Η Παπακαλιάτιος διαφήμιση δεν θα περάσει

Άντεξα, άντεξα αδέρφια, αλλά πλέον κινδυνεύω άμεσα με παράκρουση. Δύο ολόκληρες ημέρες μου καίνε τον εγκέφαλο. Δύο ολόκληρες μέρες δίνω την υπέρτατη μάχη να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Και δύο ολόκληρες μέρες λίγα ψίχουλα λογικής γυρεύω. Το έργο το ξεκίνησε η Mirelism (Μιρέλλα για  τους άσχετους) και το συνέχισε ο Captain του SEO γνωστός και ως @Vareloglou. Ποίημα, συγκινητικό, το καλύτερο, the best και άλλα που δεν μπορώ να προφέρω γιατί θα κατεβάσω το επίπεδο της σπηλιάς και θα φάω καμιά ουρά κατακούτελα. Μόνο  ο Panos με λυπήθηκε και το έθεσε ως υπερβολή (καρά-υπερβολή όμως).

Θέλω ειλικρινά τη γνώμη σας. Και  θα κεράσω ότι θέτε.

Ερμήδων (Web κατά βάση) το ανάγνωσμα

Ερμήδων το ανάγνωσμα

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που σε ωθούν στην ουδετερότητα φίλες και φίλοι. Μία στήλη που έχει παράδοση να πλατειάζει και να αφιερώνει μεγάλο μέρος του χώρου της σε μία ολιστική προσέγγιση του Interactive Marketing και του θαυμαστού καινούριου κόσμου που προσφέρει, φτάνει η στιγμή που πρέπει να συμμαζευτεί. Προσωρινά ευτυχώς – μόνο για ένα τεύχος. Αλλά ακόμα κι αυτό κάνει την ψυχή του ταπεινού σας συντάκτη να σπαράζει. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά ειδικά αυτή την εβδομάδα που είχα και παραστάσεις από μετα-ermiκές νύχτες στου Λώρας, θα μπορούσα να γράφω μέχρι τα επόμενα Awards. Αλλά ας είναι. Θα δείξω χαρακτήρα και θα μιλήσω απλά και περιεκτικά για να χωρέσω όλο το concept σε μισή σελίδα κείμενο.

Ermis Awards λοιπόν. Το 2007, όταν ξεκίναγε η καταπληκτική κούρσα των «κόκκινων» με τους 27 (ή κάτι τέτοιο) Ermides στη σειρά η στήλη έγραφε πως «Οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές των βραβείων τα τρία τελευταία χρόνια, δεν κρίνονται μέσα σε μία νύχτα και δεν είναι πρωταγωνιστές μόνο για τη χάρη του θεσμού» αλλά και πως «….Αυτό λοιπόν που μπορεί να κριθεί, είναι οι τάσεις, η εξέλιξη της αγοράς και το πνεύμα του θεσμού. Αυτό που μπορεί επίσης να αναδειχθεί, είναι το ίδιο το μέσο εξετάζοντας το αν και κατά πόσο έχει διεισδύσει στα μέχρι πρότινος άδυτα μίας ολόκληρης κοινωνίας- αυτής των ανθρώπων της διαφήμισης» Επιμένω πως είχα δίκιο.

Το 2008, όταν το κέφι συνεχίστηκε αφού διευκρίνισα ότι δεν βλέπω σε τι μπορώ να βοηθήσω στις διαμαρτυρίες περί του ότι «βαρεθήκαμε να βλέπουμε να παίρνουν τα βραβεία οι ίδιοι και οι ίδιοι» υπέγραψα ένα κείμενο που μέσες – άκρες έλεγε πως το Internet και γενικά το online περιβάλλον έχει ανάγκη από δικά του βραβεία. Συμπλήρωνα δε επιπλέον πως «Το content λόγου χάρη ή τα e-commerce sites δεν βλέπω γιατί να βραβεύονται σε ένα φεστιβάλ διαφήμισης, ό,τι όνομα και αν έχει αυτό».

One in Ten

Γράφει ο φίλος (υποθέτω, γιατί δεν γνωριζόμαστε) Γ.Π. σε ένα από τα καταπληκτικά emails που λαμβάνω τον τελευταίο καιρό: «Πού θέλω να καταλήξω Περικλή; Ότι μήπως τελικά τα βλέπεις λίγο απαισιόδοξα τα πράγματα; Αν μη τι άλλο το τελευταίο διάστημα βλέπουμε αρκετές καλές δουλειές στον αέρα».

Θα συμφωνήσω φίλε μου. Γιατί να μη συμφωνήσω; Σάμπως δεν βλέπω καλές δουλειές; Και καλοστημένες είναι κάποιες και με τα business plans τους και με τα αγγλικά τους και με τα όλα τους. Έλα μου όμως που για κάθε μία από αυτές, «ψήνονται» άλλες 9 -μην πω και περισσότερες- που δεν έχουν αρχή και τέλος. Για να ρίξω φως στο μυστήριο, θα αναφέρω ενδεικτικά τις βασικές κατηγορίες αυτών.

Sites «Ότι να ναι». Κυριολεκτικά όμως. Βάλε και λίγο media, βάλε και λίγο social, βάλε και ένα link για σχόλια και βάλ ’τα να πάνε πήγανε που λένε και οι τζογαδόροι. Functionality και άλλα τέτοια κακόηχα, επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια των εκάστοτε developers. Μοναδική απαίτηση η είσοδος στα media plans των μεγάλων media shops.

