτινων τίτλων (όπως αυτό για το Newsweek και το άλλο το περί Financial Times Deutschland που έγραφε τις προάλλες ο Grec στο TAF), περί μεταφοράς κάποιων άλλων στο digital και περί αναδιανομής της διαφημιστικής πίτας από το χαρτί στο Δίκτυο παθαίνω κάτι εντυπωσιακά flash-back και πάω πίσω σ’ αυτή που μερικοί θέλουν να αποκαλούν «χρυσή εποχή» του ελληνικού Internet και της ελληνικής οικονομίας γενικότερα: τότε που τα μεγάλα εκδοτικά μαγαζιά αγόραζαν web houses ή έστηναν τμήματα digital για να προσθέσουν σελίδες στα ενημερωτικά τους δελτία για τη Σοφοκλέους (για τους νεότερους, εκεί ήταν το Χρηματιστήριο) και που σχεδόν άπαντες οι της αγοράς δεν πρόφταιναν να απαντάνε σε τηλεφωνικές προσφορές για τις υπηρεσίες τους.

Και μέσα από όλη αυτή τη θολούρα των εκατομμυρίων (ήμασταν ακόμα στις δραχμές αλλά μερικά από τα ποσά συνέχισαν να είναι μεγάλα και επί ευρώ), ξεπροβάλλει σαν το φτερό του καρχαρία το ίδιο πάντα ερώτημα: πόσα κιλά πωστολένε ήταν τελικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι που άφησαν να περάσει από τα χέρια τους μια από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες των τελευταίων πενήντα χρόνων; Τότες, με τα λεφτά να μοιράζονται με τις σέσουλες και τους κουβάδες και με εκατοντάδες κόσμο έτοιμο να φτιάξει περιεχόμενο, να στήσει εφαρμογές και site με services γιατί κανένας δε σκέφτηκε να στείλει κόσμο έξω (ή να φέρει κόσμο μέσα), να ακουστούν ιδέες και οι ιδέες αυτές να γίνουν πράξη, να βάλει μπροστά μια πιο λογική διανομή της πίτας και να πάρει καλύτερο positioning σ’ αυτό που όλοι ξέραμε ότι θα ‘ρθει; (Ναι, τα είχαμε ακούσει τα τέλια και πριν τα tablet και τα smartphones)

Και βλέπεις τώρα τις κατά συρροή καρατομήσεις όπως αυτές τις τελευταίες στο ΔΟΛ (που τα μισά ονόματα ήταν από το πολιτιστικο ρεπορτάζ) και στο Φάληρο, καρατομήσεις που κρύβονται πίσω από την «κρίση» και όλοι σφυρίζουν αδιάφορα σχετικά με την εσωτερική κρίση μιας αγοράς που είχε φουσκώσει πιο πολύ κι από τον Mr Creosote στο «Νόημα της Ζωής» των αθάνατων.

TEDxAthens – DOers που κάνουν κιόλας

Μην περιμένετε πρωτοτυπία: έχουν περάσει ήδη αρκετές μέρες από το TEDx Athens ώστε να έχουν λεχθεί όσα μπορούσαν να λεχθούν (και ακόμα περισσότερα). Ναι, ήταν όλα αυτά που διαβάσατε (και όχι όλα αυτά που ακούστηκαν στο Twitter) ναι ο κόσμος το ευχαριστήθηκε (εκτός από αυτούς που το έθαψαν στο Twitter) και ναι πολλές από τις ιδέες που ακούστηκαν έκαναν πολλούς να σκεφτούν διαφορετικά και ξεκίνησαν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες κουβέντες. Το αν αυτές οι κουβέντες θα έχουν συνέχεια στην πραγματικότητα θα του δούμε από εδώ και πέρα ή έστω από την επόμενη χρονιά καθώς μέρες που ‘ναι, δικαιολογώ και μια χριστουγεννιάτικη ραστώνη.