Λαγός τη φτέρη τίναζε…. (ένα μικρό ιντερλούδιο για όψιμους κατακτητές των social media )

Αυτή τη φορά θα πρωτοτυπήσω. Παρότι άλλο κείμενο είχα έτοιμο και άλλο θα βγει στο MarketingWeek, οι εξελίξεις με ξεπέρασαν και θα κάνω προδημοσίευση. Αλλά φταίω? Πείτε μου αδέρφια. Φταίω?

Ειλικρινά αν υπάρχει έστω και ένας αναγνώστης της στήλης που ψάχνει να βρει το νόημα του σημερινού τίτλου, προτίθεμαι να μετακομίσω στην Αιτή να μαζεύω αμοιβάδες και να δοκιμάζω νέες παραλλαγές –ελαφρώς πιο επώδυνες- στις παραδοσιακές μεθόδους δερματοστιξίας των Αιτινών. Και αναρωτιέμαι ο ερίφης. Είναι δυνατόν; Χάθηκε ο κόσμος για ένα display advertising; Για τίποτα expand με ολίγο από web over και τίπτις καλομαγειρεμένα advergames να έχουμε και engaged χρήστες; Έπρεπε να κάνουμε κόλπα social και να έχουμε αλλόφρονες twitters;

Και όχι τίποτα άλλο, αλλά μας πιάνει το παράπονο. Διότι –θα συμφωνήσουμε εκ των προτέρων μαζί σας- Την επικοινωνία του ο καθένας ότι θέλει την κάνει. Δική του είναι και λογαριασμός δεν μας πέφτει – το πολύ πολύ να κόψουμε κανά τιμολόγιο και να περιμένουμε πότε θα παγώσει η κόλαση για να το πληρωθούμε. Αλλά ξέρετε καλοί μου κύριοι, επειδή το μέσο τυγχάνει ελαφρώς –γκουχ γκουχ- καινούριο και επειδή δεν φημιζόμαστε και για το πλούσιο content μας και επειδή ως λαός το έχουμε το σιχτίρι σχετικά εύκολο και επειδή οι 140 χαρακτήρες μπορεί να μην είναι εύκολοι για marketing αλλά για ευφυή μπινελίκια φτάνουν και περισσεύουν και επειδή και επειδή μπορεί να γράφω «επειδή» μέχρι να το κάψω το ρημάδι το pc, επαναλαμβάνω. Τι το θέλατε το social πως το λένε;

Click to Plow…

Τώρα που τα είπα και ξεθύμανα –όσο μπορώ- για το Μαρινάκι και τα ωραία του, επανέρχομαι στο αρχικό μου θέμα που ήταν το reinvention του online community από τους Έλληνες χρήστες και το ξέσπασμα του Facebook. Θα τα πιάσω όμως τα πράγματα από την αρχή για να μη το χάσω πάλι καθώς ο δρόμος είναι δύσβατος και γεμάτος κακοτοπιές. Εν αρχή λοιπόν είναι το Farmville. Πάνω που είχα ξεχάσει το FB και τις χαριτωμενιές του, δέχτηκα εξ οικείων τα βέλη. Μέσα στο ίδιο μου το σπίτι τρύπωσαν τα ζιζάνια του Social Networking με τη μορφή online φάρμας. Ούτε τον Ian Anderson (των Jethro Tull παρακαλώ για να μην έχουμε μπερδέματα) συμπέθερο να είχα, τόση πώρωση για την online αγροτική ζωή δεν θα την είχα υποστεί. Να τα φυτέματα για φράουλες, να τα οργώματα, να το κορφολόγημα να και οι πωλήσεις στη λαική (χωρίς Βουγιουκλάκη από τις ένδοξες εκείνες εποχές). Από τη μία να περνάνε μπροστά μου κότες, χήνες, άλογα και μαύρα πρόβατα και από την άλλη neighbors που ούτε που θα το φανταζόμουνα ποτέ ότι θα τους συναντούσα εκεί. Δεν θα πω ονόματα, δεν θα θίξω οικογένειες, αλλά πραγματικά αυτό που γίνεται είναι απερίγραπτο. Προφανώς κόλλησα και εγώ να σπέρνω και να θερίζω (εκτός από τους ανέμους και τις θυέλλες που τα είχα συνηθίσει) και ότι δεν κατάφερε το Mafia Wars (μην κάνετε πως δεν το ξέρετε) το κατέφερε το μικρό σπίτι στο λιβάδι.

Και να μαστε πάλι να χαζεύουμε στο FB και αστεία – αστεία να παρατηρούμε ότι η κινητικότητα που διαθέτει αυτή τη στιγμή το most famous SNS δεν τη διέθετε ποτέ. Και είναι πέρα ως πέρα αλήθεια. Γέροι νέοι και παιδιά, από εκεί που πέρναγαν μία φορά στο τόσο και «ψάρευαν» φίλους, θα δώσουν το παρόν τουλάχιστον μία φορά την ημέρα για να κουρέψουν τις φάρμες του και επί τη ευκαιρία όλο και κάποιο post θα κάνουν. Μικρό, μεγάλο, καλό κακό ή αδιάφορο κάτι θα έχουν να πουν. Και όλο και κάποιος θα βρεθεί να τους απαντήσει.