Προσωπικά αυτό που μου έκατσε πολύ καλά από όλη αυτή την ιστορία ήταν το βασικό της concept, το περί «DOers» και αυτό επειδή στην πιάτσα μας (για να μην πω στην Ελλάδα γενικότερα) είναι μια από τις πιο πολυφορεμένες κουβέντες (εμείς πχ στο metamatic:taf τους ονομάζουμε “δράστες“). Ή πιο σωστά, μια από τις πιο παρεξηγημένες κουβέντες. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχω ακούσει να αποκαλούνται «DOers» άνθρωποι που απλώς τυχαίνει να κάνουν τη δουλειά τους μια φορά το μήνα (και όχι απαραίτητα καλά), μάλλον επειδή συγκρίνονται με όλους τους υπόλοιπους που είτε δεν την κάνουν ποτέ, είτε την κάνουν τόσο άσχημα που είναι σαν να μην την κάνουν καθόλου. Μ’ άλλα λόγια, επειδή ξεχωρίζουν από την πλήρη ισοπέδωση των πάντων που τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πιο εξόφθαλμη από ποτέ.

Cherchez la femme

Πάει να εξελιχτεί σε έθιμο σε τούτο εδώ το μπλογκ: σχεδόν μια φορά το χρόνο θα γράψω κάτι σχετικό με τις γυναίκες και το Internet, κάποιοι (και κυρίως κάποιες) θα τσιμπήσουν, συχνά παρερμηνεύοντας αυτό που ήθελα να πω (μάλλον κάτι πρέπει να κάνω με τα εκφραστικά μου μέσα), εγώ θα απαντήσω και το θέμα θα συνεχιστεί μέχρι να πάει εκεί που πάνε όλες οι συζητήσεις στο Internet. Και γράφω τα παραπάνω επειδή αισθάνομαι ότι ήρθε ο καιρός να ξαναγράψω κάτι σχετικά και ελπίζω να προλάβω τα αντίστοιχα σχόλια ή τουλάχιστον, να υπενθυμίσω στους θαμώνες της σπηλιάς ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως δείχνουν. Και μήπως είναι και ποτέ;

Τέλος πάντων, έχει τύχει τελευταία να βρεθώ μπροστά σε αρκετές συζητήσεις περί γυναικών στα SNS, περί γυναικών και SNS, περί στρατηγικής στα SNS σε θέματα που σχετίζονται με τις γυναίκες κ.λπ. κ.λπ. Είμαι σίγουρος ότι έχετε βρεθεί κι εσείς σε παρόμοιες κουβέντες ή ότι έχετε πετύχει ανάλογα άρθρα στο Δίκτυο και ότι, αν σκέφτεστε όπως σκέφτομαι κι εγώ, θα συμφωνήσετε στο ότι πολλά από αυτά δίνουν την αίσθηση ότι χάνουν την ουσία. Ότι δηλαδή, παρόλο που καταλαβαίνουν ότι οι γυναίκες είναι διαφορετικό κοινό από τους άντρες, δεν έχουν καταλάβει ακριβώς σε τι διαφέρουν (Internetικά, εννοώ –μην παρεξηγούμαστε) και πώς να τις προσεγγίσουν.

Χαρτοπόλεμος

Δεν το είδα να παίζει πάρα πολύ στην Ελλάδα. Για την ακρίβεια, οι μόνες αναφορές που είδα ήταν του Greg στο Deasy και στο metamatic:taf και του Θοδωρή Γεωργακόπουλου στο μπλογκ του  –αν υπάρχουν περισσότερες, συμπαθάτε με αλλά τα λέγαμε και τις προάλλες (μετακομίσεις, αλλαξοσπηλιές κ.λπ.) Αναφέρομαι βεβαίως στο θέμα του Newsweek και στις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει (ή μήπως «που σίγουρα θα πάρει»;) στους μήνες και τα χρόνια που έρχονται. Με άλλα λόγια, στο πού θα βρίσκεται το έντυπο, ως περιεχόμενο και ως φορέας διαφήμισης στα χρόνια του iPad και του iPhone…